Γυρισμός με μια ξανάστροφη

Γύρισαν το δειλινό κι οι διπλανοί. Γεμάτο το αυτοκίνητο παιδιά,
παιχνίδια, βαλίτσες και σκυλιά. Πίσω ξεφούσκωτο το φουσκωτό και φασκιωμένο. Ο
πιο μικρός της ιστορίας πάει φέτος στη δεύτερη. Κατέβηκαν λίγο ταλαιπωρημένοι,
ο μπαμπάς με παραλίγο το σιχτίρ στο στόμα, ποιος ξέρει τι τράβηξε στον δρόμο
τον δύσκολο της επιστροφής. Η μαμά πίσω απ’ τα σινιέ γυαλιά, το μάτι
καταβαμμένο και το μαλλί ξανθό με μαύρες ρίζες σαν πένθος. Η μικρή, μια
τραγουδίστρια εν πίστα σε μπρελόκ. Μια σταλιά σκατό, με τοπάκι, βραχιόλι από
λαμέ και πλαστικά κοχύλια, μαλλί τουφίτσες με ανταύγειες, πέδιλο τακουνάκι,
και ύφος είμαι-εξώφυλλο-που περπατάει-και-μιλάει. Τελευταίος κατεβαίνει ο
μικρός, ένα σαμιαμίδι γλύκα, με κάτι πανταλονάρες μέχρι τη γάμπα κι ο καβάλος
στο γόνατο. Κρατάει μπάλα κι έχει ένα σκούφο πολύχρωμο ριγέ, κατεβασμένο ώς τα
αυτιά. Ο σκύλος ένα κουβάρι από μαλλί στο χρώμα της κανέλας κάνει τροχάδην τη
διαδρομή αυτοκίνητο – εξώπορτα και άντε πάλι εξώπορτα – αυτοκίνητο.

Ξαφνικά ακούγεται ένα εκκωφαντικό και ουρανόμηκες «ΟΧΙΙΙΙΙΙΙ» κι όλος αυτός ο
θίασος «Ευτυχισμένοι καλλιτέχνες της ζωής» σπάει, διαλύεται, καταρρέει. Όλο
αυτό το υπερμέγεθες πολαρόιντ σκίζεται από μόνο του σε χίλια δυο κομμάτια κι
εκτινάσσεται στο σύμπαν. Ο μικρός, ποιος ξέρει τι είδε το παιδί, και μόλις
αντίκρυσε το σπίτι με το κλειδί στην πόρτα έτοιμο ν’ ανοίξει και να το δεχτεί,
ποιος ξέρει τι είδε, ίσως μέσα απ’ τους τοίχους; μέσα απ’ τα έπιπλα; τις
στόφες, τις ντουλάπες, τα ρούχα, τις κουρτίνες, μεσ’ απ’ τους καθρέπτες, τα
τζάκια, τα τζακούζια, τα καλώδια, τηλέφωνα, κομπιούτερ, ψυγεία και φωτιστικά,
πίσω από τους τοίχους, κάτω απ’ τις μοκέτες, ανάμεσα σε τηλεοράσεις, βίντεο,
κουβέρτες, κινητά, πλυντήρια, χομ-σίνεμα, ψωμιέρες, βιβλιοθήκες, πίνακες,
γλάστρες, αλληλογραφίες, σάκες, τετράδια, τον δάσκαλό του που χαμογελάει, έξω
να βρέχει κι αυτό το λιλιπούτειο ανθρωπάκι να περιμένει, κι αφού έρθει τρεις
ώρες να τον πάει στο σχολείο του το σχολικό, την οδοντόπαστα να τρέχει, μια
ζωή δεν φτάνει να πλένεις τα δόντια, το δωμάτιό του τις νύχτες να ουρλιάζει
από μοναξιά, ο άλλος δάσκαλος στο σπίτι να κοιτάει με το ‘να μάτι το ρολόι,
την αδερφή του να βάφεται κρυφά στο μπάνιο κι αυτός να μην τη θέλει τη ζωή, η
μαμά να τηλεφωνεί γελώντας σε κάποιον που τον λέει Νίτσα για ξεκάρφωμα, ο
πατέρας του να του κρατάει το χέρι στην τηλεόραση και μετά να πάει να το βάλει
στο στόμα του… το πέρασε για τσιπς και… «ΟΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ δεν μπαίνω εκεί
μέσα ΟΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!»

… Έφαγε μια ξανάστροφη. Χλατς! Και μπήκε σπίτι μια χαρά.

Καλό χειμώνα, αγόρι μου. Καλό χειμώνα μας.