ΠΑΝΟΣ ΒΟΣΤΑΝΗΣ Στήριξη στα «παιδιά του περιθωρίου»

Είναι καθηγητής Παιδοψυχιατρικής και τα τελευταία δέκα χρόνια δουλεύει με
παιδιά και εφήβους «από αυτά που λένε περιθωριακά κομμάτια του πληθυσμού».
Ξέρει, όμως, πως «στην πραγματικότητα τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά δεν
χρειάζονται ψυχίατρο»!

«Αυτό που χρειάζονται είναι να νιώσουν πως γύρω τους υπάρχει ένας δυνατός
κοινωνικό ιστός. Έχουν ανάγκη να λύσουν τα κοινωνικά τους προβλήματα που
σχετίζονται κυρίως με το σχολείο. Αν λυθούν αυτά, σχεδόν αυτόματα λύνονται και
τα ψυχολογικά προβλήματα».

Εδώ και δέκα χρόνια, ο καθηγητής Πάνος Βοστάνης, διευθυντής του Ινστιτούτου
Παιδικής Υγείας στο Πανεπιστήμιο του Λέστερ, δεν κάθεται σε ένα γραφείο ή στην
κλινική. Όπως ο ίδιος λέει, «αν θέλεις να ασχοληθείς με παιδιά αστέγων,
μεταναστών, προσφύγων ή με νεαρούς παραβάτες, δεν μπορείς να το κάνεις από το
γραφείο. Πρέπει να βγεις έξω. Δεν θα έρθουν τα παιδιά σε σένα. Εσύ πρέπει να
πας να τα βρεις».

Συναντά λοιπόν τα παιδιά στο περιβάλλον όπου ζουν. Το περιβάλλον αυτό δεν
είναι μόνο ξενώνες ή ανάδοχες οικογένειες, μπορεί να είναι και ο δρόμος ή οι
καταυλισμοί προσφύγων.

Όχι μόνο στη Βρετανία, αλλά και σε άλλες περιοχές του πλανήτη, όπου τα παιδιά
τούς έχουν ανάγκη. Η πλέον πρόσφατη δουλειά του Πάνου Βοστάνη ήταν στην
Παλαιστίνη, όπου μελέτησε τις συνέπειες της Ιντιφάντα στον συναισθηματικό
κόσμο των παιδιών.

Από τότε που πρωτοξεκίνησε, «με μια δουλειά για παιδιά που ζούσαν σε ξενώνες
διαφόρων περιοχών της Βρετανίας», μέχρι σήμερα, «η ικανοποίηση είναι ίδια κάθε
φορά που νικώνται οι δυσκολίες και βλέπουμε ένα παιδί να προχωράει καλά
ξεπερνώντας όλα τα προβλήματα».

Όπως στην περίπτωση του 15χρονου από τη Σομαλία. «Δεν μιλούσε αγγλικά και όλοι
νόμιζαν πως έχει κάποια βαριά ψυχική διαταραχή. Τον θεωρούσαν ανίκανο ακόμη
και να ντυθεί μόνος του. Οι περισσότεροι από τους στενούς συγγενείς του είχαν
σκοτωθεί και ο πατέρας του αγνοείται ακόμη. Σε σύντομο διάστημα πήγε πολύ
καλά».

Ο Πάνος Βοστάνης και οι συνεργάτες του έχουν βάλει σκοπό να κινητοποιήσουν όσο
γίνεται περισσότερους φορείς για να ενισχύσουν και να βελτιώσουν τη δουλειά
τους με τα παιδιά και τις οικογένειες. «Σχολεία, κοινωνικές υπηρεσίες, μονάδες
υγείας κ.λπ. μπορούν να βοηθήσουν πολύ». Κάτι που, όπως λέει, «στην Ελλάδα
θέλει ακόμη πολλή δουλειά».