ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ένα σκυλί πεθαίνει

Στη γωνιά του πεζοδρομίου, σε μια λεωφόρο γεμάτη βιαστικά αυτοκίνητα, ένας
σκύλος πέθαινε. Καθισμένος άκρη άκρη, με το κεφάλι σκυμμένο αφύσικα, έτρεμε
και κατέρρεε σε αργό ρυθμό, σαν άγαλμα της αθλιότητας και της εγκατάλειψης.
Ήταν ροτβάιλερ ή κάτι τέτοιο, ένα απ’ αυτά τα αντιπαθητικά σκυλιά ράτσας που
μπορείς να τα μάθεις να σκοτώνουν, ή έτσι υπονοεί η χρήση της εικόνας τους
στις διαφημίσεις και ο τρόπος που τα κρατάνε τα αφεντικά τους όταν τα πάνε
περίπατο. Άσχημα σκυλιά, με κόκκινα μάτια, που δεν τα συναντούσες πριν από
δέκα χρόνια, αλλά τώρα κυκλοφορούν σαν τα πελώρια τζιπ, στα πιο απρόσμενα
μέρη. Ειδικές ντρεσαρισμένες ράτσες με ενισχυμένη επιθετικότητα, που
ξεχωρίζουν τις γενιές. Οι μικροί μπορεί να τα βρουν χαριτωμένα, οι μεγάλοι
αποκλείεται. Αν το κατορθώσουν βέβαια, θεωρούνται πολύ κουλ. Όμως αυτό εκεί το
σκυλί, παρατημένο προφανώς στη μοίρα του, χωρίς κανέναν να το κρατά ή να του
συμπαραστέκεται, δεν φόβιζε παρά μόνο αν σκεφτόσουν τους ανθρώπους που το
απέκτησαν, που πλήρωσαν για να το αποκτήσουν. Αυτό το τρομερό είδος, το
αιμοβόρικο το είχαν προτιμήσει απ’ όλα τ’ άλλα. Το τάισαν και το χάιδεψαν,
διασκέδασαν με την επιθετικότητα του, ίσως και καμάρωσαν βλέποντάς το να ορμά
σε τίποτα παρείσακτους, περαστικούς ή επισκέπτες. Χάρηκαν το φόβο που ενέπνεε,
κι ύστερα; Πού να βρίσκονταν τώρα που ο σκύλος τους υπέφερε έτσι δημόσια; Τον
είχαν χάσει, τον είχαν παρατήσει, τον είχαν αφήσει απροστάτευτο στις φόλες των
γειτόνων; Κανένα ημίαιμο αδέσποτο δεν πεθαίνει έτσι, εξευτελισμένο, χωρίς να
μπορεί να προκαλέσει το ελάχιστο έλεος. Άχρηστη ανθρώπινη βία που έγινε πλάσμα
ζωντανό και δεν έβρισκε τρόπο να πεθάνει.