Πάλιωσε το τηλε-καφεδάκι

Σαν να μην περνάει ο χρόνος, ίδια όλα, τα πρόσωπα, οι παρέες των τηλε-σαλονιών, οι υπερβολικές εκδηλώσεις οικειότητας, όλοι κολλητοί, χειμώνα – καλοκαίρι, επαναλήψεις ή κανονικό πρόγραμμα, ποιος μπορεί να ξεχωρίσει πια

Οι κυρίες είναι πάντα ελαφρά ντυμένες, όσο πιο ελαφρά γίνεται, ένα τόσο δα
φουστανάκι, ένα στενούλι παντελονάκι, τιραντάκια, οι κύριοι φορούν τα
περισσότερα, μπουφάν, κατά προτίμηση δερμάτινα, να δείχνουν επιθετικοί, ή
φαρδιά πουκάμισα, οτιδήποτε που να δείχνει το κορμί και ιδίως το στέρνο και
τις πλάτες φαρδιές. Χαζεύοντας τις πρωινάδικες επαναλήψεις συνειδητοποιεί
κανείς ότι χειμώνας – καλοκαίρι είναι η ίδια εποχή. Ελάχιστα αλλάζουν, στο
μακιγιάζ ίσως, στα χρώματα, αλλά τα υπόλοιπα παραμένουν πανομοιότυπα. Ένα
απόκοσμο εργαστήρι, όπου όλα κυλούν σε κενό αέρος και χρόνου, καταργώντας τις
διαφορές των εποχών, των φύλων και των φυλών.

Όλοι σειούνται και λυγιούνται με προσποιητό κέφι, όλοι επιδεικνύουν το
ολόλευκο θαύμα της ορθοδοντικής επιστήμης στο πρόσωπό τους, διατηρώντας μια
μόνιμη γκριμάτσα γέλιου, και όλοι καταφεύγουν σε ενδυματολογικά τεχνάσματα για
να πετύχουν την απαραίτητη στο θέαμα σεξιστική υπερπροβολή του θηλυκού ή του
αρσενικού στοιχείου. Τις προάλλες είχε επανάληψη ο Πρωινός Καφές, ένα υπαίθριο
γλέντι, από εκείνα τα μπουλουκοειδή με τον Τσάκα και άλλους μπιγκμπραδεριστές
επί σκηνής, μοντέλες για φόντο και τον Κουρκούλη στο τραγούδι. Τα κορίτσια με
θερινές στολές όπως πάντα, σχεδόν γυμνούλικα, ο τραγουδιστής με τα δερμάτινα
μπουφάν. Εκείνες πρέπει να δείχνουν αδύνατες, κλαράκια, εύθραυστες και όλα
αυτά που υποτίθεται ότι κραυγάζουν τη γυναικεία φύση. Εκείνος έπρεπε να είναι
επιβλητικός, να ‘χει το εκτόπισμα του αρσενικού, πολύς – και αν δεν είναι από
μόνος του, προσθέτουν όγκο τα ρούχα. Αποτέλεσμα του ενδυματολογικού αλαλούμ, η
απόλυτη σύγχυση. Να ‘ταν χειμώνας, να ‘ταν άνοιξη, ποιος να ξέρει.

Η σύγχυση πάντως είναι και ο στόχος του είδους των προγραμμάτων. Η σύγχυση των
ηλικιών, για παράδειγμα. Αναλλοίωτα στον χρόνο τα πρόσωπα. Αιώνιοι
μικρομέγαλοι στους καναπέδες και στις πολυθρόνες, γελούν σαν σχολιαρόπαιδα.
Χα, χα, χα, τι ωραία που τα λες. Χα, χα, χα και πώς είπες ότι λένε τον
καινούργιο σου δίσκο; Χα, χα, χα, πολύ ωραία τραγούδια. Χα, χα, χα, ξέρω ότι
στη ζωή σου κάτι συμβαίνει – πονηρό βλέμμα. Χα, χα, χα, καλά, πες μας ένα
τραγούδι τώρα. Και όπα, όλοι στην «πίστα», παλαμάκια, γελάκια. Χειμώνα,
άνοιξη, καλοκαίρι, το ίδιο, οι ίδιοι, τα ίδια.

Και το χειρότερο είναι ότι κάθε σεζόν, όλη η προσπάθεια των καναλιών είναι να
προσποιηθούν το καινούργιο. Λίγο τα σκηνικά, τα πρόσωπα των κυριών, πιο
φροντισμένα, με πρόσφατες τις ειδικές περιποιήσεις, τα ρούχα ανανεωμένα, το
μακιγιάζ επίσης. Οι τεχνικές της προσποίησης, άριστες πάντα, κατορθώνουν να
δείξουν αλλαγή, χωρίς αυτή να υπάρχει. Η ακινησία είναι η πεμπτουσία της
λειτουργίας της τηλεόρασης. Αποστρέφεται την πρωτοτυπία και τις αλλαγές, έχει
ανάγκη τα ίδια πρόσωπα. Για να δένει το κοινό με τη συνήθεια, αυτή τη γλυκιά
αίσθηση των ανθρώπινων σχέσεων που τις βαθαίνει ο χρόνος. Με τα τηλεοπτικά
πρόσωπα δεν υπάρχει σχέση, υπάρχει όμως η απομίμησή της.

Χάζευα τις αγαπησιάρικες εκδηλώσεις της Ελένης Μενεγάκη προς τους καλεσμένους,
εκείνων προς το συγκεντρωμένο κοινό και όλων φυσικά προς την κάμερα, που την
περίμεναν να μεταδώσει τα σουσούμια της οικειότητας για να πείσουν ότι
εδώ-υπάρχει-κάτι-αληθινό. Σε λίγο θα ξεκινήσει η ίδια διαδικασία από την αρχή
και αυτό που σήμερα είναι επανάληψη, θα ξαναγίνεται, με τον ίδιο ακριβώς
τρόπο, σαν καινούργιο. Κι όλας τόσο παλιωμένο.