Δρόμοι

Τα πρώτα ονόματα…

… του Χόλιγουντ μοιάζουν να έχουν πέσει θύματα μιας επιδημίας από την οποία
μάλλον δεν έχουν σωτηρία. Εκεί που κάποτε αφιέρωναν τον ελεύθερο χρόνο τους σε
διαφημίσεις μόδας, εξωσυζυγικές περιπέτειες και ηλιοθεραπεία, οι ηθοποιοί
σήμερα έχουν βαλθεί να κυβερνήσουν την Αμερική – αν όχι τον κόσμο όλο. Η
Αντζελίνα Ζολί συμπάσχει με τους πρόσφυγες, όπως αρμόζει στον ρόλο της ως
πρέσβειρας καλής θελήσεως του ΟΗΕ, η Τζούλια Ρόμπερτς βάζει τα κλάματα μπροστά
στα μέλη του Κογκρέσου όταν μιλάει για τις νευρολογικές διαταραχές, ο Τζον
Τραβόλτα προωθεί τα δικαιώματα των σαϊεντολόγων και ο Γουόρεν Μπίτι παίζει με
τους πολιτικούς, ώσπου να γίνει και αυτός.

Η οργάνωση…

… Δημιουργικός Συνασπισμός έχει αναλάβει να κάνει τον υποβολέα σ’ αυτούς
τους ηθοποιούς για να τους προφυλάσσει όποτε βγαίνουν να «παίξουν» χωρίς
σενάριο για τα «φλέγοντα σύγχρονα θέματα» – δεν φτάνει μόνο ο Αρμάνι. Χωρίς
σενάριο, χωρίς μουσική υπόκρουση και χωρίς ιδέες σαν του Σπίλπμπεργκ εύκολα
γκρεμοτσακίζεται κανείς από το βήμα. Αυτή η οργάνωση λοιπόν έχει αναλάβει την
πολιτική διαφώτιση των φιλόδοξων ηθοποιών σε έναν ρόλο όπου δεν συχγωρούνται
τα ολισθήματα: κάθε «σκηνή» γυρίζεται μόνο μία φορά. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως
μερικές φορές είναι ευχής έργο να αναλαμβάνουν διασημότητες μια σοβαρή
υπόθεση. Οι ανθρωπιστικές οργανώσεις επωφελούνται από την απήχησή τους.
Ξαφνικά, ένα όμορφο προσωπάκι πλάι στα εκατομμύρια πεινασμένα και δυστυχισμένα
κάνει τα μηνύματα του ΟΗΕ να φτάνουν σε ανθρώπους που διαφορετικά θα τα είχαν
αγνοήσει.

Το λυπηρό…

… είναι πως, στην κοινωνία μας, η συμπόνοια μοιάζει να εξαρτάται περισσότερο
από την αισθητική παρά από τα ιδεώδη. Κάποιες απ’ αυτές τις διασημότητες είναι
ειλικρινείς. Η πρέσβειρα καλής θελήσεως Αντζελίνα Ζολί δεν προσποιείται πως
είναι τίποτα παραπάνω από ένα διάσημο πρόσωπο το οποίο γνωρίζει πως, όπου και
αν ταξιδέψει στον Τρίτο Κόσμο, οι κάμερες θα την ακολουθήσουν. Το κακό είναι
όταν οι σταρ μεταφέρουν την υποκριτική στη ζωή, γρήγορα ανακαλύπτουν πως αυτός
ο ρόλος είναι ο δυσκολότερος που έχουν υποδυθεί, υποστηρίζει η Έμμα Γιανγκ στη
«Σίντεϊ Μόρνινγκ Χέρλαντ».

Η εισβολή…

… των διασημοτήτων στην πολιτική όχι μονάχα γίνεται ανεκτή αλλά και
επιδιώκεται, οδηγώντας σε μια επικίνδυνη σύγχυση: το ακροατήριο μπερδεύεται με
το εκλογικό σώμα. Όμως, αυτοί οι ηθοποιοί δεν διακρίθηκαν ως κοινωνικοί
πρωτοπόροι, όπως υποκρίνονται. Απλώς διακρίθηκαν στην τάδε ή την δείνα
κινηματογραφική ταινία. Αν εισβάλλουν στον χώρο της πολιτικής είναι βέβαια
επειδή μας αρέσει να τους βλέπουμε, αλλά για διαφορετικούς λόγους. Ας όψεται ο
Ρόναλντ Ρίγκαν. Όμως, ας είμαστε ειλικρινείς. Ας πάρουμε την καταπολέμηση του
καρκίνου του μαστού – υπόθεση την οποία έχει αναλάβει εργολαβικά η Σάρα Ο’Χέαρ
που κάποτε διαφήμιζε τον στηθόδεσμο «γουόντερμπρα». Ποια άλλη θα μπορούσε να
το κάνει καλύτερα; Η Ολμπράιτ;