ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Χαμογελάτε, είναι μεταδοτικό…

Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που ξυπνούν και κοιμούνται χωρίς να έχουν
χαμογελάσει ούτε μία φορά καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Κάποιοι άλλοι πάλι
αν τολμήσεις με ευγένεια να τους ρωτήσεις «τι κάνουν» θα σου απαντήσουν με
τρόπο κοφτό: «Ας τα λέμε, καλά». Δεν αφήνουν κανένα περιθώριο γι’ άλλη
συζήτηση. Ενώ άλλοι πάλι διαρκώς γκρινιάζουν. Τις περισσότερες φορές μάλιστα
άνευ λόγου και αιτίας. Έτσι, γιατί η γκρίνια έχει γίνει γι’ αυτούς τρόπος
ζωής… Όλοι αυτοί με τη συμπεριφορά τους θυσιάζουν τις χαρούμενες στιγμές –
πολλές ή λίγες δεν έχει σημασία – στον βωμό της μιζέριας. Κι αν τύχει και τους
πεις «καλημέρα» με χαμόγελο σε κοιτούν καχύποπτα. Εγώ πάλι προτιμώ να μη χάνω
την καλή μου διάθεση και το χιούμορ μου. Εντάξει, το ομολογώ πως όλα δεν
μπορούν να είναι τέλεια κάθε στιγμή στη ζωή μου. Ούτε μπορούν οι δείκτες του
βιολογικού και συναισθηματικού μου ρολογιού να βρίσκονται καθημερινά σε
ανοδική πορεία. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι παραδίδομαι άνευ όρων στην πρώτη
αναποδιά. Μπορεί με ένα χαμόγελο να μη λύνονται ως διά μαγείας τα προβλήματά
μου. Θα ήμουν, εξάλλου, τουλάχιστον αφελής, εάν πίστευα πως μπορώ να ξορκίσω
το κακό με τέτοιου είδους μέσα. Αλλά αυτή η στάση ζωής με βοηθά να οργανώνω
την εσωτερική μου άμυνα και να αντιμετωπίζω διαφορετικά όσα συμβαίνουν σ’
εμένα και τους γύρω μου. Ευτυχώς που οι περισσότεροι φίλοι μου είναι οπαδοί
της ίδιας θεωρίας. Έτσι, αν καμιά φορά τύχει και παρασυρθώ, με… επαναφέρουν
στην τάξη. Μου θυμίζουν ότι η μίζερη προσέγγιση όχι μόνο δεν λύνει κανένα
πρόβλημα, αλλά το μεγεθύνει.