Δρόμοι

Πριν από 36 χρόνια…

… επιστήμονες προέβλεπαν πως τα 20 εκατομμύρια των κατοίκων της Πόλης του
Μεξικού το 2006 θα έπρεπε να αναζητήσουν άλλο μέρος για να ζήσουν, αφού τότε
αναμένεται να εξαντληθούν τα αποθέματα νερού της πόλης που το 1519 οι Ισπανοί
κατακτητές είχαν αποκαλέσει «Βενετία του Νέου Κόσμου». Ο σύγχρονος κόσμος έχει
πολλές τέτοιες Βενετίες, που δεν κινδυνεύουν να βουλιάξουν στο νερό, αλλά να
πεθάνουν από λειψυδρία. Ο ΟΗΕ προβλέπει πως το 2025 τα δύο τρίτα του πληθυσμού
της Γης δεν θα έχουν αρκετό νερό. Πολλοί ρίχνουν το φταίξιμο στην αύξηση του
πληθυσμού, αλλά η αλήθεια είναι πως η κατανάλωση του νερού αυξάνεται δυο φορές
πιο γρήγορα από τον πληθυσμό του πλανήτη. Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν μόνο το
10% του διαθέσιμου πόσιμου νερού – το 65% πηγαίνει στη γεωργία και το υπόλοιπο
στη βιομηχανία.

Ο «γαλάζιος χρυσός»…

… όπως είχε αποκαλέσει η συγγραφέας Μοντ Μπάρλοου το νερό, θα είναι το
πετρέλαιο του μέλλοντος. «Οι πόλεμοι του νέου αιώνα θα διεξάγονται για το
νερό», είχε προβλέψει ο αντιπρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας Ισμαήλ
Σεραγκελντίν. Και ο Ιορδανός βασιλιάς Χουσεΐν είχε πει πως ο μόνος λόγος για
τον οποίο θα πολεμούσε εναντίον του Ισραήλ θα ήταν το νερό. Εδώ και δέκα
χρόνια και ενώ βρισκόμαστε μπροστά στο φάσμα της λειψυδρίας, μας λένε πως η
απελευθέρωση του εμπορίου θα λύσει και την κρίση του νερού. Με άλλα λόγια,
αφήστε την αγορά να κάνει τα μαγικά της.

Οι διεθνείς συμφωνίες…

… για τη διαχείριση του νερού, όλες, το αντιμετωπίζουν σαν ένα οικονομικό
αγαθό. Έτσι το αντιμετώπισε η συμφωνία του Ρίο, έτσι το αντιμετωπίζει και ο
ΟΗΕ. Πουθενά, κανένα επίσημο έγγραφο δεν αναφέρεται στο νερό σαν ένα
θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα. Αντίθετα, παντού προωθείται η εμπορευματοποίησή
του. Αν ο ιδιωτικός τομέας βιάζεται να μας ξεδιψάσει, είναι επειδή είμαστε
τόσο εξαρτημένοι από το νερό, που ευχαρίστως θα πληρώναμε όσο-όσο. Σήμερα,
περισσότεροι από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι ζουν χωρίς αρκετό νερό. Το 75%
αυτών των ανθρώπων ζουν στις αναπτυσσόμενες χώρες. Η κρίση του νερού δεν είναι
κρίση προσφοράς, αλλά κατάχρησης και ισότιμης πρόσβασης, επισημαίνει η Τζέιμι
Νταν, Καναδή οικολόγος.

Η ιδιωτικοποίηση…

… του νερού προωθείται από μερικές από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές εταιρείας
του κόσμου: Suez Lyonnaise des Eaux, Vivendi, Bechtel, Enron, Monsanto. Η
Ρεμπέκα Μαρκ, όταν ήταν ακόμη πρόεδρος της εταιρείας Enron, είχε πει πως δεν
πρόκειται να παραιτηθεί, ώσπου να ιδιωτικοποιήσει όλο το νερό του κόσμου.
Σήμερα δεν λέει πια τέτοια. Γιατί υποχρεώθηκε να παραιτηθεί, λίγο πριν βαρέσει
«κανόνι» η εταιρεία της, όταν αποκαλύφθηκε πως οι διευθυντές της ροκάνιζαν τα
λεφτά των μετόχων της. Μήπως το νερό παραείναι σοβαρή υπόθεση για να την
εμπιστευθούμε σε τέτοιες εταιρείες;