ΓΝΩΜΗ Ποιες οι περγαμηνές της Αριστεράς;

Με το ξεκίνημα της εξάρθρωσης της 17ης Νοέμβρη και με τη σταδιακή αποκάλυψη
των μελών της δρομολογήθηκε και μια διαδικασία πανικού για την ενδεχόμενη
συντριβή του μύθου της αλτρουιστικής δήθεν Αριστεράς στην Ελλάδα. Αναλυτές,
σχολιαστές και πολλές πολιτικές προσωπικότητες ανέλαβαν σχεδόν εργολαβικά την
ευθύνη του ξεπλύματος της ντροπής από τα ιδεολογικά λάβαρα της Αριστεράς.
Κορυφαίο σημείο της εκστρατείας αυτής υπήρξε η στιγμή που ο ίδιος ο
Πρωθυπουργός ανέλαβε να συγκρατήσει τον πολιτικό κατήφορο, εξηγώντας πως δεν
τίθεται ζήτημα ενοχοποίησης ολόκληρου του αριστερού χώρου, ο οποίος έχει
«περγαμηνές αγώνων και προσφοράς στον τόπο».

Ποιες όμως ακριβώς είναι αυτές οι «περγαμηνές»; Ένα πολιτικό κίνημα δεν είναι
δυνατόν να προσδιορίζεται αρνητικά. Με αφετηρία δηλαδή τις άστοχες μέχρι και
απάνθρωπα βίαιες πρωτοβουλίες των αντιπάλων του. Μέχρι σήμερα η Αριστερά και
οι ταγοί της εξασφάλιζαν μια περίεργη ασυλία μέσα στο ελληνικό πολιτικό
σύστημα με βάση τις παράλογες διώξεις συγγενών και φίλων των επαναστατών της
εμφυλιακής σύγκρουσης από τα μετακατοχικά καθεστώτα της χώρας. Με αφορμή τις
φυλακίσεις, εκτελέσεις και στη συνέχεια πολιτικές διακρίσεις προσώπων άμεσα η
έμμεσα αναμεμειγμένων στο αντάρτικο τών μετά την απελευθέρωση χρόνων η
Αριστερά, σαν γενικός πολιτικός χώρος, πήρε την εικόνα μάρτυρα και τα στελέχη
της τον γενικό χαρακτήρα του «αγωνιστή». Μετά μάλιστα τα χρόνια της άφρονης
στρατιωτικής δικτατορίας η κοινωνία ολόκληρη διαποτίσθηκε από αξιώματα γενικής
παραδοχής για την «προοδευτικότητα» των αριστερών θέσεων αλλά και για την
ακινησία και πονηρή υστεροβουλία κάθε αντίθετης άποψης.

Η Δεξιά ενοχοποιημένη αποσύρθηκε στη γωνία και η δικαίωση των αριστερών
ισχυρισμών έγινε σχεδόν αυταπόδεικτη. Κανείς δεν τολμούσε να αμφισβητήσει πως
η Αριστερά είναι λ.χ. φιλολαϊκή και πως κάθε πράξη που γίνεται στο όνομά της
έχει σπέρματα γνήσιας υποστήριξης των λαϊκών συμφερόντων.

Βολεμένες συντεχνίες έτσι κατόρθωναν να θεσμοθετήσουν την ευνοιοκρατική άλωση
του δημόσιου ταμείου, εργολάβοι και προμηθευτές να καθιερώσουν τη διαφθορά σαν
μοχλό λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης κι εξασφάλισης των προνομίων τους και
ημιμαθείς τρομοκράτες να βλέπουν τα σοβαρότερα μέσα ενημέρωσης να παρουσιάζουν
και να αναλύουν με σοβαροφάνεια τις παραληρηματικές τους προκηρύξεις και να
ονοματίζουν τις απεχθείς δολοφονικές τους πράξεις σαν «εκτελέσεις».

Αυτή υπήρξε η κληρονομιά της Αριστεράς στην Ελλάδα. Κατά βάση κληρονομιά
αρνητική – επικεντρωμένη στις διώξεις που δέχθηκε, στις περισσότερες
περιπτώσεις άδικες, από τους αντιπάλους της. Και μέσα στην κληρονομιά αυτή δεν
υπάρχουν περγαμηνές που να εμπεριέχουν συγκεκριμένες ωφέλειες για τον τόπο.
Στην περίπτωση που η αριστερή μετακατοχική εξέγερση θα είχε πετύχει η χώρα θα
περπατούσε για τέσσερις δεκαετίες στα μονοπάτια του ανατολικοευρωπαϊκού
υπαρκτού σοσιαλισμού και σήμερα δεν θα ανησυχούσαμε για την πορεία του
χρηματιστηρίου και για την παράνομη μετανάστευση από την Ανατολή. Θα
αγωνιούσαμε, αντιθέτως, για την καθημερινή μας διαβίωση και θα εφοδιάζαμε τα
καμπαρέ και τα πορνεία της Δύσης με ζωντανά δείγματα της νέας μας γενιάς.

Όλες οι πολιτικές που κατά καιρούς εφαρμόσθηκαν και στηρίχθηκαν σε αριστερές
εμπνεύσεις και οραματισμούς απέτυχαν τραγικά καταλήγοντας σε αδιέξοδα και
μαρτύρια του λαού. Ακόμη και η σημερινή κυβέρνηση, κληρονόμος σκληρών
σοσιαλιστικών παραδόσεων, αναγκάζεται να ανακρούσει πρύμνα και να υιοθετήσει
πολιτικές φιλοευρωπαϊκές και φιλελεύθερες (ανοιχτές αγορές, ιδιωτικοποιήσεις,
χρηματαγορά, ασφαλιστική μεταρρύθμιση κ.λπ.) για να διασώσει ό,τι είναι
δυνατόν από τα κατάλοιπα των αμελέτητων παροχών και της αντιδυτικής ρητορικής
της δεκαετίας του ’80. Ακόμη και στην εξωτερική πολιτική τα «απομονωτικά» και
«αδέσμευτα» κηρύγματα της Αριστεράς τής μεταδικτατορικής εποχής έχουν σήμερα
από τους πάντες εγκαταλειφθεί σαν αδιέξοδα και καταστροφικά. Οι φιλικές
σχέσεις με την Τουρκία, η στενή σύνδεση με το ΝΑΤΟ και ο παράλληλος βηματισμός
με τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελεί μονόδρομο και για τη
«σοσιαλιστική» μας (έστω κατ’ όνομα) κυβέρνηση.

Η εξάρθρωση της τρομοκρατίας έβαλε την τελειωτική ταφόπλακα σε ό,τι είχε
απομείνει από την αλτρουιστική εικόνα της Αριστεράς. Στυγνοί δολοφόνοι,
ψευδεπίγραφοι καθηγητές, ωφελιμιστές φοροφυγάδες και περιθωριακοί τιποτόφρονες
συνέθεταν το πάνθεο της ομάδας αυτής των «ιδεολόγων» αριστερών. Που μη
μπορώντας με τις δικές τους δυνάμεις να εκπορθήσουν το σύστημα αξιοκρατικά
φρόντισαν να συστήσουν συμμορία για να το πλήξουν. Εξασφαλίζοντας βέβαια
παράλληλα και τη δική τους ατομική καλοπέραση… Στο όνομα πάντα των λαϊκών
αγώνων και των λαϊκών συμφερόντων!!