ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Μέχρι να κοιτάξω το παιδί μου στα μάτια»

Τι θα έκανα αν κάποτε μάθαινα ότι ο γιος μου είναι τρομοκράτης ή έχει κάνει
ένα φρικτό έγκλημα; Θα κρυβόμουν, θα πήγαινα κι εγώ μαζί με όλους απέναντί του
να τον καταδικάσω ή θα αρνιόμουν να δεχτώ ότι είναι ικανός να κάνει κάτι κακό;
Βλέπω τη Μοσχούλα Ξηρού όλες αυτές τις ημέρες που έπρεπε στην αρχή να
υπερασπιστεί το ένα της παιδί και τώρα ακόμη δύο. Έβρισκε χίλιες δυο
δικαιολογίες που ήταν πειστικές και αρκούσαν μόνο σε κείνη για να λέει ότι
είναι αθώοι. Λένε ότι είναι «σκληρή γυναίκα». Κι όμως, αυτό που εκδηλώνει δεν
είναι παρά το πρωταρχικό ένστικτο κάθε γυναίκας που γίνεται μάνα: να
υπερασπιστεί με νύχια και με δόντια το παιδί της, να το βάλει στον κόρφο της
και να το κρύψει, να το προστατεύσει. Έτσι, νομίζω θα αντιδρούσα κι εγώ.

Οι δικαιολογίες που θα εφεύρισκα θα μου αρκούσαν μέχρι που να κοίταζα το παιδί
μου στα μάτια και να μου έλεγε ότι είναι αλήθεια όσα του καταλογίζουν. Σαν
μάνα, ούτε στοιχεία ούτε δεδομένα ούτε αποδείξεις θα υπολόγιζα. Η μάνα δεν
έχει λογική. Μόνο το παιδί μου θα πίστευα κι αν εκείνο μού τα παραδεχόταν,
τότε μόνο θα κατέρρεα. Γιατί τότε νομίζω πως θα ένιωθα τύψεις. Θα έμενα πάντα
με την αγωνία και την αμφιβολία για όσα δεν έκανα σωστά, για τα λάθη μου που
δεν το προστάτευσαν και κυρίως δεν το απέτρεψαν. Δεν ξέρω πώς νιώθει η
Μοσχούλα Ξηρού. Στην πραγματικότητα δεν θέλω ποτέ να μάθω. Όμως, ακόμη
περισσότερο, δεν θέλω ποτέ να μάθω πώς ένιωσαν και εξακολουθούν να νιώθουν οι
γυναίκες που είδαν τα παιδιά τους νεκρά από τα χέρια των δικών της…