Διαστάσεις Και τώρα, ο Λούλα!

Τα δύο πρώτα σκέλη του στοιχήματος επαληθεύτηκαν. Μένει να επιβεβαιωθεί και
στις κάλπες η νίκη που δίνουν οι δημοσκοπήσεις στον Λούλα. Αλλά η συνταγή
νίκης της Κεντροαριστεράς έχει αρχίσει να γίνεται σαφής.

Φίσερ προς Σρέντερ: «Τα ειλικρινή μου συγχαρητήρια» (από τη «Μοντ»)

Πότε κερδίζει η Κεντροαριστερά; Όταν πιστεύει και αγωνίζεται για το κοινωνικό
κράτος, απάντησαν οι Σουηδοί ψηφοφόροι. Δημόσια εκπαίδευση, υγεία και φροντίδα
των ηλικιωμένων: σε αυτά τα τρία στοιχεία έδωσε έμφαση το σοσιαλδημοκρατικό
κόμμα της Σουηδίας, πείθοντας την κοινή γνώμη ότι αξίζει να πληρώνει λίγο
παραπάνω φόρο προκειμένου να εξασφαλίσει μια ικανοποιητική ποιότητα ζωής.

Πότε κερδίζει η Κεντροαριστερά; Όταν έχει ουσιαστικό οικολογικό και κοινωνικό
περιεχόμενο, απάντησαν οι Γερμανοί ψηφοφόροι. Η αθέτηση της υπόσχεσης του
καγκελάριου Σρέντερ να μειώσει τους ανέργους κάτω από τα 3,5 εκατομμύρια
αποδείχθηκε λιγότερο σημαντική από τα μεγάλα βήματα που έκανε ο
«κοκκινοπράσινος» συνασπισμός στο πεδίο της οικολογίας: φόρος στα καύσιμα,
συμφωνία για κλείσιμο των πυρηνικών σταθμών, ανάπτυξη της αιολικής ενέργειας,
μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, προώθηση της βιολογικής γεωργίας,
νομιμοποίηση των γάμων των ομοφυλοφίλων. Τα επιτεύγματα αυτά μπορεί να μην
έχουν προβληθεί τόσο από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, οι Γερμανοί όμως τα
σημείωσαν, γιατί αφορούν την καθημερινή τους ζωή.

Πότε κερδίζει η Κεντροαριστερά; Όταν παρουσιάζει σοβαρούς ηγέτες – χωρίς να
είναι κατ’ ανάγκη χαρισματικοί. Ο υπογράφων είχε την ευκαιρία να ακούσει πριν
από μερικά χρόνια τον Γιόσκα Φίσερ σε ένα συνέδριο των Γάλλων Πρασίνων.
Μιλούσε αποδοκιμαζόμενος διαρκώς από τους συνέδρους, οι οποίοι τον θεωρούσαν
προφανώς πουλημένο επειδή συμμετείχε σε μια «αστική» κυβέρνηση. Εκείνος είχε
κουρασμένο ύφος. Αλλά δεν σταμάτησε να υποστηρίζει τις θέσεις του με πάθος, με
υπομονή και με πείσμα. Το ίδιο έκανε στη χώρα του απέναντι στους δύσπιστους
σοσιαλδημοκράτες ή στους επιθετικούς ριζοσπάστες του κόμματός του. Και σήμερα
μπορεί να πιει επιτέλους δικαιωμένος το πινό γκρι του.

Πότε κερδίζει η Κεντροαριστερά; Όταν επιμένει σε μια ανεξάρτητη εξωτερική
πολιτική. Το είδαμε στη Σουηδία (όπου οι σοσιαλδημοκράτες είναι σταθερά κατά
της ένταξης στο ΝΑΤΟ), το είδαμε στη Γερμανία (όπου ο κυβερνητικός συνασπισμός
θα συνεχίσει να είναι αντίθετος με τον πόλεμο κατά του Ιράκ), θα το δούμε σε
λίγες μέρες στη Βραζιλία (κι ας φόρεσε ο Λούλα γραβάτα). «Στη Ρωμαϊκή
αυτοκρατορία, ψήφιζαν μόνο οι Ρωμαίοι. Στον σύγχρονο παγκόσμιο καπιταλισμό,
ψηφίζουν μόνο οι Αμερικανοί. Όχι οι Βραζιλιάνοι», κόμπαζε τον περασμένο μήνα ο
Σόρος. Ε, λοιπόν, έκανε λάθος. Οι Βραζιλιάνοι ψηφίζουν, και εννοούν να
ψηφίσουν έναν πρώην μεταλλεργάτη τον οποίο σιχαίνονται οι τράπεζες, οι ξένοι
επενδυτές και η Ουάσιγκτον. Οι Βραζιλιάνοι θέλουν δουλειά, καλύτερη εκπαίδευση
και καλύτερη υγεία, και έχουν καταλάβει ότι οι υποψήφιοι που προτιμά το
Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν θα τους τα προσφέρουν.

Η συνταγή της νίκης έχει ξεκαθαρίσει. Και κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι
δεν είχε ενημερωθεί. Δεν ήξερε, δεν ρώταγε;