ΜΑΤΙΕΣ Η Λ. Αλεξίου

Ήρθε στην εφημερίδα, στα 19, στα 20 χρόνια της. Φοιτήτρια της Νομικής. Μπήκε,
αμέσως, στο «σπουδαστικό ρεπορτάζ», που διηύθυνε ο αξέχαστος Αστέρης Στάγκος,
με κύριο συνεργάτη του τον Μηνά Παπάζογλου. Έλαμπε! Όμορφη, καλοσυνάτη,
γλυκιά, καλλιεργημένη, συνεπής. Όλη τη μέρα της, την ξόδευε στη δουλειά. Στο
γραφείο, στους δρόμους, στο πανεπιστήμιο, στις φοιτητικές συντροφιές. Κι
έγραφε και «κομμάτια». Που τα διέκρινε η εντιμότητα. Και η τόλμη.

Ύστερα από 2-3 χρόνια, «μετακόμισε» στην «ύλη». Ένα κορίτσι «σαν τα κρύα
νερά», να διορθώνει, όλη τη νύχτα, χειρόγραφα, να φτιάχνει τίτλους, να πίνει,
συνεχώς, καφέδες και να καπνίζει σαν αράπης, ανάμεσα σε έξι…αραπάδες, όπως ο
Πασαλάρης, ο Βαρίκας, ο Τζεφρόνης, ο Μαγγανάρης, ο Φακίνος κι εγώ! Και,
βέβαια, να επιστρέφει στο σπίτι, στις 6 το πρωί, με το αυτοκίνητο-τανκ του
Θόδωρου Κανελλόπουλου.

Μιλάω για τη Λίνα Αλεξίου. Αυτή τη σπουδαία δημοσιογράφο, που είναι η
«πρεπιά», καθώς λένε οι Χανιώτες, του επαγγέλματος. Που θα πει, ότι μπαίνει
δικαιωματικά στη βιτρίνα μας. Για το ταλέντο της. Για το ήθος της. Για τη
γενναιότητά της. Για τις «καθαρές», πάντοτε, θέσεις της. Για τους ανοιχτούς
ορίζοντές της. Για την αγωνιστικότητα και το σθένος της. (Ποιος μπορεί να
ξεχάσει, την «εξαίσια και αδάμαστη Λίνα», της εποχής των μαύρων
συνταγματαρχών;).

Πιστεύω, ότι οι άνθρωποι που διαπρέπουν «στα έργα τους», έχουν ένα λόγο
παραπάνω, για να ασχοληθούν με τα κοινά. Γιατί κι εκεί, στην πολιτική, θα
διαπρέψουν, κατά τεκμήριο. Δεν μπορεί, η Λίνα, που επί δύο δεκαετίες, ως
αρθρογράφος της μεγαλύτερης εφημερίδας, χτυπούσε όλα τα «φάλτσα», όλες τις
μιζέριες, όλους τους συμβιβασμούς της πολιτικής και κοινωνικής ζωής μας, να
μην είναι «εντάξει», όταν πάρει εξουσία στα χέρια της.

Η Αλεξίου, είναι υποψήφια δήμαρχος Αιδηψού, στις εκλογές της Κυριακής. Ο
πατέρας της – γιατρός που άφησε εποχή για την επιστημονική του επάρκεια και
την ανθρωπιά του – υπήρξε δήμαρχος της ωραίας λουτρόπολης (που τώρα βρίσκεται,
δυστυχώς, σε παρακμή), από το ’51 ώς το ’67 – τον έδιωξε η χούντα – κι από το
’74 ώς το ’79. Είκοσι χρόνια! Δημιουργικά χρόνια, σπουδαία!

Δεν ξέρω κανέναν, που να μην εκτιμά, να μην αγαπά, να μη σέβεται τη Λίνα
Αλεξίου. Τη διακεκριμένη συνάδελφο. Την υπέροχη μητέρα – έχει δυο σπουδαία
κορίτσια, από τον γάμο της με τον Νίκο Κωνσταντόπουλο – τη σωστή γυναίκα, την
ξεχωριστή φίλη, τον άνθρωπο που οι πάντες εμπιστεύονται, γιατί έχει
μπέσα. Κρίμα, που δεν ψηφίζω στην Αιδηψό…