ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Τρομολαγνεία

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό,
γράφει:

«Κατά τη διάρκεια των τελευταίων εβδομάδων, με αφορμή την υπόθεση της 17Ν, η
ελληνική κοινωνία έχει γίνει μάρτυρας μίας διαδικασίας συρρίκνωσης των
δημοκρατικών δικαιωμάτων και παραβίασης συνταγματικών εγγυήσεων, κατακτημένων
με αγώνες. Με βάση το Σύνταγμα, πρέπει ο κρατούμενος να προσάγεται εντός 24
ωρών στον ανακριτή, και σε κάθε φάση της ποινικής δίωξης δικαιούται συνήγορο.
Επί πολλές ημέρες ο Σάββας Ξηρός κρατούνταν στον “Ευαγγελισμό” με την ιδιότητα
του “μάρτυρα”!! Αυτή η νομική αυθαιρεσία έγινε, για να μην έχει ο Σ. Ξηρός τα
δικαιώματα ενός οποιουδήποτε κατηγορούμενου, δηλαδή επικοινωνία με συνήγορο
υπεράσπισης και γνώση της δικογραφίας (…). Έναντι της ελευθερίας, προέχει το
αγαθό της ασφάλειας. Στο όνομα, βεβαίως, της Νέας Τάξης και της απαξίωσης του
ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού. Μέσα από τη δικαίωση του ολέθριου τρομονόμου
εγκαινιάζεται ήδη η προληπτική αστυνόμευση της κοινωνίας και η εμπέδωση
κλίματος καταστολής. Πολλά ηλεκτρονικά ΜΜΕ λειτουργούν ως αγωγοί διοχέτευσης
των σεναρίων της Αστυνομίας και ονοματίζουν διάφορα πρόσωπα ως “ύποπτα”,
σπιλώνοντας υπολήψεις ανθρώπων με πολυετή ριζοσπαστική κοινωνικοπολιτική
δράση, ενώ συνεργάτες της χούντας και πράκτορες μυστικών υπηρεσιών θεωρούνται
ως έγκριτοι συνομιλητές!! Κύριος στόχος τους είναι η επιβολή της άποψης ότι
δεν υπάρχει καμία ηθική διαφοροποίηση ανάμεσα σε ένα έγκλημα του κοινού
Ποινικού Δικαίου με ταπεινά κίνητρα (π.χ. από ζήλεια) και ενός εγκλήματος με
πολιτικά κίνητρα, ενώ παγκοσμίως είναι γνωστό ότι η νομική αξιολόγηση είναι –
και πρέπει να είναι – εντελώς διαφορετική. Κατά τη γνώμη μου, η 17Ν είναι
απολύτως καταδικαστέα, διότι περιφρονούσε την αξία της ανθρώπινης ζωής. Όμως,
εξίσου τρομοκρατική είναι και η καθημερινή πολιτική του καπιταλιστικού
κράτους: Οι 188 νεκροί εργάτες από “ατυχήματα” το 2001 είναι θύματα της
εργοδοτικής τρομοκρατίας. Επίσης, οι στρατιές των συνοριοφυλάκων ασκούν
“νόμιμη” τρομοκρατία και είναι υπεύθυνοι για δεκάδες θανάτους αθώων αλλοδαπών
προσφύγων και μεταναστών. Παράλληλα, δύο χρόνια μετά το ναυάγιο του “Σάμινα”,
κανένας από τα αφεντικά της Μινόαν δεν έχει καθήσει στο σκαμνί για την
τρομοκρατική ενέργεια του πνιγμού τόσων ανθρώπων μέσα στο σαπιοκάραβο. Τέλος,
τρομοκρατία ασκούσε και το Λιμενικό, όταν έσπαζε τα κεφάλια των απεργών
ναυτεργατών στις 29 Μαΐου 2002».