ΓΝΩΜΗ Με οδηγό τον φόβο

Από τότε που ο πρόεδρος Μπους ανέλαβε την προεδρία των ΗΠΑ έχω την αίσθηση ότι
το μόνο σοβαρό κόμμα της αντιπολίτευσης στην Αμερική – τουλάχιστον όσον αφορά
την εξωτερική πολιτική, αποτελείται από τρεις ανθρώπους και κανένας τους δεν
ήταν Δημοκρατικός. Οι μόνοι τρεις άνθρωποι για τους οποίους ο κ. Μπους
ανησυχεί – οι μόνοι τρεις άνθρωποι που θα μπορούσαν να έχουν μεγάλη απήχηση
στον κόσμο εάν φανερά εξέφραζαν την διαφωνία τους με τον πρόεδρο σε ένα ζήτημα
όπως είναι το Ιράκ – είναι οι Κόλιν Πάουελ, Τόνι Μπλερ και Τζόν Μακέιν.

Τι συνέβη στους Δημοκρατικούς; Εγώ τουλάχιστον δεν χάφτω τα κλαψουρίσματά τους
ότι οι φωνές τους έχουν πνιγεί κατά τρόπο κυνικό από το ότι ο κ. Μπους
επικεντρώνεται στο Ιράκ. Το πρόβλημα με τους Δημοκρατικούς δεν είναι ότι οι
φωνές τους πνίγονται από τα περί Ιράκ. Το πρόβλημα είναι ότι οι Δημοκρατικοί
δεν έχουν απολύτως τίποτα το πολύ σημαντικό να πουν για όλα τα ζητήματα εκτός
από το Ιράκ. Το Ιράκ κερδίζει τον έλεγχο στον αγώνα των προτεραιοτήτων από
λάθος των Δημοκρατικών, και όχι από καλομελετημένο σχέδιο των Ρεπουμπλικανών.

Αυτή τη στιγμή, η ομάδα του Μπους οδηγεί το έθνος πολύ περισσότερο με τον φόβο
παρά με την ελπίδα. Οι Δημοκρατικοί μπορούν μόνον να κερδίσουν – ή τουλάχιστον
να αξίζουν να κερδίσουν, εάν μπορούν να προσφέρουν μια γενναία εναλλακτική των
Ρεπουμπλικανών λύση. Μια τέτοια λύση θα ήταν ένα πρόγραμμα για ενίσχυση της
Αμερικής η οποία να βασίζεται στην ελπίδα και όχι στον φόβο, στην ουσία, και
όχι στα πολιτικά λόγια, ένα πρόγραμμα που ανταποκρίνεται στην βασική ανησυχία
των Αμερικανών σήμερα: ποιο θα είναι το μέλλον των παιδιών, τις φωτογραφίες
των οποίων κουβαλούν μαζί τους στα πορτοφόλια τους.