ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ο Ταξιδιώτης

Μόνος στο Διάστημα ο Ταξιδιώτης προχωρά. Ξεκίνησε πριν από είκοσι πέντε
χρόνια, φορτωμένος με φωτογραφικές μηχανές κι άλλα όργανα καταγραφής,
προγραμματισμένος να πλησιάσει όσο μπορούσε τους πλανήτες, να στείλει μηνύματα
για το έδαφος και την ατμόσφαιρά τους, να μάθουμε τι γίνεται. Κι έτσι
γυρίζοντας και πλησιάζοντας και φωτογραφίζοντας, μάθαμε, και τώρα ξέρουμε.
Αυτά τα είκοσι πέντε χρόνια δεν έμεινε καμιά ελπίδα, χάρις σ’ αυτόν τον
Ταξιδιώτη, για την ύπαρξη ζωής σε πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος. Αβίωτος
ο Άρης, καυτή έρημος με φλογερούς ανέμους η Αφροδίτη, παγωμένος ο Δίας και
μόνο σε κάποιον δορυφόρο του Δία βρέθηκε κάποιο πέτρωμα που ίσως να κρύβει τη
δυνατότητα σε βάθος κάμποσων μέτρων να υπάρχει νερό. Οξυγόνο πουθενά, ζωή ούτε
ίχνος. Μόνοι μας είμαστε στην τροχιά του Ήλιου, του δικού μας Ήλιου, δεν
έχουμε πια καμιά αμφιβολία περί τούτου. Βέβαια υπάρχουν τρισεκατομμύρια Ήλιοι
στο Διάστημα κι ίσως σε κάποιον να υπάρχει ένας πλανήτης κατοικημένος, αλλά
τώρα πια ξέρουμε ότι οι χρόνοι μας ξεπερνούν, η ανθρώπινη ζωή δεν φτάνει για
τέτοια ταξίδια. Ετούτος ο πλανήτης που με τόση άνεση καταστρέφουμε είναι
μοναδικός στο είδος του, στα όριά μας. Σαν ταξιδιώτης στο Διάστημα ολομόναχος
πορεύεται και σιωπηλός, κι ας κάνουμε πάνω του τόση φασαρία. Κι αν τον κάνουμε
αβίωτο για το ανθρώπινο είδος, ποιος ξέρει, μπορεί να καταφέρει κάποιο άλλο να
πάρει τη σκυτάλη της ζωής στο ασύγκριτο περιβάλλον του. Στο Γιοχάνεσμπουργκ οι
ηγέτες των κρατών τα ξέρουν όλα αυτά, οφείλουν να τα ξέρουν. Είναι σαν πιλότοι
του μοναχικού μας διαστημόπλοιου, αλλά με ελάχιστες δυνατότητες χειρισμών. Ο
Ταξιδιώτης συνεχίζει την πορεία του ατάραχος και μοιραίος.