ΜΑΤΙΕΣ Ο Νώντας…

Φουριόζος μπήκε στο γραφείο, πρωί πρωί, ο φίλος μου ο Μάνθος και προτού κάτσει
στην καρέκλα, απέναντί μου, το «πέταξε»: «Πέσε!». «Δηλαδή;», απόρησα. «Δώσε
500 ευρώ». «Και ο λόγος;». Ο Μάνθος άναψε τσιγάρο… «Ξέρεις», άρχισε να λέει,
«ο ανιψιός μου, ο Νώντας…». «Ποιος; Εκείνος ο συμπαθητικός, ο ξανθός, ο
σερβιτόρος;». «Ναι». «Λοιπόν;». «Βάζει για δημοτικός σύμβουλος…». «Μα, ο
νέος αυτός δεν κατάφερε να βγάλει ούτε το Γυμνάσιο…». «Και τι σημασία έχει;
Σημασία έχει να “ρίξεις” τα 500 ευρώ…».

Φυσικά. Αυτό είχε σημασία. Να «ξηλωθώ» 500 ευρώ. ΄Όχι επειδή, ας πούμε,
ο Νώντας αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα υγείας, αλλά διότι αποφάσισε, ξαφνικά,
να μας… κυβερνήσει! Να γίνει αντιδήμαρχος ή κάτι τέτοιο, στον δήμο, υποθέτω,
της ιδιαίτερης πατρίδας του! «Και δεν μου λές, ρε Μάνθο», αποτόλμησα μια
αδιάκριτη ερώτηση, «το ανιψάκι σου δεν έχει υποχρεώσεις; Θα παρατήσει τη
δουλειά του για να γίνει πολιτικός;».

Ο Μάνος ξερόβηξε. «Ξέρεις…», μου είπε, «ο Νώντας έχει, όντως, υποχρεώσεις,
αλλά έχει και ψώνιο με την πολιτική… Χρόνια μού μιλάει γι’ αυτή την
ιστορία… Ως τώρα, τον απέτρεπα και κατάφερνα να τον κρατάω μακριά. Φέτος,
όμως, με πίεσε πολύ. Πίεσε και τη μάνα του. Και μας ανάγκασε να πούμε το
“ναι”. Εγώ, μάλιστα, ανέλαβα και την υποχρέωση να βγω στη γύρα, σε γνωστούς
και φίλους, να του μαζέψω καμιά πενηνταριά χιλιάδες ευρώ. Δεκαεφτά εκατομμύρια
δραχμές περίπου για τα έξοδα – φωτογραφίες φέιγ-βολάν, τραπεζώματα, καφενεία
κ.λπ.». «Αυτό θα πει ότι θα “δαγκώσεις” εκατό άτομα, περίπου…». «Ναι…».

Ο Μάνθος έδειχνε, ξαφνικά, λυπημένος. Επωφελήθηκα, βάζοντάς του μια κρίσιμη
ερώτηση: «Πιστεύεις, ρε παλιόφιλε, ότι ο αγράμματος και περιστασιακά
εργαζόμενος, ως σερβιτόρος, ανιψιός σου, υπάρχει περίπτωση να βγει; Μήπως
είναι καλύτερα, για όλους μας, να τα παρατήσει;». Άλλαξε ύφος ο Μάνθος.
Γέλασε. Και, γελώντας, είπε: «Ο Νώντας δεν πρόκειται να βγει. Ελπίζει, όμως,
καίτοι πρωτάρης στην πολιτική, να αποκτήσει μια καλή σερμαγιά ψήφων, ώστε στις
επόμενες εκλογές να καταφέρει να μπει, μάλλον εύκολα, στο δημοτικό
συμβούλιο…».

Το μεσημέρι, πριν ξαπλώσω, άνοιξα το βιβλίο του καθηγητή Χρήστου Γιανναρά
«Κομματοκρατία». Στη σελίδα 15 διάβασα: «Αναξιοπρεπές επάγγελμα η πολιτική,
πρέπει να είμαστε ευγνώμονες που υπάρχουν ακόμα άνθρωποι διατεθειμένοι να το
αναλάβουν. Δεν χρειάζεται κανένα τυπικό προσόν, ούτε πτυχίο, ούτε εξειδίκευση
ούτε προϋπηρεσία ευδόκιμος – τίποτα. Ακόμα και με χαμηλότατο δείκτη ευφυΐας,
με ανικανότητα έκφρασης και κωμική άγνοια της μητρικής του γλώσσας μπορεί το
κομματικό στέλεχος να υπουργήσει τα καίρια του συλλογικού βίου. Είναι για την
κοινωνία μας αυτονόητο»…