Διαστάσεις Κάτι τρέχει στο Κολούμπια

Τι είναι εν τέλει η δημοσιογραφία; Επάγγελμα, λειτούργημα ή τέχνη; Και πού
διδάσκεται καλύτερα; Στον δρόμο, στην εφημερίδα ή στο πανεπιστήμιο;

Επάγγελμα δημοσιογράφος. Ο νέος πρόεδρος της Σχολής του Πούλιτζερ θέλει περισσότερη θεωρία

Οι δημοσιογράφοι, λοιπόν, δεν πρέπει να καταθέτουν στα δικαστήρια, σύμφωνα με
τον Ρόμπερτ Φισκ. Δεν μπορούν να καλύπτουν τους πολέμους κι ύστερα να
συμμετέχουν στη δίωξη των κακών κατόπιν αιτήσεως ενός δικαστηρίου που δικάζει
ορισμένα μόνο εγκλήματα πολέμου. Η Τζάκι Ρόουλαντ, πρώην ανταποκρίτρια του BBC
στο Βελιγράδι, διαφωνεί μαζί του. Κι έτσι κατέθεσε χθες και προχθές στη Χάγη,
όχι για να παίξει τον ρόλο του κατηγόρου, αλλά για να υπερασπιστεί τόσο τα
δικά της άρθρα όσο και το κύρος του οργανισμού που την πληρώνει. Ως και ο
Μιλόσεβιτς αναγκάστηκε στο τέλος να αναγνωρίσει την εντιμότητά της, σπεύδοντας
να προσθέσει πως αυτό δεν σημαίνει ότι και το BBC είναι έντιμο και
αντικειμενικό.

Υπάρχουν όμως κι άλλα πράγματα που υποτίθεται ότι δεν πρέπει να κάνουν οι
ενεργοί δημοσιογράφοι. Δεν πρέπει, για παράδειγμα, να υπογράφουν διακηρύξεις
υπέρ κάποιας υπόθεσης. Δεν πρέπει να πηγαίνουν σε πολιτικές συγκεντρώσεις. Δεν
μπορούν, ασφαλώς, να είναι υποψήφιοι στις εκλογές. Η περίφημη Σχολή
Δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου Κολούμπια, μάλιστα, διδάσκει πως οι
δημοσιογράφοι δεν πρέπει να ψηφίζουν. Και τούτο, γιατί μετά την έξοδο από το
εκλογικό τμήμα ο δημοσιογράφος είτε θα γράψει υπέρ του κόμματος που ψήφισε για
λόγους ιδεολογικής συνέπειας είτε θα εξαπολύσει εναντίον του μια άδικη επίθεση
για να δείξει ότι διατηρεί την ανεξαρτησία του.

Η Σχολή αυτή, γνωστή για την αυστηρότητά της, διδάσκει βέβαια κι άλλα
πράγματα, πολύ χρήσιμα και λιγότερο επίμαχα. Ο αντιπρόεδρός της Στήβεν Άιζαακς
αρχίζει κάθε χρόνο τις διαλέξεις του με τον ίδιο τρόπο. Διαλέγει έναν
αφηρημένο φοιτητή και του κάνει ξαφνικά την εξής ερώτηση: «Τζων, σε αγαπάει η
μητέρα σου;». «Φαντάζομαι», απαντά εκείνος, αιφνιδιασμένος. «Check it out,
επαλήθευσέ το!», τον κεραυνοβολεί ο Άιζαακς. Αν ο φοιτητής πρέπει να
επαληθεύσει ακόμη και την αγάπη της μητέρας του, φανταστείτε τι πρέπει να
κάνει με τις δηλώσεις ενός πολιτικού.

Κάπως έτσι έφτασε η Σχολή που ίδρυσε το 1912 ο Τζόζεφ Πούλιτζερ να βγάζει
δημοσιογράφους οι οποίοι βρίσκουν δουλειά από την πρώτη ημέρα και μπορεί να
γίνουν διευθυντές της «Νιου Γιορκ Τάιμς» (όπως ο Τζόζεφ Λέλιβελντ) ή υποψήφιοι
για την προεδρία (όπως ο Πατ Μπιουκάναν). Τον τελευταίο καιρό, όμως, κάτι
συμβαίνει στον ναό της δημοσιογραφίας. Ο νέος πρόεδρος του Πανεπιστημίου, ο Λη
Μπόλινγκερ, συγκρότησε μια επιτροπή που θα επανεξετάσει τον ρόλο της Σχολής
και θα της προσδώσει πιο θεωρητικό χαρακτήρα. Οι φοιτητές δεν κρύβουν την
ανησυχία τους, αλλά ο Μπόλινγκερ επιμένει: η δημοσιογραφία αλλάζει, ο
σημερινός κόσμος χρειάζεται όλο και περισσότερο δημοσιογράφους που να
σκέπτονται, κι έτσι η μόρφωσή τους πρέπει να είναι πλούσια και πολύπλευρη.