Χάσαμε τον μπούσουλα, στοπ

ΕΡ.: «Ποιος φάρος σε οδηγούσε;». ΑΠ.: «Η συνείδησή μου». Βρε, τι ακούει κανείς στις δημοσιογραφικές εκπομπές και μετά μας φταίει ο Φώσκολος που είναι υπερβολικός. Η τρομοπραγματικότητα τον ξεπέρασε

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του είδους της τηλεόρασης που παρακολουθούμε ως έθνος
δεν είναι ότι έφτασε στο σημείο να βγάζει σε απευθείας μετάδοση τρομοκράτες να
μιλούν σε πάνελ και να αναπτύσσουν τις απόψεις τους για το σύστημα που
μάχονται κάνοντας δολοφονίες, αλλά ότι μπερδευόμαστε αν αυτό είναι
«δημοσιογραφική επιτυχία» ή όχι, αν αυτό είναι δουλειά του δημοσιογράφου που
ασκεί το λειτούργημα της ενημέρωσης του κόσμου ή όχι, αν ο δημοσιογράφος
γίνεται «βαποράκι» ή απλώς μεσολαβεί για να «βγει στον αέρα» μία ακόμη φωνή.

Αυτό το μπέρδεμα είναι και το πιο θεαματικό στοιχείο της εγχώριας
τηλεόρασης, που αναδεικνύεται με συντεχνιακούς καβγάδες και προσωπικές
επιθέσεις σαν αυτές του Νίκου Κακαουνάκη στη Λιάνα Κανέλλη και τούμπαλιν που
μας έδωσε την ευκαιρία να απολαύσουμε ο κ. Χατζηνικολάου καλώντας και τους δυo
τους στους προχθεσινούς «Διαξιφισμούς». Σοφός επαγγελματίας της τηλεόρασης,
κέρδισε τηλεθέαση με τη σύγχυση, έφτασε το 37% η εκπομπή του κι ας έλεγε
«παρακαλώ σταματήστε» κάθε τόσο στους αλληλοβριζόμενους καλεσμένους –
«χαφιεδού», «μεταλλαγμένη» ο ένας, «τα παίρνεις» η άλλη. Γιατί τους κάλεσε αν
ήθελε να σταματήσουν; Και έριχνε λάδι ο ίδιος στη φωτιά της σύγχυσης: «Είναι
αναμφισβήτητα δημοσιογραφική επιτυχία να πάρεις συνέντευξη από τον Ξηρό ή από
τον Γιωτόπουλο». Ναι, αλλά όταν την παίρνουν δημοσιογράφοι, όχι σόουμαν, και
τη συζητούν σε δημοσιογραφικές εκπομπές, όχι σε επιθεωρήσεις.

Δεν είναι η πρώτη φορά που μπερδευόμαστε και που αξιοποιούμε τον
συντεχνιακό καβγά ή την ανησυχία έστω της δημοσιογραφικής συνείδησης για να
συνθέσουμε νέα θεάματα καβγάδων και άχρηστων για την ενημέρωση του έθνους
υπαρξιακών ερωτημάτων, μεταθέτοντας τον προβληματισμό από το ουσιαστικό στο
περιθωριακό και επουσιώδες, αναδεικνύοντας αυτό σε μείζον κοινωνικοπολιτικό
πρόβλημα. Μας συνέβη την εποχή των βομβαρδισμών στη Γιουγκοσλαβία, μας συνέβη
την εποχή των οτσαλανικών σόου, μας συνέβη ακόμη πιο παλιά, τις ώρες της
ηρωοποίησης του Σορίν Ματέι, τον οποίο ακολούθησε ο Αντόν Φλαμούρ.

Χάσκουμε μπροστά στη συνειδησιακή άβυσσο που έχει δημιουργήσει και αναπαράγει
το ίδιο το τηλεοπτικό θέαμα, αυτονομημένο και κυρίαρχο, στο οποίο υποκλίνεται
η λεγόμενη ηλεκτρονική εγχώρια δημοσιογραφία. Είναι αλήθεια πως κανείς
δημοσιογράφος στον κόσμο δεν θα αρνιόταν μια συνέντευξη με τον Ξηρό ή τον
Γιωτόπουλο, αλλά το να βγάλει τον έναν ή τον άλλον σε απευθείας μετάδοση, μέσα
από τις φυλακές, να πει ό,τι θέλει, όπως το θέλει και το κοινό να καταναλώσει
σαν «φρέσκο κουλουράκι» την τρικυμία εν κρανίω του, αυτό είναι τηλεόραση,
εντυπωσιακή τηλεόραση, όχι όμως δημοσιογραφία. Ο συναισθηματικά φορτισμένος
λόγος σε απευθείας μετάδοση δεν έχει επ’ ουδενί τα χαρακτηριστικά της
ψύχραιμης, ώριμης και κατόπιν διασταύρωσης αναμετάδοσης των πληροφοριών. Δεν
μεσολαβεί ο χρόνος εκείνος και η δημοσιογραφική επεξεργασία που απαιτούνται
για να είναι η πληροφορία ψυχρή, ώστε να πάρει θεατής ή αναγνώστης τις
αποστάσεις εκείνες, οι οποίες θα επιτρέψουν στη σκέψη και τη συνείδηση να τις
ταξινομήσει. Ο παθιασμένος ήχος της φωνής της Λιάνας Κανέλλη την ώρα που
ρωτάει τον Ξηρό «πες μου τι σε οδήγησε σε αυτό το μονοπάτι, ποιος ήταν ο φάρος
που σε οδηγούσε;», κάνει την απάντηση του Ξηρού «η συνείδησή μου» να ακούγεται
σαν φυσική σε φωσκολική σαπουνόπερα.

Το να πάρει κανείς τηλεφωνική συνέντευξη από τον Ξηρό, όπως έκανε ο
Μάκης Τριανταφυλλόπουλος, έστω χωρίς καν να τον στριμώξει για τις φαντασίες
του Κοντορεβιθούλη που ξεφουρνίζει και αντιθέτως να τις παρουσιάζει και ο
ίδιος από το δελτίο σαν να τις αποδέχεται, ότι μπορεί και να τον βασάνισαν,
ότι μπορεί και να τον νάρκωσαν, ότι μπορεί και να είναι υπόλογοι γιατροί ακόμη
και ένας κορυφαίος πολιτικός στους θεσμούς της δημοκρατίας, όπως ο ίδιος ο
τρομοκράτης ισχυρίζεται, ακόμη και μια τέτοια συνέντευξη είναι σουξέ. Το
σουξέ, όμως, είναι στοιχείο της σόου μπίζνες όχι της δημοσιογραφίας.
Αναγνωρίζεται στον σόουμαν που το πετυχαίνει από το κοινό, αναγνωρίζεται και
από το σύστημα της δημοσιότητας έντυπο και ηλεκτρονικό, αλλά δεν μπορεί να
μπερδεύει για το αν είναι δημοσιογραφία. Δικαίως ο Alpha διαφημίζει
γουλιά-γουλιά το σόου των συνεντεύξεων σαν τον μερακλήδικο ελληνικό καφέ με
τις πολλές φουσκάλες. Αυτόν απολαμβάνουμε στον τηλεοπτικό καφενέ.

Ας μην μπερδευόμαστε, άλλο τηλεόραση και άλλο δημοσιογραφία. Το αν θα αφήσουμε
την τηλεόραση, να κατακυριεύσει τη σκέψη είναι υπόθεση της συνείδησης του
πολίτη, πλέον. Αυτή θα περιθωριοποιήσει τους διαξιφιζόμενους επί του
προσωπικού, το οποίο οι ίδιοι προσπαθούν να παρουσιάσουν ως πολιτικό.