ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Οι Ίκαροι

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Κ. Γιαμπάνης, στέλεχος της Κομμουνιστικής
Ανανέωσης, γράφει:

«Άλλο ένα “Φάντομ” χάθηκε τον Ιούνιο, παίρνοντας μαζί του άλλα δύο παλικάρια.
Δύο πιλότοι, δύο λεβέντες, απ’ αυτούς που φοράνε στο στήθος τους την “άσπρη
πουλάδα”, προστέθηκαν στον μακάβριο κατάλογο των νεκρών της Πολεμικής μας
Αεροπορίας. Δολοφονημένοι κι αυτοί από τη σχιζοφρένεια, που την προκαλεί και
την επιβάλλει η συμμορία του ΝΑΤΟ.

Τρεις δεκαετίες τώρα, κάθε μέρα το ίδιο σκηνικό. Οι αδίσταχτοι στρατοκράτες
της Άγκυρας να στέλνουν τα μαχητικά τους στον εναέριο χώρο της Ελλάδας, και οι
δικοί μας πιλότοι να τρέχουν να τους αναχαιτίσουν. Κάθε μέρα ζουν με το άγχος
της ετοιμότητας. Εξαντλούν τα όρια χρόνου και ταχύτητας. Τα νεύρα διαρκώς
τεντωμένα. Η ετοιμότητα, όμως, σκοτώνει κάθε μέρα κι από λίγο και κάποια
στιγμή γίνεται μοιραία για τους σύγχρονους Ίκαρους.

Πέρα, όμως, από τις ανθρώπινες ζωές, που χάνονται τόσο άδικα και τραγικά σε
καιρό ειρήνης, είναι και το τεράστιο κόστος αυτών των αναχαιτίσεων.
Εκατομμύρια λίτρα κηροζίνης καίγονται κάθε χρόνο και από τις δύο πλευρές. Κι
αυτά αντιστοιχούν σε πολλά δισεκατομμύρια δραχμές!

Από το 1974, που άρχισαν τις παραβιάσεις οι Τούρκοι στρατοκράτες με την ανοχή
– αν όχι την υπόδειξη – του ΝΑΤΟ, έχουν “καεί” τεράστια ποσά σε καύσιμα, χώρια
τα άλλα έξοδα. Με αυτά τα τεράστια ποσά θα μπορούσε να είχαν χτιστεί αρκετά
νοσοκομεία και στις δύο χώρες, και παράλληλα να βελτιωνόταν η κοινωνική
πρόνοια, να ανέβαινε το επίπεδο ζωής και των δύο λαών. Η σχιζοφρένεια, όμως, η
απληστία και το επιδιωκόμενο υπερκέρδος των πολυεθνικών δεν επιτρέπουν να
επικρατήσει τέτοια λογική.

Και την ώρα που συμβαίνουν όλ’ αυτά και η χώρα μας αντιμετωπίζει και τόσες
άλλες πιέσεις, εκβιασμούς και προβοκάτσιες των… συμμάχων μας, που βάζουν σε
κίνδυνο την εθνική μας κυριαρχία, η ελληνική κυβέρνηση κλιμακώνει τις
υποχωρήσεις της. Γίνεται έρμαιο των στρατοκρατών της Άγκυρας και του ΝΑΤΟ, για
να αρπάξει και η δική μας άρχουσα τάξη κανένα κόκαλο από το τσιμπούσι των
πολυεθνικών.

Ο ραγιαδισμός της κυβέρνησης δεν περιγράφεται πια. Κορύφωμα αυτής της όλο
δουλοπρέπεια στάσης τους ήταν να δεχτούν την απόφαση της Σεβίλλης. Και όχι
μόνο δεν πρόβαλαν “βέτο”! Ούτε και το παράδειγμα της Ιρλανδίας ακολούθησαν.

Έτσι φτάσαμε να κυκλοφορεί σήμερα σαν ανέκδοτο, αλλά δυστυχώς εκτός από
ανέκδοτο προσεχώς θα είναι και πραγματικότητα αυτό που ρωτάει το παιδί:

“Τι σημαίνει ευρωστρατός, πατέρα;”. “Να μας φυλάγουν τα σύνορα οι Τούρκοι,
παιδί μου”!».