Διαστάσεις Επιλεκτικές ευαισθησίες

Ούτε η 11η Σεπτεμβρίου δεν κατάφερε να αλλάξει το πλαίσιο της συζήτησης:
αποτελεί ή όχι εκδήλωση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού η σχεδιαζόμενη επίθεση
εναντίον του Ιράκ;

Μπους – Σαντάμ: πόλεμος προπαγάνδας (από τους «Τάιμς»)

Δεδομένο πρώτο: ένας νέος πόλεμος εναντίον του Ιράκ θα είχε μεγάλο κόστος σε
ανθρώπινα θύματα. Το είδαμε στην επίθεση του 1991, το είδαμε στη
Γιουγκοσλαβία, το είδαμε στο Αφγανιστάν, το βλέπουμε σε κάθε πόλεμο. Με όση
“χειρουργική ακρίβεια” κι αν γίνονται οι βομβαρδισμοί, κάποιο λάθος θα συμβεί,
κάποια βόμβα θα ξεφύγει, κάποια γαμήλια τελετή θα βαφτεί στο αίμα. Καμία
σκοπιμότητα, κανείς στόχος, όσο ευγενής κι αν είναι, δεν μπορεί να ανακουφίσει
μια γυναίκα που χάνει το παιδί της, τον άνδρα της ή τον πατέρα της.

Δεδομένο δεύτερο: ο Σαντάμ Χουσεΐν είναι ένας ωμός δικτάτορας, που πολύ θα
ήθελε να αποκτήσει όπλα μαζικής καταστροφής. Τα εγκλήματά του δεν σταματούν
στην εξόντωση των Κούρδων ή στο μακέλεμα των Σιιτών. Ο ιρακινός λαός υποφέρει
καθημερινά. Οι εκθέσεις της Διεθνούς Αμνηστίας είναι γεμάτες από ιστορίες
εκτελέσεων ή ακρωτηριασμών των διαφωνούντων, ενώ συχνή είναι και η συλλογική
τιμωρία των οικογενειών τους. Η γυναίκα, ο πατέρας και η μητέρα του αλ-Σαΐχ
Ναζάρ Καντίμ αλ-Μπαχάντλι βασανίστηκαν άγρια μπροστά του μέχρι να ομολογήσει
ότι οργάνωσε διαδηλώσεις κατά του Σαντάμ. Ο συνταξιούχος δάσκαλος Αμπντ
αλ-Ουαχάντ αλ-Ριφάι εκτελέστηκε επειδή υπήρχαν υποψίες για δεσμούς του με την
αντιπολίτευση μέσω του εξόριστου αδελφού του.

Δεδομένο τρίτο: αυτός ο αιμοσταγής δικτάτορας υποστηρίχθηκε, ενισχύθηκε
στρατιωτικά και χρηματοδοτήθηκε μια εποχή από τη Δύση, καθώς εξυπηρετούσε τα
στρατηγικά της συμφέροντα. Ένα μέρος του φιλοπολεμικού στρατοπέδου θέλει τώρα
την απομάκρυνσή του όχι επειδή κόπτεται για τον ιρακινό λαό, αλλά επειδή
αποσκοπεί στον έλεγχο του ιρακινού πετρελαίου.

Τα υπόλοιπα είναι σενάρια και υποθέσεις. Τίποτα δεν μας λέει, για παράδειγμα,
ότι ένας πόλεμος θα προκαλούσε αποσταθεροποίηση ολόκληρης της Μέσης Ανατολής ή
ριζοσπαστικοποίηση του αραβικού κόσμου (και τι ακριβώς σημαίνουν αυτές οι
φράσεις; Γιατί η αποσταθεροποίηση της Σαουδικής Αραβίας, ας πούμε, είναι εξ
ορισμού κάτι κακό;). Αστείοι είναι και οι ισχυρισμοί ότι το Ιρακινό Εθνικό
Κογκρέσο, μια συμμαχία Κούρδων, Σιιτών και Σουνιτών που αντιπολιτεύονται τον
Σαντάμ, είναι πράκτορες της CIA. Κι όμως, αυτά είναι τα βασικά επιχειρήματα
ενός μέρους τής περί τον Νόαμ Τσόμσκι αριστεράς, που ενισχύεται από μια
ετερογενή στρατιά ανθρώπων της Εκκλησίας και απόστρατων στρατηγών. Η
ευαισθησία τους σταματά στη Δυτική Όχθη. Ο μονότονος αντιαμερικανισμός τους
επιτρέπει μόνο την καταδίκη του Σαρόν, ενώ βρίσκει με μεγάλη ευκολία
δικαιολογητικά για δήθεν “αντιστεκόμενους” δικτάτορες τύπου Μιλόσεβιτς και
Σαντάμ.

Οι φίλοι της ειρήνης δεν περιορίζονται ευτυχώς σε αυτό το στρατόπεδο.
Γι’αυτούς, η διαπίστωση ότι το επιχείρημα “ούτε – ούτε” (ούτε με το ΝΑΤΟ ούτε
με τον Μιλόσεβιτς, ούτε με τον Μπους ούτε με τον Σαντάμ) δεν αποτελεί πια
ασφαλές καταφύγιο είναι οδυνηρή. Δεν αρκεί όμως για να τους τυφλώσει.