[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Αυτή η ιστορία των πολυδάπανων προεκλογικών εκστρατειών δεν έχει τελειωμό…
Ορισμένοι νόμιζαν ότι αυτό συμβαίνει μόνον στις βουλευτικές εκλογές. Ποιος δεν
θυμάται – στις εκλογές του 2002 – τα πανάκριβα εκλογικά κέντρα υποψηφίων
βουλευτών στη Σταδίου, την Πανεπιστημίου, την Ακαδημίας…

Και… καλά οι υποψήφιοι βουλευτές. Δεν είναι και μικρή υπόθεση να εκλέγεται
κανείς εκπρόσωπος του Έθνους. Ίσως να μην μπορεί να δικαιολογήσει με τη
βουλευτική του αποζημίωση τα προεκλογικά του έξοδα. Μπορεί ωστόσο τον φερετζέ
να τον διατηρήσει, ότι δηλαδή έχει πλούσιους φίλους οι οποίοι «τρελαίνονται»
να τον δουν στη Βουλή!

Το πρόβλημα που ανακύπτει σ’ αυτές τις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές
είναι ότι, πέραν των υποψήφιων δημάρχων και νομαρχών, υπάρχουν υποψήφιοι
δημοτικοί σύμβουλοι οι οποίοι ξοδεύουν μεγάλα χρηματικά ποσά.

Π.χ. αυτές τις μέρες, στον πλέον φτωχό και υποβαθμισμένο δρόμο της Αθήνας,
στην οδό Φυλής, με τους δεκάδες οίκους ανοχής, υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι –
ορισμένοι και με κρατική θέση – πέταξαν ακόμα κι εκεί εκατοντάδες πολύχρωμα
διαφημιστικά φυλλάδια.

Ελάχιστοι περαστικοί τα σήκωσαν από κάτω. Οι οδοκαθαριστές συνεχίζουν να τα
μαζεύουν ακόμα και κανείς δεν καταλαβαίνει τη σκοπιμότητα αυτής της σπατάλης.

Όσο για τα τραπέζια – τα πλούσια και με μουσικό πρόγραμμα – στα οποία
ορισμένοι υποψήφιοι σύμβουλοι καλούν, αυτά δίνουν και παίρνουν. Χωρίς κανείς
να μπορεί να καταλάβει ποιος πληρώνει, γιατί ξοδεύει και κυρίως τι αντάλλαγμα
περιμένει αν ο «δικός» του εκλεγεί.

Μέσα σ’ αυτόν τον ορυμαγδό, ένας καθηγητής που κατέρχεται υποψήφιος ενός
«μικρού» συνδυασμού μοίρασε το βιογραφικό του γραμμένο με το χέρι… «Δεν έχω
χρήματα. Αν μπορέσω ίσως βγάλω καμία… προκήρυξη», δήλωσε όταν τον ρώτησαν
δημοσιογράφοι γιατί κάνει τόσο φτωχή προεκλογική εκστρατεία…

Το θέμα ασφαλώς δεν άπτεται μόνον της Δικαιοσύνης ή μίας δημοσιογραφικής
έρευνας – και οι δύο «τρέχουν» τον τελευταίο καιρό σχεδόν αποκλειστικά με την
τρομοκρατία – αλλά και ενός γενικότερου ζητήματος.

Ακόμα και η Τοπική Αυτοδιοίκηση, το πάλαι ποτέ… καμάρι των λεγόμενων
προοδευτικών δυνάμεων, κινδυνεύει να αλωθεί από μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.
Κι αυτό ασφαλώς ευτελίζει τη Δημοκρατία.