Η «Θέμις» θέλει τηλεθέαση

Πιστά μέλη του τηλεθιάσου σε κάθε περίσταση και πιο πολύ στην τελευταία τρομο-υπερπαραγωγή των δελτίων ειδήσεων αναδεικνύονται οι δικηγόροι

Επάγγελμα το οποίο έχει σχέση με τη δημοσιότητα, απαιτεί ευφράδεια λόγου και
ταχύτατη επινόηση επιχειρημάτων, για να αποκρουστούν εκείνα του συνομιλητή,
ευελιξία και μειλιχιότητα στη συζήτηση, αλλά και ισχυρή αυτοπεποίθηση ώστε να
υποστηρίζεται η άποψη με σθένος, αυτό του δικηγόρου, τον κάνει να βρίσκεται
μεταξύ των περιζήτητων καλεσμένων για τις τηλεπαραθυράτες συζητήσεις.

Τους βλέπουμε, λοιπόν, να βρίσκονται πρώτοι και καλύτεροι καλεσμένοι διαφόρων
πάνελ σε κάθε ξέσπασμα κρίσης, να εκφράζουν απόψεις για θέματα τα οποία μπορεί
να μην έχουν σχέση με το επάγγελμά τους, ως «απλοί πολίτες», των οποίων όμως η
εγκυρότητα θεωρείται δεδομένη… εξ επαγγέλματος. Ο κ. Κούγιας, ο κ.
Δημητρακόπουλος, ο κ. Λυκουρέζος – είναι και βουλευτής επί πλέον – προσφάτως
επανέκαμψε και ο κ. Σταμούλης, ο οποίος επίσης αξιοποίησε στον πολιτικό στίβο
τις δικηγορικές του περγαμηνές ή τούμπαλιν, δεν είναι εύκολος ο διαχωρισμός, ο
κ. Κεχαγιόγλου – αραίωσε τελευταίως ­, άλλοι φλερτάρουν με την πολιτική, άλλοι
έχουν άμεση σχέση και άλλοι την αρνούνται, ουδείς όμως αρνείται θέση στα
τηλεπαράθυρα. Γιατί το κύρος λόγω επαγγέλματος – και όρκου να υπηρετείται το
Δίκαιο – ανατροφοδοτείται από το κύρος που προσφέρουν οι συχνές τηλεοπτικές
εμφανίσεις. Και φυσικά, η δημοσιότητα είναι άκρως αξιοποιήσιμη στον
επαγγελματικό στίβο, ποικιλοτρόπως.

Οι μεγάλες υποθέσεις, μάλιστα, είναι η χρυσή ευκαιρία για άλλους να τις
αναλάβουν ή να εμπλακούν με οποιονδήποτε τρόπο και για άλλους να εκφράσουν
απόψεις επ’ αυτών. Οι τρομο-βουλιμικές αυτές ημέρες μάλιστα προσφέρονται
ιδιαιτέρως για ωραιότατες αγορεύσεις επί νομικών και τρομοκρατικών θεμάτων. Το
Ρωμαϊκό Δίκαιο, η ευρωπαϊκή παράδοση του Δικαίου, ο δικηγορικός κώδικας
δεοντολογίας, η φιλοσοφία του Δικαίου, αλλά και η εμπειρία από ποινικές
υποθέσεις γίνονται καθημερινώς το οπλοστάσιο των επιχειρηματολόγων
επαγγελματιών των δικαστηρίων για να συμμετέχουν στην τρομο-φιλολογία. Γίναμε
κι εμείς ειδικοί επί νομικών ζητημάτων, που ανακύπτουν με τις συλλήψεις και
τον νόμο για την τρομοκρατία, όπως και ζητημάτων δεοντολογίας, αν δηλαδή ένας
δικηγόρος, που είχε πολιτική θέση, επιτρέπεται να αναλάβει υπεράσπιση
συλληφθέντος για τρομοκρατικές ενέργειες. Πλήθος οι αναλύσεις και οι
τοποθετήσεις επί της δεοντολογίας με την ευκαιρία.

Με όλα αυτά, αναδεικνύεται η γυάλινη οθόνη σε προέκταση του επαγγελματικού
πεδίου των δικηγόρων. Μια θέση σε αυτήν ταυτίζεται αυτομάτως με επαγγελματικό
σουξέ. Άλλωστε, είναι περιζήτητα τα μέλη του δικηγορικού τηλε-θιάσου όχι μόνο
γιατί είναι απλώς γνωστά και τα πρώτα που έρχονται στο μυαλό όσων χρειάζονται
τις υπηρεσίες τους, αλλά και γιατί θεωρείται πως μια λαμπρή τηλεοπτική
προσωπικότητα εξασφαλίζει και δημοσιότητα στη δίκη. Το τελευταίο σε ορισμένες
περιπτώσεις γίνεται εργαλείο της υπερασπιστικής «αρχιτεκτονικής». Αυτό το
γνωρίζουν πολύ καλά οι επαγγελματίες και αξιοποιούν θαυμάσια την τηλεοπτική
τους φήμη.

Λέγεται ότι δικηγόρος, από τους γνωστούς των τηλεπαραθύρων – τελευταίως
δεν εμφανίζεται και τόσο συχνά -, πήγε έως και στον σύλλογο των θυμάτων από
την τρομοκρατία και ζήτησε να αναλάβει κάτι, οτιδήποτε, να τον βάλουν έστω
στην ομάδα της πολιτικής αγωγής, γιατί, όπως είπε, αν δεν συμμετάσχει στην
υπόθεση της τρομοκρατίας «θα κάνει δύο χρόνια να βγει σε τηλεπαράθυρο».

Εκεί στα τηλεπαράθυρα δικαιώνονται σπουδές και ταλέντα υπερασπιστικά, στα
τηλεπαράθυρα δικαιώνεται το λειτούργημα του δικηγόρου, μια και η απουσία από
το τηλεθέαμα ισοδυναμεί προφανώς με επαγγελματικό «θάψιμο», όπως τουλάχιστον
πιστεύει ο δικηγόρος που προαναφέραμε. Και όχι αδίκως. Κανένα ταλέντο, καμία
γνώση και επαγγελματική εμπειρία δεν αναγνωρίζεται αν δεν έχει την τηλεοπτική
της επιβεβαίωση, την αναγνώριση με μία θέση εντός ενός ηλεκτρονικού καφασωτού.