«Αγκιστρωμένες» πεποιθήσεις

Δύο πόδια αρβυλωμένα, περπατούν στο μονοπάτι, τίνος είναι, τίνος είναι; Του Κουφοντίνα. Και πού πάει; Στο μυστικό κρησφύγετο. Και μετά φταίει ο λαός που κάνει τους τρομοκράτες λαϊκούς ήρωες

Ένα ζευγάρι αντρικές γάμπες – τις αφήνει ακάλυπτες η εκδρομική βερμούδα – που
καταλήγουν σε αθλητικά παπούτσια περπατούν εις το δάσος. Ένα-δύο, ένα-δύο. Τα
βήματα βιαστικά. Του Κουφοντίνα υποτίθεται, τον οποίο υποδύεται κάποιος
ρεπόρτερ. Ο φακός ζουμάρει στις αρβυλοφορεμένες πατούσες, για να δει το
φιλοθεάμον κοινό πώς περπατούν στα κρυφά μονοπάτια οι φυγάδες τρομοκράτες.
Έτσι πήγαινε, από εδώ περνούσε, εκεί κατέληγε. Αυτό το θέαμα τελειωμό δεν έχει
και η θεατρική σκηνοθεσία των δελτίων, που φέτος έχει τελειοποιηθεί, έχει βρει
το ιδανικό της έμπνευσής της.

Με εξαίρεση το Mega, τον ΑΝΤ1 και τη ΝΕΤ, που έχουν βάλει χαλινάρια στο
τρομο-θέαμα και προσπαθούν να περιορίσουν τη θεατροποίηση των απίθανων
λεπτομερειών του τι λένε, τι κάνουν και τι έκαναν οι κρατούμενοι – αν και
είδαμε ρεπορτάζ στη ΝΕΤ το περασμένο Σάββατο, για την υποτιθέμενη Μαρία της
Ριανκούρ που κάθε άλλο παρά κρατική τηλεόραση θύμιζε, με τον ρεπόρτερ να
χτυπάει τα κουδούνια του σπιτιού της και να ρωτάει γείτονες – τα υπόλοιπα
κανάλια ξεσπαθώνουν.

Πού και πού θέτει κάποιος βιαστικά πρόβλημα δημοσιογραφικής συνείδησης. «Γιατί
να ασχοληθούμε με τα δάκρυα της Αλίσια Ρομέρο», λέει ο Μάκης Κουρής στο Alter
και συμφωνεί και ο Νίκος Κακαουνάκης. Μα ασχολιόμαστε ακριβώς, επειδή λέμε ότι
δεν πρέπει να ασχοληθούμε, γιατί η εικόνα των δακρύων και οι συμβολισμοί της
είναι πέρα από τον λόγο, όπως όλες οι εικόνες που έχουν κατακλύσει την
τρομο-καθημερινότητά μας.

Και η λειτουργία τους, η παρέμβασή τους και η επιρροή τους στη συνείδηση του
κοινού είναι ανεξέλεγκτη. Οι θεωρητικοί (Ο. Λανς Μπένετ, «Ειδήσεις, η τέχνη
των Ψευδαισθήσεων», εκδόσεις Δρομέας) γνωρίζουν πολύ καλά, ότι οι άνθρωποι που
βρίσκονται αντιμέτωποι με το ενδεχόμενο αντικατάστασης μιας ουσιώδους γνώσης
με το τίποτε, υπό την επήρεια α-νόητων εικόνων, δύσκολα θυσιάζουν το νόημα για
την έλλειψη νοήματος. Προτιμούν να προσκολληθούν στα υποτιμημένα τους πιστεύω,
που για τους ίδιους είναι ο αυτοματισμός της ζωής. Γι’ αυτό και είναι μάλλον
φυσικό το γεγονός ότι ουδείς από όσους συνάντησαν τον φυγάδα του Αγκιστρίου
μίλησε. Κι ας υπήρχαν έξι χιλιάδες τηλεφωνήματα ασχέτων στην Αντιτρομοκρατική
ότι κάπου τον είδαν. Αυτοί που τον είδαν, δεν τον «είδαν».

Τι ωραία ευκαιρία για την τριανταφυλλοπούλεια συνωμοσιολογία, την οποία
αυτοπροσώπως ανέπτυξε στο δελτίο του Alpha ο εμπνευστής της κ. Μάκης:
«Φαίνεται ότι όλοι ήξεραν στην Αίγινα, αλλά δεν μιλούσαν. Και εδώ πρέπει να
αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα ενός λαού που θεωρεί τα μέλη μιας τρομοκρατικής
οργάνωσης λαϊκούς αγωνιστές».

Τι μας λέτε; Έχει πρόβλημα ο λαός; Πρόβλημα έχει το θέαμα, που σκηνοθετούν οι
ίδιοι οι πρωταγωνιστές του, εις εκ των οποίων είναι και ο κ.
Τριανταφυλλόπουλος. Αν θυμόμαστε καλά, εκείνες τις πρώτες ημέρες, όταν ο
Σάββας Ξηρός ήταν πληγωμένος και ο Χριστόδουλος δεν είχε ακόμη συλληφθεί, παρ’
ολίγον να βρεθεί ο ίδιος συμπαραστάτης στο δράμα της οικογένειας Ξηρού, από
τον οίστρο του συνδρόμου του Ζορό που τον διακατέχει. Πας συλληφθείς
αδικημένος και φυσικά κάθε «μπάτσος» κακός, κάθε δημόσια υπηρεσία διεφθαρμένη,
κάθε πλούσιος βαμπίρ κ.λπ. Ας μη συζητήσουμε για το ποιος κάνει ήρωες ποιους
και μη θυμηθούμε εκείνα τα «παιδιά του λαού» που κατέδιδαν σεξουαλικές
διαφορετικότητες διασημοτήτων στις εκπομπές του Τριανταφυλλόπουλου, για να
τσουβαλιαστούν ως διεστραμμένοι οι πλούσιοι, οι πολιτικοί και οι διάσημοι.

Ο λαός, ανεξαρτήτως των αλαζονικών πεποιθήσεων εκείνων που επιθυμούν διακαώς
να αποτελούν τους «εκφραστές» – «εκπροσώπους» του και να ερμηνεύουν κάθε τόσο
τις αντιδράσεις του, έχει τα δικά του πιστεύω και το πρόβλημα είναι ότι
αγκιστρώνεται σε αυτά, όσο η σκηνοθεσία του τηλεοπτικού θεάματος τα
παραγνωρίζει ή τα διαστρέφει παριστάνοντας ότι τα τιμά. Και η απαγκίστρωση
σίγουρα δεν είναι υπόθεση της τηλεόρασης ούτε των τηλε-Ζορό.