ΓΝΩΜΗ Τα παλικάρια της φακής

Αυτή ήτανε η μυθική οργάνωση φάντασμα που ταλάνισε επί 27 συναπτά χρόνια τη
χώρα;

Αυτοί λοιπόν ήτανε οι λεβέντες που θέλανε να παίξουνε τον ρόλο του τιμωρού;

Τα παλικάρια της φακής!

Με το πρώτο λάθος καταρρεύσανε. Μια εσφαλμένη κίνηση αρκούσε για να φανερωθούν
ο ένας μετά τον άλλον όλοι οι φαντομάδες! Ίδια με ντόμινο.

Τα ερωτηματικά αμείλικτα. Ποια ιδεολογία, ποια δομή οργάνωσης, ποια
συνωμοτικότητα, ποια αλληλεγγύη ομάδας είχανε;

Ούτε ο αρχηγός ούτε ο υπαρχηγός ούτε κανείς από αυτούς τους σαρδανάπαλους
τόλμησε να αναλάβει ευθύνη. Να υπερασπιστούνε τους λόγους για τους οποίους
σπείρανε τόση καταστροφή και τόση οδύνη σε αυτόν τον τόπο. Να δικαιολογήσουνε
γιατί αφαιρέσανε τόσες ζωές. Η τόλμη τους φαίνεται εξαντλήθηκε στα σκοτεινά
δρομάκια όπου παίζανε τους φαντομάδες. Με το θάρρος που δίνει στον θρασύδειλο
το όπλο στο χέρι και η ανωνυμία. Ο αιφνιδιασμός και η δυνατότητα φυγής.

Ο μεγάλος το παίζει άσχετος. Αρνείται τα πάντα. Σφυρίζει κλέφτικα.

Σκηνές απείρου κάλους! «Δεν σας ξέρω, κύριε». Το κύριε μας μάρανε. «Τι λες,
βρε γαϊδούρι». Η ιεραρχία διαλύθηκε εις τα εξ ων συνετέθη. Μαζί και η ομάδα.
Έτσι όπως ήτανε σαθρή, είναι απορίας άξιο και πώς κράτησε τόσο. Μια απορία που
αναγκαστικά παραπέμπει στην ανικανότητα του κράτους και των μηχανισμών του.
Τώρα ο μικρός της ομάδας επιτέλους μπορεί να φτύσει τον μεγάλο. Στις ελληνικές
καλένδες ο σεβασμός προς τον ανώτερο, αυτόν που του τα ‘λεγε τόσο ωραία και
τον θαύμαζε τόσο. Αυτόν που μόλις του ‘δειχνε με το δάκτυλο τον επόμενο στόχο
έτρεχε πειθήνια να τον εκτελέσει. Τις πιο πολλές φορές χωρίς να γνωρίζει καν
ποιο είναι το θύμα. Το μάθαινε λέει την άλλη μέρα από την τηλεόραση. Και έχει
ένα θυμό! Αγανάκτηση που έμπλεξε για το τίποτα, για ψίχουλα.

Ο λόγος βέβαια για την ταμπακιέρα. Εκατό – διακόσες χιλιάδες οι μικροί. Οι από
πάνω αγοράζανε οικόπεδα, χτίζανε βίλες, όλο ταξιδάκια ήτανε, περνάγανε καλά
καθώς φαίνεται. Ένα δισ. κοντά λένε πως είναι ο απολογισμός από τις ληστείες
που τις βάφτισαν απαλλοτριώσεις!

Όσο μέλι απέμεινε το πήρε μάλλον ο μελισσοκόμος. Αυτός που τον λέγανε
φαρμακοχέρη αλλά τους βγήκε και χρυσοδάκτυλος.

Τώρα, όλοι αποποιούνται τις ευθύνες τους. Τραβάνε την ουρά τους, κοινώς. Ο
σώζων εαυτόν σωθήτω! Μηδενός εξαιρουμένου κοιτάνε να εκμεταλλευτούν τις
ευεργετικές διατάξεις αυτού του απεχθούς τρομονόμου για τα ανθρώπινα
δικαιώματα και που τον χρεωθήκαμε όλοι μας εξαιτίας τους. Και συν τοις άλλοις
είναι και βλάκες. Γιατί με αυτή τη λογική θα ‘πρεπε όλη η 17 Νοέμβρη να
αθωωθεί. Αφού το κάθε μέλος της βοήθησε για την εξάρθρωσή της. Βοήθειά μας
δηλαδή.

Τώρα ο ένας καρφώνει τον άλλον! Αδέλφια αδελφούς, κουμπάροι κουμπάρους, φίλοι
φίλους. Κλεφτρόνια, προδότες και βολεψάκηδες. Χωρίς ανάστημα και ίχνος
λεβεντιάς κλαψουρίζουν και ζητάνε συγγνώμη και επιείκεια. Ας τη ζητήσουν από
τους συγγενείς των θυμάτων, κοιτώντας τους όμως στα μάτια.

Είναι όμως ιππότες. Μόνο γυναίκες δεν κάρφωσαν ακόμα. Αν και δείχνει μάλλον
σίγουρη η συμμετοχή και του γυναικείου φύλου. Ένδειξη πως οι απολογίες τους
είναι ειλικρινείς όσο και η όψιμη μεταμέλεια που δείχνουν. Οψόμεθα ες
Φιλίππους. Μακρύς ο δρόμος της αλήθειας και πολλά τα κενά που υπάρχουν ακόμα.
Ο μίτος της Αριάδνης πρέπει να ξετυλιχτεί ως το τέλος για να φτάσουμε ως το
τέρας. Στην ουσία λείπει προς το παρόν το τρανταχτό όνομα. Ο εγκέφαλος. Αυτός
ή αυτοί που τους στήριζαν, τους κάλυπταν, τους κάνανε άτρωτους, αόρατους διά
γυμνού οφθαλμού, δίνοντάς τους τις απαραίτητες πληροφορίες και τη δυνατότητα
να συνεχίζουν το ζοφερό έργο τους. Όλοι ήμαστε σοκαρισμένοι, σχεδόν θυμωμένοι
θα ‘λεγα, στη σκέψη πως – ποιος μπορεί να το αρνηθεί – αισθανθήκαμε δέος και
τρόμο γι’ αυτά τα ανθρωπάκια.

Είναι τόσο ασήμαντοι που αν δεν είχανε κάνει τόσο κακό, θα τους λέγαμε
αξιολύπητους.

Όμως σπάνια συμβαίνει τόσο λίγοι και ασήμαντοι άνθρωποι να κάνουν τόσο κακό
για τόσο μεγάλο διάστημα. Χωρίς να διαθέτουν ούτε εξουσία ούτε από κανέναν
εξουσιοδότηση.

Πολύ κακό για το τίποτα, θα φώναζε ο Σαίξπηρ αν ζούσε σήμερα.

Η Ρούλα Καραπάνου είναι συγγραφέας και φωτογράφος.