Ωδή στους τηλε-κοιλιακούς

Στη Δύση γλιτώσαμε από την μπούρκα; Οι μεταμεσονύχτιες διαφημιστικές προτάσεις για να κερδίσουμε το όνειρο της επιβεβλημένης εμφάνισης μοιάζουν να την αποκαθιστούν στη συνείδηση της αγρυπνούσας νοικοκυράς

Ολονυχτίες αφιερωμένες σε ύμνους στα φουσκωμένα μούσκλια και στα ανορθωμένα
γυναικεία οπίσθια που τα κερδίζει κανείς χάρη σε ένα πλήθος από απίθανες
μικροσυσκευές και τρομερά μηχανήματα βασανιστηρίων, τα οποία διαφημίζουν
οδοντοστοιχίες πάλλευκες χάρη στα λέιζερ, με το χαμόγελο της ευτυχίας βιδωμένο
επάνω τους· και για διάλειμμα από το λατρευτικό τυπικό του γυμνασμένου
σώματος, ειδικοί ύμνοι στην αγρυπνούσα νοικοκυρά, που χάρη σε πλήθος άλλες
μικροσυσκευές μπορεί να φτιάχνει μπισκοτάκια σε σχήμα καρδιάς και
μισοφέγγαρου. Η τηλεόραση τις μικρές μεταμεσονύχτιες ώρες είναι ένα απίθανο
πανηγύρι καταναλωτισμού, στην πιο απόλυτη έννοιά του, που δεν είναι άλλη από
τη σαγήνη του άχρηστου.

Μικρά διαφημιστικά ντοκιμαντέρ, που προβάλλονται από τα περισσότερα κανάλια
εκείνες τις ώρες, όταν πια εξαντλείται το πρόγραμμα των επαναλήψεων,
καθιερώνουν μια δική τους αισθητική της «τσόντας»: δυνατό, σκληρό φως, ζουμ
στα γυμνασμένα μέλη του σώματος και στα ειδικά όργανα χάρη στα οποία
επιτυγχάνεται το θαυμαστό αυτό αποτέλεσμα, ενώ οι φωνές των παρουσιαστών
εξηγούν με ερεθιστικές λεπτομέρειες την «πράξη».

Ξαπλώνουμε έτσι, τα πόδια εδώ, με μικρές ρυθμικές κινήσεις, δεν χρειάζεται
δύναμη, τέχνη θέλει – τα ξέρουμε αυτά – ορίστε οι τέλειοι κοιλιακοί. Και μετά
καλλίγραμμοι και λαχταριστοί θα ζήσετε το όνειρο του έρωτα και του καλού σεξ –
χωρίς γερούς κοιλιακούς προφανώς αυτό είναι αδύνατον. Μια νοικοκυρά που δεν
είχε χρόνο για γυμναστήρια, μας λέει ότι ξανακέρδισε τον σύζυγό της –
τσιλημπούρδιζε ο άθλιος, με καλλίγραμμες. Και ο σύζυγος ξεπροβάλλει
χαμογελώντας, αφοσιωμένος πλέον στους συζυγικούς γραμμωμένους κοιλιακούς.

Για τους πιο τεμπέληδες, άλλες μικροσκοπικές συσκευούλες προσαρμόζονται με
ζώνη στα επίμαχα, γλουτούς, κοιλιά, θωρακικούς – πατάς ένα κουμπάκι και ω! του
θαύματος το κορμί κινείται μόνο του. Στο γραφείο αίφνης, αντί να απλώνεις σαν
χυμένος λουκουμάς τα αγύμναστα ψωμάκια στην καρέκλα, φοράς τη ζώνη που
κουνιέται και προετοιμάζεσαι για το αποκαλυπτικό μπικίνι. Να ‘τη η θεά, που
αναδύεται από την πισίνα στη μικρή οθόνη. Έτσι θα γίνω;

Χαρτί, μολύβι, σημειώνουμε ποια μαγικά όργανα θα πάρουμε, τηλέφωνο, αριθμός
πιστωτικής και τα φέρνει ο ταχυδρόμος. Εχεμύθεια και ταχύτης. Άλλωστε ποιος θα
σε δει νυχτιάτικα να ονειρεύεσαι, με μάτι ορθάνοιχτο μπροστά στην τηλεόραση
κορμί παραδεισένιο και μπισκοτάκια σε σχήμα καρδιάς και μισοφέγγαρου;

Είναι τόσο γλυκό να αφήνεσαι εκείνη την ώρα που το άγχος σου χάλασε τον
ύπνο στις υποσχέσεις της πάλλευκης οδοντοστοιχίας που σου χαμογελάει και σου
λέει ότι θ’ αλλάξει η ζωή σου με εκείνη τη ζώνη που σου κουνάει το στομάχι να
στο κάνει πέτρα! Δεν το πιστεύεις στ’ αλήθεια, αλλά η εικόνα είναι παρηγοριά,
σαν ζαχαρωτό που σταματάει το παιδικό κλάμα. Ακόμη κι αν δεν αγοράσεις,
τουλάχιστον διασκεδάζεις. Μέχρι να ξημερώσει και να πιάσει δουλειά το μελίσσι
της ενημέρωσης, με τις απευθείας συνδέσεις, με τα τηλεπαράθυρα, με τους
τρομοκράτες, με τις ψυχαναλυτικές καταδύσεις ασχέτων στα υποτιθέμενα βάθη των
κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων.

Ένα είναι το πρόβλημα. Στο λέει η τηλεόραση κάθε βράδυ. Κάνε κορμί για να
κερδίσεις τη ζωή. Οι κοιλίτσες είναι ύποπτες. Είδες οι τρομοκράτες; Όλοι
έχουν. Μετά την κοπιαστική, λοιπόν, ημέρα, βουρ στη μεταμεσονύχτια τηλεόραση.
Ως και ο αγαπημένος μου τενίστας από τα παλιά, ο Ιβάν Λεντλ, με εκείνα τα
θεϊκά πόδια, που έκαναν τη γη να τρέμει και τον αντίπαλο στο τερέν, βγαίνει
και μου λέει ότι με την λιλιπούτεια συσκευούλα τα διατηρεί σε φόρμα. Θα τον
βλέπω κάθε βράδυ να με καλεί να γευτώ τις ηδονές των γυμνασμένων μυών και το
πρωί θα κοιμάμαι. Όρθια.