Πρόσωπα Με όπλο το γέλιο

Στις Κάννες κέρδισε φέτος τις εντυπώσεις κι ένα βραβείο με την ταινία –
«ρεπορτάζ» «Μπόουλινγκ στο Κολουμπάιν». Ο Μάικλ Μουρ είναι σήμερα μια
σημαντική διαφωνούσα φωνή στις ΗΠΑ.

Μάικλ Μουρ: «Μια κοινωνία όπου τα άρρωστα παιδιά δεν δικαιούνται κρατική βοήθεια είναι μια δυσοίωνη κοινωνία»

Το βιβλίο του με τίτλο «Ο Μάικ αντεπιτίθεται», ένα γεμάτο χιούμορ
κατηγορητήριο εναντίον του Τζώρτζ Μπους και της «υπερσυντηρητικής χούντας
του», μεταφράστηκε στα γαλλικά. «Τα αμερικανικά ΜΜΕ δεν ασχολήθηκαν καθόλου
επειδή επικρίνω σ’ αυτό ό,τι αντιπροσωπεύει ο Τζώρτζ Μπους, ωστόσο το βιβλίο
είναι πρώτο μεταξύ των μπεστ-σέλερ που δεν είναι μυθιστορήματα», λέει ο Μουρ.
Αρχικά η ημερομηνία έκδοσής του είχε οριστεί για τις 11 Σεπτεμβρίου 2001
και… αναβλήθηκε. Ο εκδότης ζήτησε από τον Μουρ να ξαναγράψει το μισό βιβλίο,
αλλά αυτός αρνήθηκε να αλλάξει το παραμικρό: «Μου έλεγαν, “δεν είστε σε φάση
με το κοινό”… Αλλά τώρα πλησιάζουμε το εκατομμυριοστό αντίτυπο». Αυτή η
επιτυχία αποδεικνύει, σύμφωνα με τον Μουρ, ότι υπάρχουν πολλοί θυμωμένοι
Αμερικανοί. «Πρέπει να θυμίσουμε ότι ο αμερικανικός λαός δεν ψήφισε τον
Μπους», τονίζει σε συνέντευξή του στο «Νουβέλ Ομπσερβατέρ». «Ο Αλ Γκορ είχε
600.000 ψήφους περισσότερες. Τον Μπους δεν τον έφερε στην προεδρία η βούληση
του λαού. Το βιβλίο μου είναι έκφραση του θυμού για το γεγονός αυτό».

Γεννημένος στο Φλιντ του Μίσιγκαν, ο 47χρονος Μουρ είναι δημοσιογράφος,
παραγωγός και σκηνοθέτης. Οι προηγούμενες ταινίες του («Ο Ρότζερ κι εγώ», «Ο
Μεγάλος») τον κατέστησαν έναν από τους σημαντικότερους επικριτές του
αμερικανικού νεοφιλελευθερισμού. «Αν πρέπει να επιλέξω, ψηφίζω Δημοκρατικούς»,
εξηγεί, «αλλά η αλήθεια είναι πως οι πλούσιοι έχουν δύο κόμματα: το
Δημοκρατικό και το Ρεπουμπλικανικό. Το 99% του πληθυσμού δεν έχει
εκπροσώπηση… Είναι απελπιστικό».

Στο «Μπόουλινγκ στο Κολουμπάιν» ο Μουρ φιλοτέχνησε ένα τρομακτικό πορτρέτο
μιας παρανοϊκής λευκής Αμερικής, όπου η οπλοφορία είναι δικαίωμα και μαθητές
πυροβολούν τους συμμαθητές τους (όπως συνέβη στο Λύκειο Κολουμπάιν του
Λίτλτον…), όπου η περιβόητη ένωση NRA υπέρ της οπλοκατοχής ανθεί με λίπασμα
τον αναλφαβητισμό και τις φυλετικές αδικίες. «Η αμερικανική ηθική είναι ο
καθένας για τον εαυτό του», λέει ο Μουρ. «Μια κοινωνία στην οποία τα άρρωστα
παιδιά δεν έχουν δικαίωμα σε κρατική βοήθεια είναι μια δυσοίωνη κοινωνία».
Έτσι, αντί να φροντίζει τον εαυτό του αγοράζοντας μετοχές, ο Μουρ νοιάζεται
για τους άλλους: «Αφιερώνω αμέσως το ένα τρίτο όσων κερδίζω στην κοινότητά
μου, το Φλιντ του Μίσιγκαν. Έχω δημιουργήσει εκεί συσσίτιο για όσους έχουν
ανάγκη, χορηγώ στεγαστική βοήθεια, βοηθώ τους νέους σκηνοθέτες κ.λπ.». Και
θεωρεί πως το χιούμορ είναι η προστασία του. «Το όπλο εναντίον του τραπεζίτη,
του μπάτσου, του αφεντικού, είναι το γέλιο. Ο Μαρκ Τουαίν το είχε πει: “Τίποτε
δεν μπορεί να αντισταθεί σε μια έφοδο γέλιου”».