ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Να ανοίξουμε τα στρατόπεδα

Συγκρατημένα στην αρχή, με εντεινόμενο θράσος όσο περνούν οι ημέρες, γίνεται
μία προσπάθεια να συσχετισθεί η Αριστερά με τη 17 Νοέμβρη. Δηλαδή να
ενοχοποιηθεί η Αριστερά.

Αλλά, όπως είναι γνωστό, η Αριστερά, κομμουνιστική ή ρεφορμιστική, είναι από
θέση αρχής αντίθετη με την τρομοκρατία (Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Τρότσκι). Η θέση
αυτή δεν συνάγεται μόνο από τον συγκεκριμένο ανθρωπισμό της μαρξιστικής
ιδεολογίας. Προκύπτει επίσης από τη θεωρητική θέση, ότι η αλλαγή των
κοινωνικών σχέσεων και η αλλαγή του μεταβολισμού ανθρώπου-φύσης δεν θα είναι
έργο προσωπικοτήτων ή τρομοκρατικών πράξεων, αλλά συνέπεια της οργάνωσης και
της δράσης της εργατικής τάξης και όλων των θυμάτων του καπιταλιστικού τρόπου
παραγωγής. Στην περίπτωση της 17 Νοέμβρη, όλες οι οργανώσεις και οι τάσεις της
Αριστεράς έχουν σαφή, αρνητική τοποθέτηση.

Ας σχολιάσουμε τώρα, από το πλήθος των λεγομένων και γραφομένων, δύο
«διακεκριμένες» περιπτώσεις. Πρώτα, τα λεγόμενα του κ. Θεοδωράκη, σε μία επί
πάντων και λογικά διάτρητη συνέντευξή του στην «Ελευθεροτυπία» (8/8). Μεγάλο
μέρος του κειμένου αυτού αφιερώνεται στην υπεράσπιση των ΗΠΑ, που κατά τον κ.
Θεοδωράκη δεν έχουν λόγο να ανησυχούν, αφού το 90% των Ελλήνων ψηφίζει Ν.Δ.
και ΠΑΣΟΚ, και κατά συνέπειαν δεν έχουν λόγο να δημιουργούν ή να διεισδύουν σε
τρομοκρατικές οργανώσεις. Το επιχείρημα είναι αφελές. Αλλά, πέρα από τα
επιχειρήματα, υπάρχουν τα γεγονότα: η Gladio στην Ιταλία, το εγχειρίδιο FM
30-31, η ύπαρξη επίσημου σταθμάρχη της CIA στην Αθήνα (θύματος της 17
Νοέμβρη), οι δηλώσεις πρώην υπουργών ότι εμποδίστηκαν να προχωρήσουν σε βάθος
έρευνες κατά της τρομοκρατίας, η δήλωση του κ. Γ. Ρωμαίου ότι η CIA επεδίωκε
να αλλάξει τη νομοθεσία μας ώστε να μπορεί να ενεργεί χωρίς τη συνεργασία των
ελληνικών αρχών κ.λπ. Τέλος, η στάση του κ. Μίλερ, ο οποίος, υπερβαίνοντας τα
όρια των αρμοδιοτήτων του, υποδεικνύει την κατεύθυνση των ερευνών και ζητεί
όχι μόνο συλλήψεις αλλά και καταδίκες!

Τα προηγούμενα προφανώς δεν σημαίνουν ότι η CIA καθοδηγούσε τη 17 Νοέμβρη. Τα
υπενθυμίζω όμως για να θέσω στον κ. Θεοδωράκη το ερώτημα: με ποια δεδομένα
τεκμηριώνει τον ισχυρισμό του περί αθωότητας των ξένων μυστικών υπηρεσιών, και
ειδικά της CIA;

Αλλά ο κ. Θεοδωράκης προχωρεί πολύ πιο πέρα. Μιλάει για το ότι «η ένοπλη
αμφισβήτηση κατά της χούντας ήταν ιστορικά αναγκαία», έμμεσα επιρρίπτει
ευθύνες στις οργανώσεις της Αριστεράς επειδή δεν εξεπλήρωσαν αυτό το καθήκον,
περνά στη μεταπολίτευση και στον Καραμανλή, για να καταλήξει σε ένα νέο
κατηγορητήριο κατά της Αριστεράς, της οποίας «γνωστά πρόσωπα, που μερικά
εκπροσωπούν και κόμματα, μετά βίας συγκαλύπτουν τη συμπάθειά τους προς τους
τρομοκράτες». Αλλά κ. Θεοδωράκη, ποιοι αριστεροί «εξεδήλωσαν συμπάθεια» κ.
λπ…; Ή τους κατονομάζεις, ή ο λόγος σου είναι καθαρή συκοφαντία! Κατά τον κ.
Θεοδωράκη, «η 17 Νοέμβρη χρησιμοποιεί τα λάβαρα της Αριστεράς», η οποία
«έπρεπε να τους πνίξει μέσα στη γενική περιφρόνηση κατεβάζοντας στους δρόμους
τα πλήθη». Αλλά τα πλήθη, αριστερά και μη, «κατεβαίνουν στους δρόμους» όταν
διακυβεύονται εθνικά θέματα (π.χ. κατοχή, Κυπριακό, μετά τη μεταπολίτευση,
αμερικανικές βάσεις) είτε η ομαλή πολιτική ζωή (1965-1967). Μήπως σήμερα
κινδυνεύει η αστική δημοκρατία από τη 17 Νοέμβρη; Τέλος, ο κ. Θεοδωράκης
υπερασπίστηκε για άλλη μια φορά το «Καραμανλής ή τανκς». Και για να
δικαιολογήσει τη θέση του, φορτώνει τη λύση Καραμανλή στον «διασπαρμένο και
αδυνατισμένο και παροπλισμένο λαό» ενώ είναι γνωστός ο ρόλος των ΗΠΑ στην
επιστροφή του «εθνάρχη». Το δίλημμα του κ. Θεοδωράκη ενίσχυσε τότε την
προσπάθεια της αστικής τάξης να σταθεροποιήσει το καθεστώς της. Εξάλλου, δεν
ήταν η πρώτη φορά που ο κ. Θεοδωράκης στήριξε την εξουσία.

Έχουμε πλέον εξοικειωθεί με τις οβιδιακές μεταμορφώσεις του κ. Θεοδωράκη. Με
την αμετροέπειά του. Με τις κατά καιρούς επιλογές του. Σήμερα όμως ξεπέρασε τα
εσκαμμένα: Αντί να υπερασπιστεί την Αριστερά (της οποίας είναι γέννημα και η
οποία υπήρξε πηγή της έμπνευσής του) από την ενορχηστρωμένη προσπάθεια
ενοχοποίησης, προσθέτει τη φωνή του στις φωνές αυτών που συντονίζονται με την
αντιδημοκρατική εκστρατεία της εποχής των Πολέμων της Νέας Τάξης.

Ως προς τον κ. Ανδριανόπουλο: Υποστηρίζει και αυτός («ΤΑ ΝΕΑ», 6/8) ότι
σχολιαστές κ.λπ. «ανέλαβαν σχεδόν εργολαβικά την ευθύνη του ξεπλύματος της
ντροπής από τα ιδεολογικά λάβαρα της Αριστεράς». (Ποιας ντροπής κ.
Ανδριανόπουλε;). Ισχυρίζεται ότι η κληρονομιά της Αριστεράς είναι κατά βάσιν
αρνητική. Ότι «δεν υπάρχουν περγαμηνές που να εμπεριέχουν συγκεκριμένες
ωφέλειες για τον τόπο». Αλλά, κ. Ανδριανόπουλε, η Αριστερά δεν έχει
«περγαμηνές». Έχει μία μακρά ιστορία αγώνων και θυσιών («Εθνική» Αντίσταση,
υπεράσπιση της Δημοκρατίας 1965-1967, αγώνας κατά της χούντας, αγώνες για τα
δικαιώματα των εργαζομένων). Και επειδή υπήρξατε υπουργός Πολιτισμού, θα σας
ρωτήσω: πού θα βρισκόταν σήμερα στη χώρα μας οι κοινωνικές επιστήμες, η
φιλοσοφία, η φιλοσοφία των επιστημών, η ποίηση, η πεζογραφία, η μουσική, ο
κινηματογράφος, χωρίς τη συμβολή των αριστερών δημιουργών;

Ο κ. Ανδριανόπουλος εξανίσταται επειδή η Αριστερά εξασφάλισε μέχρι σήμερα «μία
περίεργη ασυλία». Να ανοίξουμε λοιπόν τα στρατόπεδα!

Ο Ευτύχης Μπιτσάκης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.