Διαστάσεις Η μεγαλύτερη σφαγή της ιστορίας

Ο Τζωρτζ Μπους αναζητεί, λέει, τον καλύτερο τρόπο για να εκδικηθεί τους
Γερμανούς. Και πού να δει τι του ετοιμάζουν εκείνοι.

Στη Δρέσδη. Το μέγαρο Τσβίνγκερ, λίγο μετά τους σφοδρούς βομβαρδισμούς του 1945

Χάρις στο εκρηκτικό δίδυμο Σρέντερ – Φίσερ, αλλά και μερικούς αιρετικούς
διανοουμένους, η Γερμανία αρχίζει να επανεξετάζει το παρελθόν της και να
παίρνει αποστάσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα
είναι βέβαια η αντίθεσή της στον σχεδιαζόμενο πόλεμο κατά του Ιράκ. Αλλά οι
Γερμανοί σκοπεύουν να προχωρήσουν ακόμη παραπέρα. Καθώς έχουν όλο και
μεγαλύτερη πρόσβαση στα αρχεία των συμμάχων, αρχίζουν να αναρωτιούνται μήπως
τον περασμένο αιώνα δεν υπήρξαν μόνο θύτες, αλλά και θύματα. Μήπως η
καταστροφή της Δρέσδης, την οποία ξαναθυμήθηκαν πρόσφατα με τις πλημμύρες,
ήταν ένα έγκλημα πολέμου για το οποίο κάποιοι πρέπει να πληρώσουν.

Όπως γράφει η Κοριέρε ντέλα Σέρα, οι Γερμανοί ιστορικοί συγκλίνουν στην
εκτίμηση ότι ο βομβαρδισμός της Δρέσδης τον Φεβρουάριο του 1945 ήταν ο πιο
αιματηρός, ο πιο διεστραμμένος και ο πιο ανώφελος βομβαρδισμός της ιστορίας.

Ο πιο αιματηρός: Λόγω της χαώδους εξόδου των προσφύγων, ο ακριβής
αριθμός των νεκρών δεν μπορεί να υπολογιστεί. Ήταν όμως τουλάχιστον 200.000,
τρεις φορές περισσότεροι από τα θύματα της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα,
τέσσερις φορές περισσότεροι από τα θύματα του σφυροκοπήματος του Βερολίνου,
που κράτησε πέντε χρόνια.

Ο πιο διεστραμμένος: Σκοπός των Άγγλων και των Αμερικανών ήταν να
σκοτώσουν όσο το δυνατόν περισσότερους αμάχους (στη Δρέσδη δεν υπήρχαν
Γερμανοί στρατιώτες, ούτε συστήματα αεράμυνας). Για τον λόγο αυτό, οι
επιχειρήσεις έγιναν σε έξι στάδια. Στις 10 το βράδυ της 13ης Φεβρουαρίου
φωτίστηκε ο στόχος, δηλαδή το κέντρο της πόλης, με ειδικές βόμβες. Έπειτα,
ρίχτηκαν εμπρηστικοί μηχανισμοί που θρυμμάτισαν τζάμια και κατέστρεψαν σκεπές,
ώστε να δημιουργηθούν ρεύματα αέρα και να διευκολυνθεί το έργο των 600.000
εμπρηστικών βομβών που έπεσαν στη συνέχεια. Η Δρέσδη είχε γίνει ήδη μια κόλαση
φωτιάς. Αλλά το μαρτύριό της δεν είχε τελειώσει. Το τέταρτο στάδιο των
βομβαρδισμών περιλάμβανε την εξόντωση με τοξικά αέρια όσων είχαν καταφύγει στα
υπόγεια, μαζί με τις νοσοκόμες και τους πυροσβέστες που είχαν απομείνει. Η
«εθνοκάθαρση» ολοκληρώθηκε με τον βομβαρδισμό των στρατιών των προσφύγων. Και
για εξασφαλιστεί ότι κανείς κάτοικος της καταραμένης πόλης δεν θα έμενε
ζωντανός, βομβαρδίστηκε την επομένη και το γειτονικό Τσέμνιτς, όπου είχαν
φθάσει ορισμένοι δυστυχείς με το τρένο.

Ο πιο ανώφελος: Εκείνο τον Φεβρουάριο, το Ράιχ ψυχορραγούσε, ο Χίτλερ
ήταν κλεισμένος στο καταφύγιό του, οι Σύμμαχοι βρίσκονταν στον Ρήνο και οι
Ρώσοι ετοιμάζονταν να μπουν σε μια Δρέσδη γεμάτη από γέρους, γυναίκες και
παιδιά που νόμιζαν ότι θα τους προστατεύσει η ομορφιά της πόλης. Ακόμη και
σήμερα, δεν έχει δοθεί καμιά εξήγηση για τη μεγαλύτερη σφαγή της ιστορίας.
Ίσως, λοιπόν, να μπορούν να τη δώσουν κάποιοι από εκείνους που τη σχεδίασαν.