ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ρεζέρβα από φιλότιμο

«Το λάστιχό σας έσκασε!» μας φώναξε από το ημιφορτηγό του νεαρός αγρότης κι
ύστερα βιάστηκε να απομακρυνθεί. Ουπς, πώς αλλάζουν λάστιχο στην εξοχή, μεταξύ
Κισσού και Τσαγκαράδας; Στο βενζινάδικο που φτάσαμε δεν ήξεραν, δεν μπορούσαν.
Στο καφενείο τρεις λεβέντες κούνησαν το κεφάλι τους. Στην οδική βοήθεια, μας
είπαν «προσπαθήστε να βρείτε κάποιον να σας δείξει, είμαστε δυο ώρες μακριά».
Κάνουμε νόημα σε έναν οδηγό, μας κουνάει τα χέρια καγχάζοντας. Κάνουμε σε κανά
δυο άλλους, δεν κούνησαν καν χέρια, έφυγαν βολίδα. Άντε, λέμε, μόνες μας θα το
φτιάξουμε. Βγάζουμε στο πεζούλι τα τσουμπλέκια μας, βγάζουμε και στον δρόμο τα
παιδιά μας, μπας και μας λυπηθεί κανένας. Πέντε τα παιδιά, τρεις οι γυναίκες,
κάτι θα κάναμε. Ανασύρουμε τη ρεζέρβα, βρίσκουμε και τον γρύλλο. Πώς διάολο
λειτουργεί όμως. Σταματάμε τώρα κάποιον με μηχανάκι. Αλβανός. Κρεμόμαστε από
τα χέρια του. Έρχεται και αλλάζει το λάστιχο σε χρόνο μηδέν, κοκκινίζει λίγο,
από την προσπάθεια ή την πίεση, ίσως είχε δουλειά και βιαζόταν, αλλά ντράπηκε
να φύγει. Τα χέρια του γίνανε μαύρα, μπαίνει στο καφενείο να τα πλύνει και οι
τρεις λεβέντες τον κοιτάζουν επιτιμητικά. «Γιατί ρε τις βοήθησες;» ακούμε να
τον ρωτούν, καθιστώντας τον προς στιγμήν ίσο τους. Όχι Αλβανό, δηλαδή
κατώτερο, αλλά άντρα σαν αυτούς που θα έπρεπε να τιμωρήσει τα αδέξια
γυναικόπαιδα, να τα περιφρονήσει. «Μου ζήτησαν να τις βοηθήσω» απολογήθηκε
αυτός, κοκκινίζοντας ξανά. Πώς να βολέψει ο μετανάστης τη συμπεριφορά του με
την παλαβή αυτή νοοτροπία των νεοελλήνων; Τους είχε χαλάσει το χάζι του
απογεύματος. Υπομονή παιδιά, η δεύτερη γενιά μεταναστών θα μπει καλύτερα στο
νόημα, θα γίνει σαν εσάς.