ΜΑΤΙΕΣ Η μιζέρια…

Σκέφτομαι, πόσο αχαμνό και μίζερο θα μας φαίνεται το ελληνικό πρωτάθλημα,
ύστερα από τους δυνατούς – μερικοί ήταν και συγκλονιστικοί – αγώνες του
πρόσφατου Μουντιάλ! Και πόσο… «ιλιγγιωδώς ελάχιστοι» – για να δανεισθώ έναν
χαρακτηρισμό του Λέοντα Καραπαναγιώτη, για κάποιους πολιτικούς – οι Έλληνες
ποδοσφαιριστές, στη συντριπτική τους πλειοψηφία!.. Αλλά και οι αλλοδαποί,
Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, Σέρβοι, Βούλγαροι, Ρουμάνοι και Οθωμανοί, που
δουλεύουν – μάλλον μας δουλεύουν – στη χώρα μας και, όποτε βάζουν ένα γκολ
στην Κωλοπετινίτσα, γονατίζουν και ευχαριστούν τον ύψιστο ή ζητάνε από τα
πλήθη να τους αποθεώσουν!..

Κακομοιριά… Οι Τούρκοι – «οι μπουνταλάδες», για πολλούς «ξύπνιους» από μας –
κατέλαβαν την τρίτη θέση. Στην «τετράδα», το ’98, και οι Κροάτες. Και στην
«τετράδα», επίσης, το ’94, οι Βούλγαροι. Στα τελευταία 12 χρόνια, δηλαδή,
τρεις ομάδες από τα Βαλκάνια, σκίσανε! Ενώ εμείς, οι «μάγκες» κ.λπ.,
κοιτάζαμε, πάλι έξω από τον χορό, πάλι μέσα στο χάλι μας το μαύρο!

Θα βγουν, βέβαια, σε λίγες μέρες – βγήκαν ήδη – διάφοροι δημοσιογράφοι και θα
καίνε λιβάνι, στους… άσους που αγοράζει ο «Θρύλος», η «Πανάθα» και η
«Αεκάρα»! Και θα αβαντάρουν, με τα κείμενά τους, κάποιους παράγοντες-λαμόγια,
εξαιτίας των οποίων, το ελληνικό ποδόσφαιρο βρίσκεται μονίμως στα αζήτητα!
Και, φυσικά, με τα «μπράβο» και τα «ζήτω», με τους «Θεούς» και τα «λιοντάρια»,
θα κολλάμε, συνεχώς, στη λάσπη και δεν θα μπορούμε να κάνουμε ούτε βήμα
μπροστά…

Το καλύτερο που διάβασα για το «παγκόσμιο», το έγραψε ο Γιάννης Τριάντης. Μια
φράση, όλη κι όλη, αλλά γεμάτη ζουμί και χιούμορ: «Το κύπελλο, το κατέκτησαν
οι καθ’ ύλην αρμόδιοι»! Έτσι είναι. Στο ποδόσφαιρο, «καθ’ ύλην αρμόδιοι» είναι
οι Βραζιλιάνοι. Άντε και οι Αργεντινοί του μεγάλου Μαραντόνα. Αλλ’ όχι,
βέβαια, οι Γερμανοί, οι Ολλανδοί και οι όποιοι άλλοι λογιστές. Άλλο πράγμα το
κομπιούτερ κι άλλο το ποίημα. Άλλο το σύστημα κι άλλο η έμπνευση και η
«τρέλα»…

Θα τελειώσω με το σκοτεινό αντικείμενο του… φθόνου αρκετών συναδέλφων.
Μιλάω, φυσικά, για τον Πανούτσο και τον Καρπετόπουλο, που κάλυψαν μαεστρικά
τους αγώνες. Γνώση, σβελτάδα, καλλιέργεια, μνήμη και χιούμορ. Τα σχόλιά τους,
ήταν μάθημα αθλητικής – και όχι μόνο – δημοσιογραφίας. Γι’ αυτό, οι μέτριοι,
συνασπίσθηκαν και τους έβριζαν εν χορώ! Έτσι γίνεται πάντα, δυστυχώς, σ’ αυτόν
τον… ευλογημένο τόπο!..