ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Εκείνη η αισχρή μειοψηφία

Τι απέγιναν άραγε οι Ιρακινοί που αντιπροσώπευαν το 0,04% το οποίο είχε
ψηφίσει εναντίον του Σαντάμ το 1995; Απεβίωσαν λόγω γήρατος, μετανάστευσαν ή
απλώς πείσθηκαν για την ανωτερότητα και την αξία του ηγέτη τους και του
χάρισαν το μοναδικό στην Ιστορία ποσοστό αποδοχής 100%; Να τους φανταστούμε να
πηγαίνουν μετανοημένοι για την προ πενταετίας δυσπιστία τους στο εκλογικό
τμήμα και να γράφουν το «ναι» φανερά, μπροστά στην εφορευτική επιτροπή; Έτσι
κι αλλιώς δεν βρέθηκε κανείς να καταδεχτεί να πάει στο παραβάν, σ’ αυτή την
ψηφοφορία. Δύσκολο να μπει κανείς στις ψυχές αυτών των ανθρώπων, αυτού του
0,04%, αν βρίσκονταν ακόμα στον τόπο τους – και στα σώματά τους. Τι πέρασε
άραγε αυτή η αισχρή μειοψηφία αυτά τα επτά χρόνια; Στα δημοψηφίσματα της
χούντας ο δικός μας δικτάτορας έπιανε ένα 96% με 97%, δεν είχε ποτέ κατορθώσει
να το στρογγυλέψει. Ίσως ποτέ κανένας δικτάτορας δεν το κατάφερε ώς τώρα.
Μπαίνει πλέον ψηλά ο πήχυς για τις δικτατορίες. Ακόμα και στα πιο σικέ, στα
πιο ψεύτικα τέτοια δημοψηφίσματα βρίσκονταν μερικοί που ρισκάριζαν να πουν το
«όχι», μερικοί τολμηροί, απελπισμένοι ή αλύγιστοι. Εκείνο που εύκολα
φανταζόμαστε είναι η χαρά του Σαντάμ, που τους έχει σαν παιδιά του άσωτα
αυτούς και σαν παιδιά του σκέτα όλους τους υπόλοιπους και τρίβει τα χέρια του
με πατρική ικανοποίηση. Τι να τα κάνει τα πυρηνικά όπλα όταν διαθέτει την
αγάπη του λαού. Νέος είναι, μπορεί να φτάσει και το 102% την επόμενη φορά. Θα
ξανανιώνει να σκέφτεται και τον αντιπαθητικό Μπους, που βγήκε με τις
αμφισβητούμενες ψήφους στη Φλώριδα.