Διαστάσεις Κινέζικο «Γούντστοκ»

Στη Λιζάνγκ. 5.000 άτομα έλαβαν μέρος στο πρώτο φεστιβάλ ροκ της Κίνας

«Αύριο θα κάνει καταπληκτικό καιρό», φωνάζει ο Κουί Ζιαν και χιλιάδες άνθρωποι
από κάτω τον αποθεώνουν, όσο κι αν δεν πιστεύουν και πολύ αυτή τη διαβεβαίωση,
όσο κι αν είναι ήδη βουτηγμένοι στη λάσπη, αφού η περίοδος των βροχών στην
Κίνα είναι φέτος πολύ βαριά. Την άλλη μέρα, ο καιρός θα είναι πράγματι
καλύτερος, αν και ο ουρανός θα παραμείνει συννεφιασμένος. Και τη Δευτέρα το
πρωί, την περασμένη Δευτέρα το πρωί, όταν το «κινέζικο Γούντστοκ» έχει πια
τελειώσει, οι οργανωτές είναι ευχαριστημένοι. Παρά τις δυσκολίες, παρά την
παρουσία χιλιάδων αστυνομικών που προσπαθούσαν να εντοπίσουν την παραμικρή
ύποπτη μυρωδιά, παρά τις απειλές των αρχών ότι μετά το τέλος του φεστιβάλ θα
κάνουν τεστ στους καλλιτέχνες για να δουν αν πήραν ναρκωτικά, το φεστιβάλ είχε
επιτυχία. Δεν είναι λίγο: μιλάμε για την Κίνα, για μια χώρα δηλαδή που
κυβερνάται από ένα σκληρό καθεστώς και δεν ανέχεται την παραμικρή διαφωνία,
τον παραμικρό αέρα ελευθερίας, την παραμικρή αμφισβήτηση της επίσημης γραμμής.

Ή μήπως δεν είναι έτσι; Είναι αλήθεια βέβαια ότι ο Κουί Ζιαν, ο πιο γνωστός
ρόκερ της Κίνας, δεν έχει δικαίωμα να τραγουδήσει στο Πεκίνο μπροστά σε
περισσότερους από 1.000 θεατές επειδή έκανε το έγκλημα να τραγουδήσει στην
πλατεία Τιεν Αμέν εκείνο τον τραγικό Ιούνιο του 1989. Δεν μπορεί να βγει ούτε
στην τηλεόραση. Μπορεί όμως να οργανώσει ένα διήμερο φεστιβάλ ροκ μουσικής σε
ένα οροπέδιο 35 χιλιόμετρα βορείως της Λιζάνγκ, μιας πόλης της Νοτιοδυτικής
Κίνας που έχει ανακηρυχθεί κληρονομιά της ανθρωπότητας από την UNESCO λόγω του
ιστορικού της κέντρου, και που ο δήμαρχός της ενδιαφέρεται να προσελκύσει
τουρίστες. Η διαφήμιση αυτού του φεστιβάλ ήταν ασφαλώς δύσκολη υπόθεση: από
τους 10.000 θεατές που αναμένονταν, ήλθαν λιγότεροι από τους μισούς και από
αυτούς οι περισσότεροι ήταν ντόπιοι και μερικοί τυχεροί από το Πεκίνο, τη
Σαγκάη ή την Καντώνα. Πώς να μη συγκινηθεί κανείς όμως από εκείνο τον νεαρό
εργάτη που κερδίζει 1.000 γιουάν (κάπου 150 ευρώ) τον μήνα και παρά ταύτα
πλήρωσε το εισιτήριο του τρένου και έκανε πέντε ώρες ταξίδι για να δει από
κοντά τα αγαπημένα του συγκροτήματα; Ή από εκείνο τον ηλικιωμένο αγρότη, που
βρέθηκε να χορεύει ονειρεμένα μ’ εκείνο το τοπ μόντελ από τη Σαγκάη, για να
θεαθεί μετά το τέλος της γιορτής να μαζεύει άδεια μπουκάλια;

Δεν έλειψαν και τα απρόοπτα. Δύο ώρες πριν από το τέλος, οι Νοτιοκορεάτες
τεχνικοί κήρυξαν απεργία επειδή έμαθαν ότι οι αρχές δεν επέτρεπαν σ’ ένα
συγκρότημα από την πατρίδα τους να παρουσιασθεί. Τελικά λύθηκε και αυτό το
πρόβλημα. Η μουσική εξημερώνει, η μουσική ανατρέπει. Η μουσική απελευθερώνει.