ΜΑΤΙΕΣ «Καπέλο»…

Το «καπέλο», ήταν το παιχνίδι που παίζαμε, με τον ποιητή Βαγγέλη Χατζηγιάννη,
στο πρώτο έτος της Νομικής, πριν από… 49 χρόνια: μόλις ακούγαμε ότι κάποιος,
γνωστός ή άγνωστος, έκανε κάτι, κατά την κρίση μας, σπουδαίο, αντί να τον
συγχαρούμε με ένα τηλεγράφημα, πηγαίναμε στο σπίτι του, φορώντας καπέλο και,
με μια βαθιά υπόκλιση, του το βγάζαμε!..

Μέρες, τώρα, θέλω ν’ αγοράσω καπέλο, για να το βγάλω στην εισαγγελέα Ειρήνη
Χρυσογιάννη. Η οποία, με διάταξη του Νόμου 2721/1999, που εφήρμοσε – για πρώτη
φορά – ανέστειλε την εκτέλεση ποινής ενός 24χρονου τοξικομανούς, που είχε
καταδικασθεί για κλοπή, πριν μπει σε πρόγραμμα απεξάρτησης («Ιθάκη»). Αν, η
Ειρήνη Χρυσογιάννη (που και στο παρελθόν, ανήλικους που καταδικάσθηκαν, αντί
να τους στείλει στη φυλακή, τους επέβαλε ποινή «κοινωνικής εργασίας»!) δεν
προχωρούσε στην αναστολή εκτέλεσης της ποινής του 24χρονου, αυτός, θα πήγαινε
κατ’ ευθείαν στο «γκεζί»! Ενώ, τώρα, εργάζεται στο ξυλουργείο της «Ιθάκης»!

Έχω ένα φίλο δικηγόρο, στη Φρανκφούρτη. Γιάννης Λαρχανίδης – Πόντιος – το
όνομά του. Εδώ και χρόνια, μού στέλνει αποφάσεις δικαστηρίων, που αφορούν σε
ανήλικους. Σπανίως, τα παιδιά αυτά, για τις κλοπές ή άλλα αδικήματα, που
διαπράττουν, οδηγούνται στις φυλακές. Τιμωρούνται με «κοινωνική εργασία».
Έτσι, και μαθαίνουν «τι εστί βερίκοκο» και προσφέρουν, χωρίς να πληρώνονται
(αυτό είναι το «βερίκοκο»), τη δουλειά τους στη γειτονιά ή τον δήμο τους.

«Καπέλων», συνέχεια: πριν από χρόνια, είχαν βάλει «επιτηρήτρια», σε διαγώνισμα
Λατινικών, μια καθηγήτρια Γυμναστικής. Οι μαθητές άκουσαν τα θέματα κι άρχισαν
να γράφουν. Ένας μικρούλης, όμως, μαθητής, ο πιο φτωχός, μάλιστα, στην τάξη,
φυσούσε, ξεφυσούσε, ίδρωνε, αλλά δεν κατάφερνε να δώσει απαντήσεις στα
ερωτήματα του διαγωνίσματος. Κάποια στιγμή, κοίταξε, αγχωμένος, την κόλλα του
μπροστινού του, με πρόθεση να αντιγράψει. Η «επιτηρήτρια», τον είδε. Και τον
λυπήθηκε. Και αντί να του κάνει παρατήρηση, του γύρισε την πλάτη και τον άφησε
«να κλέψει». Ο «σπασίκλας», όμως, του διπλανού θρανίου, πήρε χαμπάρι τι έγινε.
Και το είπε στους γονείς του. Κι αυτοί, στον γυμνασιάρχη. Και η γυμνάστρια,
τιμωρήθηκε. Εγώ, όμως, της έβγαλα το καπέλο. Όπως και στον φίλο μου – άλλος
Πόντιος – Χρήστο Γαλανίδη, που είχε τέσσερα παιδιά και υιοθέτησε κι ένα
πέμπτο, για να φτιάξει, όπως μού είπε, …ομάδα μπάσκετ!