Δρόμοι

Η ιστορία…

… προσφέρει μερικές φορές περίεργες προσεγγίσεις. Αποφασισμένος να διώξει
τον Σαντάμ Χουσεΐν από τη Βαγδάτη, με ή χωρίς την έγκριση των Ηνωμένων Εθνών,
ο Τζορτζ Μπους φαίνεται να βρήκε στο πρόσωπο του γενικού διευθυντή του
Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου έναν απροσδόκητο σύμμαχο. Σε συνέντευξή του στη
«Χέραλντ Τρίμπιουν», ο διευθυντής του ΔΝΤ Χορστ Κέλερ δήλωσε ότι «αν η
επιχείρηση περιοριστεί στο Ιράκ και είναι σχετικά βραχυχρόνια, πιστεύω ότι οι
επιπτώσεις της στις οικονομίες θα είναι μικρές, ενώ θα μπορούσε να αποβεί και
θετική στον βαθμό που θα βοηθούσε να αποσαφηνιστεί η κατάσταση». Λίγο
αργότερα, το περιβάλλον του ΔΝΤ προσπάθησε να εξηγήσει ότι, όπως είναι φυσικό,
ο διευθυντής του Ταμείου θα προτιμούσε η διένεξη να επιλυθεί με ειρηνικό τρόπο.

Διχασμένες…

… ανάμεσα στον πειρασμό να συνεχίσουν να ευνοούν την αύξηση της τιμής του
πετρελαίου, ώστε να αυξήσουν τα έσοδά τους, και στον κίνδυνο η αύξηση αυτή να
οδηγήσει σε μείωση της ζήτησης του μαύρου χρυσού, οι χώρες του ΟΠΕΚ αποφάσισαν
στην τελευταία σύνοδό τους στην Οζάκα να διατηρήσουν αναλλοίωτη την «οροφή»
της παραγωγής τους στα 21,7 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα. Η δέσμευσή τους για
τη σταθεροποίηση της αγοράς δεν έφτασε στο σημείο να ικανοποιήσουν την
επιθυμία των καταναλωτών και να ανοίξουν τις κάνουλες, ώστε να μειωθεί η τιμή
του πετρελαίου και να τονωθεί η παγκόσμια οικονομία. Οι εξαγωγείς πετρελαίου
έχουν ακόμη στη μνήμη τους το πικρό μάθημα του Φεβρουαρίου – Μαρτίου του 1991,
στις πρώτες ώρες του πολέμου κατά του Ιράκ, όταν η τιμή του πετρελαίου έπεσε
απότομα κατά 10 δολάρια το βαρέλι.

Την ώρα…

… που ο Σαντάμ και ο Μπους συνεχίζουν να παίζουν το παιχνίδι της γάτας με το
ποντίκι σε σχέση με τους επιθεωρητές του ΟΗΕ, αγορές και καταναλωτές
παραμένουν με το όπλο παρά πόδα. Τι θα συνέβαινε όμως αν η Ουάσιγκτον
αποφάσιζε να ανοίξει πυρ, με ή χωρίς τη συγκατάθεση του ΟΗΕ; «Σε πρώτη φάση,
υπάρχει κίνδυνος η τιμή του πετρελαίου να εκτιναχθεί στα ύψη, αλλά αυτή η
αύξηση δεν θα κρατήσει. Η σημερινή κατάσταση είναι διαφορετική από εκείνη που
ίσχυε το 1990, και πολύ περισσότερο από τη δεκαετία του ’70, πριν από τις δύο
πετρελαϊκές κρίσεις», σημειώνει ο Άντερ Τέρνερ, αντιπρόεδρος της Μέριλ Λιντς
για την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Στην αγορά, το βάρος του Ιράκ
είναι σήμερα πολύ λιγότερο αποφασιστικό σε σχέση με πριν από μια δεκαετία.

Η Βαγδάτη…

… εξακολουθεί να έχει όμως τεράστια αποθέματα και ανεκμετάλλευτα κοιτάσματα
λόγω του εμπάργκο. Εφόσον έτσι τεθεί υπό αμερικανική κηδεμονία, το Ιράκ θα
μπορέσει να αυξήσει γρήγορα την ημερήσια παραγωγή του στα 6 με 7 εκατομμύρια
βαρέλια, έναντι 2 εκατομμυρίων το 2001. Εξ ου και το ενδιαφέρον των
αμερικανικών, ρωσικών και ευρωπαϊκών εταιρειών.