ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Αειφόρος ελπίδα

Θα περνάνε ωραία στο Γιοχάνεσμπουργκ. Δεν υπάρχει τίποτα πιο διασκεδαστικό και
ενδιαφέρον από το να ζεις λίγες μέρες μέσα σε πολυεθνικό περιβάλλον,
φιλοξενούμενος. Ακόμα καλύτερα να είσαι ηγέτης και να νιώθεις ότι κρατάς τις
τύχες του κόσμου στα χέρια. Πολυτελή ξενοδοχεία, γκαζόν, φοίνικες, πισίνες,
στους διαδρόμους άγνωστα πρόσωπα, ευγενικά, με εξωτικά ρούχα. Τα προβλήματα
του πλανήτη πιέζουν, αλλά δεν μπορούν να χαλάσουν την κουζίνα των σεφ, να
φτωχύνουν την επίσημη κάβα. Οι συναθροίσεις, κουραστικές οπωσδήποτε, να ακούς
τις ομιλίες διαφόρων που δεν βάζουν τελεία (ούτε άνω τελεία). Οι πιέσεις, να
νομοθετηθεί κάτι, να μην πάει χαμένη η προσπάθεια. Να κινδυνεύουν να χάσουν
ψήφους οι ηγέτες αν υποσχεθούν πολλά – οι ψήφοι σπάνια πάνε υπέρ του
περιβάλλοντος – να ελπίζουν ότι θα παζαρέψουν άλλα οφέλη. Αειφόρο ανάπτυξη, τι
ωραίο κι αυτό το ελληνικό, έτσι ονόμασαν το θέμα. Δηλαδή, πώς να μη σταματήσει
η θαυμάσια κατάσταση που ζούμε τώρα. Πώς να μην τελειώσει το νερό, το οξυγόνο,
το πετρέλαιο και τα είδη που καταστρέφει ο άνθρωπος, ενώ όλο και περισσότερα
χρειάζεται να ξοδεύει. Και μόνο που έχει το θάρρος κανείς να βάζει αυτό το
ζήτημα σε διαπραγμάτευση, να το εκφράζει με λέξεις, παραγράφους, κείμενα, κάτι
τόσο αντιφατικό και προς στιγμήν αδύνατον, αξίζει κάθε περιποίηση. Αξίζει
πολυτελή ζωή και αισιοδοξία, λαϊκούς χορούς, λιμουζίνες, γαλλικά ντελικατέσεν,
έκτακτα κονδύλια, τις ελπίδες και τις ευλογίες μας, καθώς και μερικές
διαμαρτυρίες, διαδηλώσεις, σκεπτικισμούς και αυστηρές κριτικές. Όλα μαζί και
στο βάθος μια αρχαία δεισιδαιμονία, πίστη σε τίποτα θεούς, ή σε άλλες
ανεκδήλωτες δυνάμεις, σε συμπαντικές αλλαγές, σε κοσμική επιείκεια, που ίσως
παρέμβει και μας βγάλει από το αδιέξοδο.