Δρόμοι

Μια επιστολή…

…«Δεν μπορώ να βρω καλύτερα λόγια για να αρχίσω το γράμμα μου από τα λόγια
του Αλλάχ στο πολύτιμο βιβλίο του: “Οι πράξεις σας να είναι για τη χάρη του
Αλλάχ και να μη ρίχνεστε στην καταστροφή με τα ίδια σας τα χέρια”. Γράφω αυτό
το γράμμα με μαραμένη καρδιά και με μάτια που δεν σταμάτησαν να κλαίνε. Πριν
από τέσσερις μήνες έχασα τον μεγάλο μου γιο, όταν οι φίλοι του τον παρέσυραν
στον δρόμο του θανάτου. Τον έπεισαν να τιναχτεί στον αέρα σε μια ισραηλινή
πόλη. Όπως το αγνό σώμα του γιου μου σκορπίστηκε παντού, έτσι σκορπίστηκε και
όση ζωή είχα μέσα μου, μαζί με την ελπίδα και τη θέλησή μου.

Το ποτήρι…

… ξεχείλισε όταν έμαθα πως οι φίλοι του γιου μου που έγινε μάρτυρας άρχισαν
να τυλίγονται σαν φίδια γύρω από τον μικρότερο γιο μου, που δεν είναι ακόμη
δεκαεπτά, για να τον κάνουν και αυτόν να τιναχτεί στον αέρα, να πάρει εκδίκηση
για τον αδελφό του. Μέσα από την καρδιά του πατέρα που έχασε ό,τι πολυτιμότερο
είχε στον κόσμο στρέφομαι στους αρχηγούς της Χαμάς και της Τζιχάντ, που με
φετφάδες και κηρύγματα καλούν και άλλους νεαρούς Παλαιστίνιους στον θάνατό
τους – μολονότι ξέρουν πολύ καλά πως έτσι ούτε φεύγει ο εχθρός ούτε
απελευθερώνεται η πατρίδα. Τους ρωτάω στο όνομα κάθε πατέρα και μητέρας που ο
γιος τους έχει τιναχτεί στον αέρα: “Με ποιο δικαίωμα στέλνουν αυτά τα παιδιά
στον θάνατό τους; Ποιος Θεός τούς έδωσε αυτό το δικαίωμα;”.

Μερικές χιλιάδες…

… δολάρια στην οικογένεια του νεκρού δεν μαλακώνουν τον πόνο. Έχει τιμή η
ζωή των παιδιών μας; Είναι αυτός ο μόνος τρόπος για να ελευθερωθούμε; Τότε
γιατί ούτε ένας από αυτούς τους αρχηγούς δεν έστειλε ποτέ τον δικό του γιο να
πάει να σκοτωθεί; Γιατί δεν στέλνουν τα δικά τους παιδιά αυτοί που βγαίνουν
στα δορυφορικά κανάλια και εκφράζουν την αγαλλίασή τους κάθε φορά που κάποιος
νεαρός Παλαιστίνιος τινάζεται στον αέρα;

Πόσα δάκρυα…

… στα μάτια και πόσο πόνο στην καρδιά νιώθει κανείς βλέποντας αυτούς τους
αρχηγούς να κρύβουν από τον θάνατο τα δικά τους παιδιά. Μόλις ξέσπασε η
ιντιφάντα, ο Αλ-Ζαχάρ έστειλε τον γιο του Χαλέντ στην Αμερική. Ο Αμπού Σανάμπ
έστειλε τον δικό του στη Βρετανία. Και ο Αλ-Ραντίσι έστειλε τον γιο του
Μουχάμαντ να πάει να σπουδάσει στο Ιράκ. Άραγε ο “ιερός πόλεμος” δεν είναι το
ίδιο ιερός για όλους;». (Η επιστολή του Αμπού Σαμπέρ, που έχασε τον γιο του σε
επίθεση αυτοκτονίας στο Ισραήλ, δημοσιεύθηκε στην αραβόφωνη εφημερίδα του
Λονδίνου «Αλ-Χαγιάτ».)