[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Κοίτα να δεις που φθάσαμε στο 2002 και συζητάμε ακόμη για πράγματα αυτονόητα,
που υποτίθεται ότι οι προηγμένες κοινωνίες έχουν δικαιωματικά κατακτήσει εδώ
και πολλές δεκαετίες, αν όχι αιώνες. Να προστατευθεί η ελευθερία του λόγου,
σου λέει ο άλλος. Άκου αίτημα τώρα. Μα δεν το έχουμε λύσει αυτό; Ολόκληρο
άρθρο υπάρχει στο Σύνταγμα που προστατεύει την «ελευθεροτυπία» – τον όρο, όχι
την εφημερίδα… – και την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών. Μόνο που, όπως
φαίνεται, δεν αρκεί. Και δεν αρκεί, διότι από διάφορες πλευρές, ένθεν και
ένθεν, γίνονται προσπάθειες να περιορισθεί η ελευθερία του λόγου. Η πλάκα
είναι ότι κοντά στην κάθε μορφής εξουσία, που θα επεδίωκε να περιορίσει το
δικαίωμα στη γνώση, την πληροφόρηση και την ελευθεροτυπία για να ‘χει το
κεφάλι της ήσυχο, προστέθηκε εσχάτως και το πολύχρωμο μόρφωμα που κινείται στη
λογική «είμαι αντιεξουσιαστής και δεν γουστάρω καμιάς μορφής εξουσία μέχρι να
πιάσω την καλή και να περάσω απέναντι»…

Δικαίωμα στο ζάπινγκ. Να την πιάσεις κύριε την «καλή», ποιος σ’ το
απαγορεύει; Αλλά μην προκαλείς κιόλας. Μην το παίζεις. Και μένα δεν μ’ αρέσει
αυτό που γίνεται με τους καθ’ έξιν, κατ’ επάγγελμα και περιστασιακούς
τρομολάγνους στα παράθυρα των καναλιών. Κι εμένα μ’ ενοχλεί αυτή η ιστορία της
τηλε-κουκούλας (κάτι άκουσα, κάτι μου είπαν, κάτι σχέσεις έμαθα πως έχεις με
μια εξαδέλφη των Ξηρών, και τι κάνει η Αντιτρομοκρατική και δεν ασχολείται με
την περίπτωσή σου). Όπως μ’ ενοχλεί και το απεχθές θέαμα δικηγόρων,
δημοσιογράφων, πρακτόρων, εν ενεργεία ή εν εφεδρεία, να υποκαθιστούν τις
διωκτικές αρχές. Αλλά δεν πήρα μια μολότοφ να την πετάξω εναντίον κανενός. Ο
καθένας έχει δικαίωμα να λέει ό,τι θέλει. Το αναφαίρετο δικαίωμα το δικό μου
είναι να κάνω ζάπινγκ και να μην τους ακούω…

Τρομοδελτία χωρίς κόστος. Διαφωνεί κανείς; Υποθέτω, όχι. Άσε μια άλλη
κατηγορία ειδημόνων που έχει παρουσιαστεί, η οποία τα ρίχνει στην κυβέρνηση
επειδή παρακολουθεί (της καταλογίζουν) απαθής το όλο θέαμα. «Να επέμβει η
κυβέρνηση», απαιτούν. Μα αν επέμβει η κυβέρνηση, τότε το πράγμα είναι τρομερά
επικίνδυνο. Θα πρόκειται για πλήγμα κατά της ελευθεροτυπίας. Και σιγά να μη
δεχθούν και τα κανάλια να βάλει χέρι η κυβέρνηση στο πρόγραμμά τους. Θα
αντιδράσουν σθεναρά, και καλά θα κάνουν. Γιατί, εκτός από τα ηχηρά περί
προστασίας της ελευθεροτυπίας, έχουν κι άλλο έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο που
παίζουν τρομο-δελτία. Όταν τα ριάλιτι σόου τύπου «Φάρμα» και «Σταρ Ακάντεμι»
κοστίζουν από 10 και πάνω εκατομμύρια δραχμές το επεισόδιο, το τρομο-δελτίο,
που διαρκεί πάνω από ώρα, και φέρνει και τρελά νούμερα, δεν κοστίζει μία. Και
είναι και ανταγωνιστικό απέναντι σε κάθε άλλο καλοπληρωμένο πρόγραμμα που έχει
το αντίπαλο κανάλι. Πώς λοιπόν να σταματήσουν τα κανάλια; Είμαστε με τα καλά
μας;

Το αγκάθι και τα μπουμπούκια. Μ’ αυτά και μ’ αυτά, μία εβδομάδα και μία
ημέρα έμειναν έως τις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές. Τα ψέματα τελείωσαν.
Και όσο κι αν κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με ασφάλεια το μέλλον (για την
εβδομάδα που έρχεται δηλαδή), είναι σίγουρο ότι αυτές οι εκλογές θα περάσουν
στην ιστορία ως οι πιο… διαδικαστικές των τελευταίων χρόνων. Κι αν δεν
υπήρχε και το αγκάθι (στα πλευρά) της Ν.Δ. με την Ακροδεξιά, με όλα αυτά τα
μπουμπούκια που στηρίζει η Ρηγίλλης, ίσως να μην το παίρναμε και είδηση. Όμως,
χάρις στη μνήμη και την κρίση ορισμένων, των οποίων η συνείδηση εξεγείρεται με
περιπτώσεις σαν του Ψωμιάδη, του Ευμοιρίδη και του Βεσδρεβάνη, μμμμ… μύρισε
εκλογές!

Ο υποψήφιος νομάρχης και οι «λίγο απ’ όλα». Είναι και μερικοί που λένε
σιγά το θέμα μωρέ με τον Ψωμιάδη. Σιγά λέω κι εγώ. Αλλά ο Ψωμιάδης, είναι
απλώς ένα σύμπτωμα. Σαν αυτόν -που είναι και λίγο θαυμαστής της χούντας, είναι
και λίγο φιλοβασιλικός, έχει και το συνήθειο μερικές φορές να πηγαίνει στο
Γράμμο για κα’να στεφάνι στους τιμημένους πεσόντες, και που και που παρίσταται
στο κάψιμο κανενός βιβλίου με ανθελληνικό ή αντιχριστιανικό περιεχόμενο- έχει
αρκετούς η Νέα Δημοκρατία. Αυτό είναι το πρόβλημα, κι όχι ο ίδιος ο Ψωμιάδης.
Ο συμπαθής κατά τα άλλα Παναγιώτης, ο λίγο απ΄όλα, είναι μόνο μια μονάδα,
σ΄αυτό το σύνολο που διαχειρίζεται ο Καραμανλής, και -ο Θεός να βάλει το χέρι
του…- επιδιώκει να μας κυβερνήσει. Ένα σύνολο των “λίγο απ’ ‘όλα”…

Έπειτα από τέσσερις δεξιούς δημάρχους… Να, ας πούμε, η Ντόρα. Κι αυτή
μια «λίγο απ’ όλα» είναι. Βλέπω στην καμπάνια της να υπόσχεται περισσότερο
πράσινο, περισσότερους χώρους πάρκινγκ, καλύτερο κυκλοφοριακό, πιο ανθρώπινες
γειτονιές στην Αθήνα, περισσότερη καθαριότητα, και τρελαίνομαι. Τώρα ήρθε η
γυναίκα από το εξωτερικό; Κι αν ήρθε τώρα, θα πρέπει να ζούσε πολύ μακριά,
Νότια Αμερική, Αφρική, Ωκεανία, Ανατολική Ασία. Γιατί εδώ κοντά, Ευρώπη,
αποκλείεται. Επειδή δεν μπορεί, θα είχε ακούσει, ότι τα τελευταία 16 χρόνια η
Αθήνα είχε δεξιούς δημάρχους. Είχε και Έβερτ, και Γιατράκο, και Κουρή, και
Αβραμόπουλο. Και ενδιάμεσα είχε και μια τετραετία κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας.
Αυτούς να ψέγει και να μη μας περνάει για άνοες ή αμνήμονες. Γιατί εμείς
θυμόμαστε…

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

«Τρελοί οδηγοί» – μια πρόκληση

Οργιζόμαστε με ένα κομμάτι της καμπάνιας της Ντόρας Μπακογιάννη. Πρόκειται για
το σποτ εκείνο στο οποίο η υποψήφια δήμαρχος μιλάει με ένα παιδί και κεντρικό
στοιχείο του διαλόγου είναι οι «τρελοί οδηγοί», αναφορά που συνοδεύεται με μια
χαρακτηριστική κίνηση του χεριού του παιδιού. Η στήλη έχει μια ευαισθησία ως
προς αυτά τα θέματα και ειδικότερα στον δημόσιο στιγματισμό ατόμων που ανήκουν
σε κοινωνικές μειονότητες. Η «τρέλα», που για την Ντόρα δεν είναι παρά μια
απλή επισήμανση, είναι το μαρτύριο που βασανίζει 100.000 ελληνικές
οικογένειες, που ζουν καθημερινά με το δράμα αυτό. Ποιος είχε την ιδέα αυτής
της μορφής καμπάνιας είναι άγνωστο. Αλλά και λίγο ενδιαφέρει. Σημασία έχει ότι
η Ντόρα δέχθηκε να το παίξει και να μεταδοθεί. Και είναι υπόλογη γι’ αυτό…