ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Και η συμβουλή θέλει… τον τρόπο της

Έχει τύχει να σας ζητούν επίμονα να κάνετε κάτι και πριν εκπνεύσει η προθεσμία
να σας υπενθυμίζουν την υποχρέωση που έχετε αναλάβει; Όταν συμβαίνει αυτό,
μετά δυσκολίας καταφέρνω να φανώ συνεπής. Η διαρκής και επίμονη υπόμνηση
μάλλον λειτουργεί αποτρεπτικά. Αυτό που μετρά σε αυτές τις περιπτώσεις δεν
είναι η… βαρύτητα του αιτήματος, αλλά ο τρόπος με τον οποίο διεκδικεί ο
άλλος όσα θέλει. Το ίδιο νιώθω όμως, όταν απευθύνομαι σε κάποιον και ζητώ εγώ
με τη σειρά μου τη γνώμη του ή τη συμβουλή του για ένα θέμα ή κάποιο πρόβλημα
που έχει προκύψει και ζητώ λύση μέσω τρίτου προσώπου. Αισθάνομαι στ’ αλήθεια
πολύ τυχερή κάθε φορά που ένας φίλος ή μία φίλη μου εμπιστεύονται δικές τους
εμπειρίες ζωής και τις μεταφέρουν κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μου δείξουν τι
πρέπει να αποφύγω και πότε κάτι πρέπει να το ακολουθώ. Αισθάνομαι το ίδιο
τυχερή όταν οι ίδιοι άνθρωποι με συμβουλεύουν αποφεύγοντας τη διαρκή χρήση του
«εγώ». Κάθε φορά που το κάνουν είναι σαν να βάζουν ασυνείδητα μια διαχωριστική
γραμμή ανάμεσά μας. Νιώθω ότι κατ’ ουσίαν γυρίζουν την πλάτη τους στο πρόβλημα
μόνο και μόνο για να θυμηθούν κάποια – σχετική ή άσχετη – δική τους ιστορία
και να μου δείξουν πως με τους σωστούς χειρισμούς βγήκαν νικητές. Όταν όμως
ζητούμε συμβουλές δεν μας ενδιαφέρει τόσο πολύ η νίκη των άλλων, που ανήκει
στο παρελθόν. Εκείνο που πρωτίστως θέλουμε είναι η δική τους εμπειρία να γίνει
για χάρη μας «γέφυρα» που ενώνει το δικό τους χθες και το δικό μας αύριο.Ε,
και αυτό θέλει τον τρόπο του.