ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Πατριδογνωσία εκλογική

Η Κυριακή ξεκίνησε με λίγο πανικό, εθιμοτυπικού μάλλον χαρακτήρα. Επειδή όλοι
έτσι εκαναν, υιοθέτησε το στυλ και η μαμά μου. Στο Κουκάκι έπρεπε να ρίξει το
κουκί της και δεν ήξερε πώς να πάει. Πήγαμε λοιπόν μαζί της με το Μετρό. Στη
στάση Ακρόπολη, στον χάρτη της συνοικίας, φαινόταν ο δρόμος και τρία στενά πιο
πέρα είδαμε και το σχολείο όπου ψήφιζε. Κάτω από την Ακρόπολη, με θέα στον
πεζόδρομο. Καθαρό, μεγάλο, ευάερο κι ευήλιο, ανάμεσα σε ανακαινισμένα
νεοκλασικά, δέντρα, ησυχία. Έξω περίμεναν ταξί, αλλά δεν τα πλησιάσαμε
φεύγοντας. Περπατήσαμε στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου και μετά στην Αποστόλου
Παύλου, για πρώτη φορά. Σα να είχαμε ταξιδέψει σε μια άγνωστη, όμορφη στ’
αλήθεια, πόλη. Μόνο τα μηχανάκια, που πεισματικά παραβιάζουν τον πεζόδρομο,
μας θύμιζαν ότι βρισκόμασταν στην Αθήνα. Τα καφενεία στο Θησείο με θέα πλέον
ανεμπόδιστη, θέση προνομιακή, μακριά από την κίνηση, τα τιμήσαμε παρορμητικά.
Ολοκαίνουργιο το λιθόστρωτο, ξεπλυμένα τα χρώματα των δέντρων κι ένα αεράκι να
σπρώχνει σύννεφα στον ουρανό που έχουμε ξεχάσει τι χρώμα έχει, ζώντας
καθημερινά στην πυκνοκατοικημένη Κυψέλη. Κι ορίστε κακόμαθε η μητέρα, δεν
θελει να ζητήσει επιστροφή στο παλιό εκλογικό της τμήμα, δίπλα στο σπίτι της,
θελει να μείνει να ψηφίζει στο καινούργιο. Υποπτεύομαι ότι προτιμά να
μετακομίσει κιόλας κοντά του, προκειμένου να μη χάσει αυτή τη βόλτα στις
επόμενες εκλογές. Στην ανοργανωσιά του Δήμου χρωστάμε μια ωραία εκδρομή, τη
γνωριμία με την ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων που δεν θα την είχαμε
πιστέψει αν δεν την περπατούσαμε, και τη σθεναρή απόφαση για τη συμμετοχή στον
δεύτερο γύρο. Ευχαριστούμε λοιπόν.