ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Στη Λαϊκή

Ήρθε ξανά η Λαϊκή χθες στη γειτονιά μου, μερικοί πωλητές μάλιστα είχαν και
ταμειακή μηχανή. Μήνες είχα να πάω, τα κατάφερα και την επισκέφθηκα, με το
καρότσι αχόρταγο, να γεμίζει τους καρπούς του φθινοπώρου. Υπήρχαν ακόμα στη
μια μεριά καρπούζια (όψιμα, διευκρίνιζε το πινακάκι) και στην άλλη άκρη είχαν
κιόλας εμφανιστεί τα ρόδια και τα κάστανα. Ενδιαμέσως ντομάτες και πιπεριές,
ακόμα και οι κόκκινες που κάποτε τις έβρισκες μόνο στη Θεσσαλονίκη. Και
μαρούλια σγουρά και μπουκλωτά και ακαζού και με περμανάντ και φασολάκια που τα
λένε τσαουλιά ή μπαρμπούνια και νομίζεις ότι θα κολυμπήσουν σε καμιά θάλασσα
αν τη βρουν μπροστά τους. Είναι που μας είχε λείψει και μου φαίνονται τόσο
έντονα τα χρώματα και τόσο σφριγηλά τα μήλα και οι μελιτζάνες; Πάνω στην πρώτη
στροφή ο αδιάφορος και βρώμικος συνήθως δρόμος, μοιάζει πορεία θριάμβου των
χρωμάτων και των πραγματώσεων της γης. Αυστηρές, ωστόσο, παρελαύνουν οι
νοικοκυρές ανάμεσα, επιδεικνύοντας αυτοσυγκράτηση στις ξέφρενες φωνές των
πωλητών, έτοιμες να εντοπίσουν το ελάττωμα. Χρειάζεται μεγάλη επαγρύπνηση για
να το πετύχεις, να μη λυθείς μπροστά σ’ συτή την εκτεθειμένη αφθονία, να
διατηρήσεις την ψυχραιμία σου, να υπολογίσεις τι σου χρειάζεται και να
αντιπαρέλθεις τους πειρασμούς. Να μην αρχίσεις και να δοξολογείς και καμιά
Δήμητρα, θεά της γονιμότητας, ή τον Διόνυσο εν μέθη, μπροστά σ’ αυτά τα
λιμπιστερά σταφύλια; Εύχομαι να συναντήσω κάποιο γνωστό, ν’ απορροφήσει η
κουβέντα τον ενθουσιασμό μου. Ευτυχώς πάντα συμβαίνει κι αυτό στη Λαϊκή, άλλο
προνόμιο ετούτο. Τι όπλο έχουν αυτοί οι άνθρωποι στους πάγκους τους, τι θεϊκό
παραστάτη. Ακαταμάχητη κατάσταση η Λαϊκή.