ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το μαρτύριο ενός Αγίου

Τον είδα τον Αΐ-Γιάννη. Τον Ρώσσο και επονομαζόμενο. Το ορκίζομαι πως τον
είδα. Ένας Άγιος άγριος σαν θύελλα. Με θλιμμένο ύφος, αλλά και με τη ρομφαία
στο χέρι. Έτοιμος να τιμωρήσει και να συγχωρήσει, την ίδια στιγμή…

Τον είδα να περπατάει εξουθενωμένος, απορημένος. «Τι κάνω Εγώ εδώ», ανάμεσα
στα αμέτρητα σουβλατζήδικα που έπνιγαν τον τόπο, γύρω τριγύρω από τον ναό του
Κυρίου Του…

Το «όραμα» συμπλήρωναν ειδικά εφέ από τον τσικνισμένο καπνό του κοτόπουλου στα
κάρβουνα.

Είδα και τους θεοφοβούμενους πιστούς. Ως γνωστόν, νηστικό αρκούδι δεν χορεύει,
πόσο μάλλον δεν προσεύχεται.

Στο αριστερό χέρι το διπλό με τζατζίκι. Με το άλλο, το καλό, να σχηματίζουν
συντετριμμένοι το σήμα του σταυρού, Θεέ μου βοήθα μας. Μετά, στην ουρά για το
αγίασμα. Σκέφτηκα πως ήθελαν να ξεδιψάσουν…

Δεν είδα πουθενά τον παπά. Θα είχε κι άλλες δουλειές. Το ποίμνιο ξέρει να
βρίσκει και μόνο του τον δρόμο τελικά. Όλα είναι φροντισμένα άλλωστε. Αυτό το
πανηγύρι της πίστης και άγια λείψανα έχει – Το θέαμα – και νόστιμες λιχουδιές
– Ο άρτος – και πάγκους με κομποσκοίνια, εικονίτσες και ιερά συμπαρομαρτούντα
– Το επιδόρπιο…

Τον είδα τον Αϊ-Γιάννη, να περιτρυγυρίζει ανάμεσα στο πολύχρωμο πλήθος
συνοφρυωμένος. Μου ψιθύρισε πως ψάχνει για το μαστίγιο. Μα οι έμποροι – κάθε
λογής – το έκρυψαν καλά, δεν θα την «πατήσουν» και δεύτερη φορά.

Ο Αϊ-Γιάννης αναγκάστηκε να παραδοθεί, εν τέλει.

Τον είδα να αποσύρεται ανήμπορος.

Τι να σου κάνει κι Αυτός.