Ασφυκτικό γαϊτανάκι

Τηλεοπτικά πυροτεχνήματα, αληθινοί πυροβολισμοί, προσωπικά «παιχνίδια», επαγγελματικές πιρουέτες, το τηλεοπτικό θέαμα των ημερών δεν έχει να δώσει και το καλύτερο παράδειγμα

Με την τηλεοπτική σύνθεση των αντιθέτων, βρισκόμαστε καθημερινώς σε μια
τραμπάλα μεταξύ πολύ διαφορετικών και εξίσου εντυπωσιακών δηλώσεων και
αγορεύσεων. Από τη μια εκείνοι που υποστηρίζουν πως οι πληροφορίες τους είναι
αληθείς και ακριβείς και από την άλλη εκείνοι που αμφισβητούν αυτή την
ακρίβεια, από τη μια εκείνοι που υποστηρίζουν πως οι συλληφθέντες ήταν
άνθρωποι απλοί και καθημερινοί και από την άλλη οι αποκαλύψεις πως κάθε άλλο
παρά αυτό ήταν, από τη μια ο μύθος μιας «επαναστατικής ιδεολογίας» της 17
Νοέμβρη και από την άλλη η πραγματικότητα μιας ομάδας που αποδεικνύεται πως
δεν έχει καμία σχέση με ιδεολογίες και αλληλοκαρφώνεται, από τη μια
δημοσιογράφοι που ομολογούν την παραπλάνησή τους και από την άλλη
δημοσιογράφοι «υποψιασμένοι», από τη μια θριαμβολογούντες και από την άλλη
εκείνοι που σπέρνουν την αμφιβολία.

«Μην πυροβολείτε τους δικηγόρους», είπε περίπου ο Πέτρος Κουναλάκης
καλεσμένος χθες στο δελτίο του Νίκου Χατζηνικολάου. Κάνουν τη δουλειά τους και
αλίμονο αν η δημοκρατία δεν μπορεί να τηρήσει τους κανόνες της στην κρίσιμη
στιγμή της. Και από την άλλη, σπεύδουν να στρογγυλοκαθήσουν στα τηλεπαράθυρα
οι δικηγόροι, άλλοι διακριτικοί βεβαίως, υποστηρίζοντας απλώς τη δεοντολογία
του επαγγέλματός τους. Άλλοι όμως, ορμητικοί, έτοιμοι να εκμεταλλευτούν την
ευκαιρία για να εκφέρουν προσωπικές κρίσεις για τις έρευνες και τις ομολογίες,
έτοιμοι να αξιοποιήσουν την υπόθεση που ανέλαβαν για να υποστηρίξουν τη δική
τους ιδεολογία και να κάνουν αντιπολίτευση, πολιτικοποιώντας το ίδιο τους το
λειτούργημα.

Θέαμα αγχωτικό, πολύπλοκο, που μοιάζει να πλέκει πυκνό γαϊτανάκι όλες τις
σύγχρονες μυθολογίες που δημιούργησε ο μεταπολιτευτικός οίστρος και μαζί τις
ενοχές που κληρονόμησε εκείνη η εποχή και τις φρούδες ελπίδες ορισμένων για
αναβίωση διαφόρων πολιτικών φάσεων του τόπου.

Μέσα στη δίνη χάνονται τα αυτονόητα. Αυτή ήταν και η παρατήρηση του
Νίκου Χατζηνικολάου, εννοώντας τα αυτονόητα για τη σοβαρότητα και την
εγκυρότητα στην ενημέρωση. Την ώρα της εξέλιξης του δελτίου ειδήσεων ο Πάνος
Σόμπολος διάβασε fax που περιείχε δήλωση των αδελφών Ξηρού ότι παύουν από
δικηγόρο τους τον κ. Ασημάκη, ο οποίος είχε ήδη τη δικογραφία στα χέρια του
και εξέφραζε, καλεσμένος του Νίκου Χατζηνικολάου, προσωπικές κρίσεις και
απόψεις για το τυπικό μέρος των ομολογιών των πελατών του, ξεκινώντας ήδη σε
απευθείας μετάδοση την υπερασπιστική του γραμμή. Ταυτοχρόνως εξέφραζε και
απόψεις για το πώς ξεκίνησε όλη η υπόθεση της εξάρθρωσης, χρησιμοποιώντας
δικές του αποκλειστικές πληροφορίες. Από δικηγόρος, εμφανιζόταν ως ρεπόρτερ
πλέον, κάτοχος «ειδικής γνώσης» για την αμερικανική στάση απέναντι στην
ελληνική κυβέρνηση.

Βλέπουμε ανθρώπους που χρόνια τώρα παρέμεναν σε περιφερειακά μικρά
κανάλια να εκφράζουν τις προκλητικές τους θέσεις για το πολιτικό σύστημα και
τη δημοκρατία, να γίνονται ανάρπαστοι για να συμμετάσχουν σε πάνελ καβγάδων
και προκλήσεων. Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, ομολογούντες τρομοκρατικές
πράξεις δίνουν συνεντεύξεις σε δημοσιογράφους πριν συλληφθούν, όπως ο
Χριστόδουλος Ξηρός, ή πριν παραδοθούν, όπως ο δάσκαλος από την Θεσσαλονίκη
Κων. Τσέλιος.

Και ακόμη, παρουσιαστές εκπομπών συμμετέχουν στις συζητήσεις, επιτίθενται σε
καλεσμένους, δεν σηκώνουν αντίρρηση, λες και καλούν κόσμο για να επιδείξουν
τις δικές τους θέσεις, ή ρεπόρτερ εμφανίζονται σε ρόλο σχολιαστή,
μεταμεσονύχτιες ώρες, για να αξιοποιήσουν τις πληροφορίες τους εκφράζοντας
απόψεις, αδιαφορώντας αν αυτές στη συνέχεια βαραίνουν την αξιοπιστία των
ρεπορτάζ τους. Μέσα σε αυτό το κλίμα μόνο η ενημέρωση δεν ωφελείται και πολύ
περισσότερο η ψυχραιμία που απαιτεί η λειτουργία της δημοκρατίας, την οποία
υποτίθεται ότι υπερασπίζονται όσοι συνθέτουν τα προκλητικά πάνελ και
συμμετέχουν στις συζητήσεις σαν καλεσμένοι και όχι οικοδεσπότες. Η βουλιμική
κατανάλωση όλων αυτών στο τέλος φέρνει την αδιαφορία.