Η αρχαία κόρη του Μίκη στην Επίδαυρο

Η Μαρίνα Βουλογιάννη (Μυρρίνη), η Λουντμίλα Σεμτσούκ (κοκέτα φίλη της Κλεονίκης), η Αλεξάνδρα Παπατζιάκου (Λαμπιτώ) και η Δάφνη Ευαγγελάτου (Λυσιστράτη), οι δυναμικές γυναίκες της αριστοφανικής κωμωδίας, σε στιγμιότυπο από την παράσταση της όπερας του Μίκη Θεοδωράκη «Λυσιστράτη»

Η σημασία του χώρου, σε σχέση με το είδος της λυρικής κωμωδίας, προσδίδει στο
γεγονός τη γοητεία της πρόκλησης και το ενδιαφέρον της αναμονής. Καιρού λοιπόν
επιτρέποντος, το κοινό που αγαπάει τη μουσική του Μίκη, την όπερα, το αρχαίο
δράμα, την εμπειρία μιας εκδρομής μετά θεάματος στην Επίδαυρο, θα
παρακολουθήσει τη φιλόδοξη υπερπαραγωγή, μία παραγωγή του Μεγάρου Μουσικής, με
τη συνεργασία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, ενταγμένη στο πλαίσιο της
Πολιτιστικής Ολυμπιάδας 2001-2002.

Η «Λυσιστράτη» του Μίκη Θεοδωράκη πρωτοπαρουσιάσθηκε τον περασμένο χειμώνα στο
Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Αν και στην Επίδαυρο θα επαναληφθεί χωρίς αλλαγές στη
διανομή, την ορχήστρα, τη χορωδία, τα σκηνικά και τα κοστούμια, η γενική
αίσθηση αναμένεται διαφορετική. Ο ανοιχτός χώρος, η σκηνή και η αρχαία
ορχήστρα, το κοίλο με την τεράστια χωρητικότητα οδηγούν τον μαέστρο Νίκο
Τσούχλο να μιλήσει για «στοίχημα».

Εξάλλου ο σκηνοθέτης Γιώργος Μιχαηλίδης, ο οποίος έστησε μία
αριστοφανική παράσταση και μία τυπική όπερα, ελπίζει πως «η ευφρόσυνη μουσική
θα λειτουργήσει στην Επίδαυρο». Τον ρόλο της Λυσιστράτης ερμηνεύει η Δάφνη
Ευαγγελάτου, η οποία πιστεύει πως «ο Μίκης έδωσε μιαν άλλη διάσταση στον
τραγουδιστικό λόγο, ο οποίος έχει μεγάλη ένταση, πολλά χρώματα, χιούμορ,
λαϊκότητα και δραματικότητα».

Με την άποψη πως η «Λυσιστράτη» αξίζει, και πρέπει να ανεβαίνει πολλές φορές
και συχνά, γιατί το ελληνικό ρεπερτόριο είναι μικρό και κάθε καινούργια λυρική
παραγωγή έχει τη σημασία της, συντάσσονται οι περισσότεροι λυρικοί
τραγουδιστές. Υπερασπίζοντάς την μάλιστα, ο Ζάχος Τερζάκης μίλησε για την
προσπάθεια των λυρικών τραγουδιστών να κάνουν μια Σχολή. Για να αναπτυχθεί μία
Σχολή απαιτείται η υποστήριξή της από τον Τύπο, ο οποίος όμως, κατά τη γνώμη
του, «δεν ενδιαφέρεται για την ουσία και ψάχνει τα σκάνδαλα».

Αν και άκομψα διατυπωμένη η απαίτησή του, βρήκε έδαφος στις απόψεις του Μίκη
Θεοδωράκη: «Ο μουσικός πολιτισμός ενός λαού δεν εξαντλείται στα τραγούδια του.
Ειδικότερα ο λαϊκός, ελληνικός, μουσικός πολιτισμός δεν πρέπει να εξαντλείται
στα τραγούδια του. Η “Λυσιστράτη” είναι με την ευρύτερη σημασία της λέξης ένα
λαϊκό έργο. Πρέπει και ο Τύπος να βοηθήσει, ώστε “να σπάσει ο πάγος”, να
εξοικειωθεί το κοινό με την όπερα, το συμφωνικό έργο, τις χορωδίες.

Το 1962, στην ακμή της λαϊκής μουσικής καριέρας μου, έκανα τη Λαϊκή Ορχήστρα
Αθηνών, που έπαιζε Βιβάλντι, Χέντελ, Μπαχ. Γιατί; Γιατί δεν ήθελα να ζήσουν
και να πεθάνουν οι ακροατές χωρίς να πάρουν αυτό το δώρο. Το πρόβλημα είναι
πως όχι μόνο δεν το παίρνουμε αυτό το δώρο, αλλά έχουμε και την προκατάληψη
ότι είναι ξένο προς την ιδιοσυγκρασία μας».

Ο Μίκης θυμήθηκε τον καιρό που έγραφε το «Άξιον Εστί», ένα δύσκολο
μουσικό έργο. «Χρειάστηκε μεγάλη προετοιμασία από τον Τύπο, ο Πηλιχός επί
τέσσερα χρόνια έγραφε γι’ αυτό στα “ΝΕΑ” κι έφθασε το κοινό να το περιμένει.
Τώρα το μυαλό τού κόσμου πάει αλλού. Είμαστε 20 χρόνια πίσω. Το επίπεδο είναι
πολύ χαμηλό. Εγώ όμως επιμένω ελληνικά. Επιμένω να επεκτείνω τα όρια της
ελληνικής μουσικής». Ο μονόλογός του κατέληξε στο παράπονο: «Τώρα, είναι η
πρώτη φορά που το κράτος πληρώνει έργο μου. Τώρα! Όχι το ’65, όχι το “Άξιον
Εστί”. Και όμως, δεν το δέχθηκαν».

Η αναφορά στη διαμαρτυρία του βουλευτή της Ν.Δ. Νικήτα Κακλαμάνη για το υψηλό
κόστος παραγωγής, ήταν σαφής. Το διογκωμένο κονδύλι και η ψευδής πληροφορία
για την «υψηλή αμοιβή που δόθηκε στον μουσικοσυνθέτη» οδήγησαν τον Μίκη
Θεοδωράκη στην απορία: «Μα, δεν ρώταγε ποια είναι η αμοιβή μου;».

INFO

Η «Λυσιστράτη» θα παιχτεί το Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου στις 8.30 μ.μ., στο Αρχαίο
Θέατρο της Επιδαύρου. Για κρατήσεις στα τηλ. 010-3221.459 και 010-42291.501-10.