Η αλήθεια ενός πιάτου γεμιστά

Δύο μήνες διακοπές στη σκηνή, πώς έμεινε άσπρος και ροδαλός; Η επόμενη «αποκλειστική πληροφορία» που θα προσφερθεί στο φιλοθεάμον κοινό θα είναι η μάρκα του αντηλιακού του

Στο Αγκίστρι βρισκόταν ο άνθρωπος και έτρωγε γεμιστά. Ο Κουφοντίνας, που τον
ψάχναμε σε όρη, σε βουνά και παραλίες παραδόθηκε οικειοθελώς και θεαματικώς.
Φρεσκοξυρισμένος, όπως δείχνουν τα ζουμ στο πασίγνωστο πλέον πρόσωπο,
καλοντυμένος, ροδαλός. Η στήλη έφυγε για διακοπές την εποχή που ήταν στις
δόξες του ως φυγάς και που οι προσωπολόγοι ανέλυαν το σχήμα των ματόφρυδων.
Επιστρέψαμε την κρίσιμη στιγμή. Βρήκαμε τα τηλεπαράθυρα εκεί που τα αφήσαμε,
με τα ίδια πρόσωπα, στα ίδια κανάλια, ορισμένα μόνο επεκτάθηκαν και σε άλλα
πάνελ, από τα πιο περιθωριακά βγήκαν στα πιο επίσημα.

Να, αίφνης, ο κ. Σπύρος Καρατζαφέρης στρογγυλοκαθισμένος στην εκπομπή
της κ. Παναγιωταρέα, αναβαπτισμένος στις τηλεοπτικές κολυμπήθρες της
τρομοκρατολογίας – ξεχάστηκε ίσως, ότι την εποχή της φρουτολογίας, με ρεπορτάζ
ύποπτης τεχνικής είχε επιχειρήσει να αναστατώσει τους δημοκρατικούς θεσμούς
εμπλέκοντας τον ύπατο εκπρόσωπό τους – προσφέρει κι αυτός τα τρομοφώτα του στο
έθνος των Ελλήνων τηλεθεατών. Φρεσκοξυρισμένος και αυτός – φαίνεται ότι χωρίς
μούσι γίνεται κανείς πιο πειστικός. Όλοι στην πίστα, λοιπόν, ξεδιπλώνουν την
αναγνωρισμένη πλέον ευφυία του ντετεκτιβικού ρεπόρτερ. «Δύο μήνες στη σκηνή
στο Αγκίστρι δεν θα άπρεπε να είναι αδυνατισμένος; Ατημέλητος; Αξύριστος;» και
«Αν είχε μούσι τότε το πρόσωπό του θα είχε σημάδι από τον ήλιο. Αν δεν είχε
μούσι τότε γιατί δεν είναι μαυρισμένος», αναρωτιέται ο δαιμόνιος κ. Άκης
Παυλόπουλος στο Alter.

Και δεν είναι ο μόνος. Και ο κ. Παπαπέτρου, επίσης περιφερόμενος των
πάνελ, την ίδια απορία έχει. Κάπου κρυβόταν και δεν θέλει να δημιουργήσει
πρόβλημα σε εκείνους που τον έκρυβαν, συμπεραίνει με το βάρος της εμπειρίας
της η κ. Παναγιωταρέα. Μπράβο, ουδείς άλλος το είχε σκεφτεί αυτό το πονηρό.
Και ο κ. Κακαουνάκης, επιστρέφει από το Σαββατοκύριακό του και μιλάει από το
καράβι, όπου βρίσκεται, στο δελτίο του Alter «και το 45άρι τι το ‘κανε, το
‘βαλε εκεί που ξέρει;». Με την άνεσή του. Μια παρέα είμαστε στην εθνική
καφετέρια των τηλεδελτίων και παρεμπιπτόντως σχολιάζουμε τα τρομο-παράδοξα.

Να και το τραπέζι του Κουφοντίνα, στο παραλιακό ταβερνάκι, εκεί που έτρωγε τα
γεμιστά, όπως μας πληροφορεί το γκαρσόνι. Και ο περιπτεράς, που του ‘δωσε τα
20 ευρώ για ένα μπουκαλάκι νερό και ένας γείτονας σκηνίτης του Αγκιστρίου κι
αυτός, που τον έβλεπε όταν έκανε βόλτα τον σκύλο. Μα κανείς δεν τον γνώρισε;
Πού να πάει το μυαλό του κοινού θνητού. Και να τσιμπηθεί δεν το πιστεύει.
Είναι η λειτουργία του θεάματος τέτοια. Είναι η ίδια λειτουργία που ενισχύει
τη μυθοποίηση όσο εντείνεται η προσπάθεια για το αντίθετο. Γιατί δεν υπάρχει η
αλήθεια με τον τρόπο που την αναζητούμε. Η αντικειμενικότητα είναι το προϊόν
της ψυχολογίας μας, λένε οι θεωρητικοί. Και η δική μας ψυχολογία κατευθύνεται
από τους κρουνούς της τηλε-φλυαρίας.

Είναι μύθος ο Κουφοντίνας, παιδικό παιχνίδι, όπως και οι αφοί Ξηροί. Το
ξέρουν οι κατηγορούμενοι. Από θέση ισχύος, λοιπόν, ως πρωταγωνιστές του
τρομο-θεάματος αναστρέφουν τα δεδομένα. Κάνει δηλώσεις περί αξιοπρέπειας ο
Κουφοντίνας, ενώ η Αλίθια Ρομέρο προχωράει ακόμη περισσότερο: «τα παιδιά θα
μιλήσουν και θα πουν την αλήθεια τους».

Μας θύμισε εκείνο το νιτσεϊκό, ότι η αλήθεια είναι μια ψευδαίσθηση, που έχουμε
ξεχάσει ότι είναι ψευδαίσθηση. Μόνο που ίσως οι τρομο-κρατούμενοι να είναι και
οι μόνοι που δεν έχουν ψευδαισθήσεις, έτοιμοι να εκμεταλλευτούν τις ευκαιρίες,
όπως και τη δράση τους, για να κάνουν περιουσίες και να είναι άνεργοι
«ιδεολόγοι», έτοιμοι να κάνουν δηλώσεις που θα αξιοποιηθούν από τα τηλεθεάματα
των εθνικών ψευδαισθήσεων. Λένε πως κι όμως υπάρχει το ιδεώδες της αλήθειας.
Αυτό θα υπηρετούμε προσφέροντας την υψηλή πληροφορία πως ο Κουφοντίνας έτρωγε
κάθε μεσημέρι γεμιστά.