ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο «Μάης του ’68»…

Η Αλίκη, τον Μάη του ’68, δεν ήξερε ακόμη να διαβάζει. Έπαιζε με τα γκαζάκια
στο πεζοδρόμιο και κυνηγητό στο κοντινό οικόπεδο. Μετά τη σχολική θητεία της,
στο πανεπιστήμιο, άκουσε για πρώτη φορά για τον Μάη του ’68. Κάποιοι αρκετά
μεγαλύτεροι απ’ αυτήν αναφέρονταν ακροθιγώς. Σκόρπιες πληροφορίες έφταναν στα
αυτιά της. Ξεθωριασμένες, μέσα σε επετειακά δημοσιεύματα, φορτισμένες από
υποκειμενικές προϊδεάσεις. Το περιβάλλον της δεν έδειχνε ενδιαφέρον για την
τότε περίοδο. Κι αυτή περιορίστηκε στις γνώσεις που θα περιελάμβανε ένα λεξικό
τσέπης. Έως ότου ο «Μάης του ’68» ξαναμπήκε στη ζωή της. Για να καταλάβει το
σήμερα έπρεπε να ανατρέξει στο τότε. Μακρύς ο δρόμος. Λαβύρινθος η εποχή.
Δύσκολος ο συσχετισμός γεγονότων και ιδεών. Αποφάσισε να αφιερώσει χρόνια με
στόχο να μπει στο κλίμα εκείνης της εποχής. Άλλοτε συμφωνούσε, άλλοτε
διαφωνούσε με τις ιδέες. Κάποιες την ενέπνεαν κάποιες την απογοήτευαν.
Ορισμένες την εξόργιζαν. Η ιστορία της έδινε τη δυνατότητα να παρακολουθήσει
την εξέλιξή τους και να αξιολογήσει ακόμη και τη στάση εκείνων που τις
εξέφραζαν. Κι όσο περισσότερο έμπαινε στο πετσί της εκείνη η λογική τόσο
ταυτιζόταν με πρόσωπα και ιδέες. Σαν τα παιδιά με τους ήρωες των παραμυθιών.
Στα σαράντα της χρόνια έφτασε στην αφετηρία. Η Αλίκη δεν μπορούσε με τη φυσική
της παρουσία να ακολουθήσει την ίδια πορεία. Μπορούσε όμως να τη βιώνει βήμα
προς βήμα. Μέχρι να φτάσει στο σήμερα θα έχουν περάσει άλλα 34 χρόνια. Κι
ελπίζει να μη δει τον εκφυλισμό της. Πριν την παρακμή της θέλει να περάσει
«στη χώρα των θαυμάτων». Σ’ αυτήν, άλλωστε, που ήθελε να ζει πάντα…