ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Οι δύο ήλιοι

Οι αστρονόμοι ανακάλυψαν επιτέλους τον πρώτο πλανήτη που διαθέτει δύο ήλιους.
Άρα δεν νυχτώνει ποτέ, όπως μπορεί να φανταστεί κανείς. Ο Ασίμοφ εδώ και
τριάντα χρόνια έχει καταγράψει τη μοίρα του. Στον πλανήτη που δεν νυχτώνει
ποτέ, γίνεται κάθε τόσο, κάθε τετρακόσια χρόνια ας πούμε, έκλειψη και των δύο
ηλίων. Και τότε σκοτεινιάζει. Οι άνθρωποι που ζουν εκεί τρελαίνονται με το
σκοτάδι και βάζουν φωτιά στις πόλεις τους. Μέχρι να φύγει το σκοτάδι ο
πολιτισμός τους έχει γίνει στάχτη και έχουν ξαναγυρίσει στην πρωτόγονη
κατάσταση, δεν θυμούνται τίποτα. Ούτε πού είχαν φτάσει, ούτε και γιατί
τρελάθηκαν. Τόσες φορές το έχουν πάθει, που στο τέλος οι επιστήμονες
αποφασίζουν να φτιάξουν ένα πυρίμαχο κουτί και να κλείσουν μέσα καταγραμμένα
όλα τα στοιχεία του πολιτισμού τους. Θα το θάψουν μόλις αρχίζει να
σκοτεινιάζει και ελπίζουν να θυμούνται πού, όταν όλα τελειώσουν και η διαρκής
μέρα ξαναγυρίσει για άλλα τετρακόσια ή πεντακόσια χρόνια, να το ξαναβρούν και
να μπορέσουν να γλιτώσουν κάποια πράγματα. Βιαστικά το σφραγίζουν, βάζουν
σημάδια και περιμένουν υποταγμένοι την τρέλα που θα τους πιάσει, καθώς
παρατηρούν από μακριά ν’ ανάβουν κιόλας στις κοντινές πολιτείες οι πρώτες
φωτιές. Και τι είναι αυτό που δεν αντέχουν οι άνθρωποι του φωτεινού πλανήτη;
Δεν είναι το σκοτάδι που τους τρελαίνει, είναι το φως των αστεριών. Ξαφνικά
ανακαλύπτουν ότι ο κόσμος τους είναι ένα απειροελάχιστο τμήμα του Σύμπαντος κι
αυτό τους απελπίζει και τους οδηγεί στην αυτοκαταστροφή. Εμείς πάνω στη Γη,
όσο μπορούμε να βλέπουμε κάθε νύχτα τα αστέρια, συνηθισμένοι στη μικρότητά
μας, δεν κινδυνεύουμε.