ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το φινάλε ενός προαναγγελθέντος δράματος

Τα μπουκαλάκια: ενυδατική σώματος και προσώπου, κρέμα νυκτός, κρέμα
απολέπισης, αντηλιακή, «apres soleille»… Τα μπουκαλάκια είναι η χαρά της
έναρξης των διακοπών – όταν τα τοποθετείς με ευλάβεια και αγάπη στο
σακβουαγιάζ· οι ημέρες που έρχονται μοιάζουν να υπόσχονται τα πάντα – και το
πονεμένο φινάλε ενός προαναγγελθέντος δράματος: «Αύριο φεύγουμε. Είμαι τελείως
τρελή που πήρα όλο τον Hondo στο νησί;».

Άβυσσος η ψυχή της καταναλώτριας. Και δη της… συνειδητοποιημένης. Που
κοροϊδεύει όλες αυτές τις ροδαλές μπεμπούλες που στα 70 μοιάζουν με Μπάρμπι,
που γνωρίζει ότι οι υποσχέσεις των σκευασμάτων της αισθητικής επιστήμης είναι
σε συντριπτικό ποσοστό υποσχέσεις, που ξέρει καλά ότι το… πεπρωμένο φυγείν
αδύνατον. Έλα όμως που ο συνδυασμός υπόσχεσης, καλοκαιρινών διακοπών και
μυρωδιάς φραγκοστάφυλου (ας πούμε) είναι ακατανίκητος. Εκεί είναι που την
πατάς. Στον συνδυασμό. Δεν αγοράζεις ζελ κατά της κυτταρίτιδας, καλή διάθεση
αγοράζεις. Ταξίδι και μεθυστικό άρωμα. Και κορμάρα (τρομάρα σου). Και αιώνια
εφηβεία.

Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν ισχύει εκείνη τη μαύρη στιγμή που μαζεύεις για να
επιστρέψεις. Λες και η βεβαιότητα της επιστροφής (αλλά και ο μπόγος με τα
άπλυτα) να ενσταλάζουν στην ψυχή σου το «δηλητήριο» της ματαιότητας, τη βαθιά
και πικρή παραδοχή ότι η ζωή επαναλαμβάνεται σε βαθμό ενοχλητικό και ότι, και
τούτη τη φορά, η προαποφασισμένη περίοδος της ελευθερίας σου ήταν πολύ σύντομη
για να σου επιτρέψει άλματα, πολύ προγραμματισμένη και φορτωμένη με
προσδοκίες, για να αφήσει ανενόχλητο τον χρόνο να κάνει τη δουλειά του.

Τα μπουκαλάκια είναι βαριά κατά την επιστροφή. Ασήκωτα. Αδιάφορα. Άχρηστα.
Ένας «στρατός» από μικρές ανεκπλήρωτες επιθυμίες που πρέπει να τις φορτωθείς
στον ώμο και να ανέβεις στο πλοίο.