Η κρυφή βία της γελοιότητας

Τεχνικές λατινοαμερικάνικης σαπουνόπερας εφαρμόζουν πλέον στα ρεπορτάζ για τους πρωταγωνιστές των τρομο-σεναρίων, παρουσιάζοντας τη ζωή τους όλο πάθη, έρωτες, όπλα και αναρχία, σαν δραματικό παραμύθι

Ένας «ψηλός» και ένας «κοντός», ένας με προβλήματα στο βάδισμα και ένας
γυμνασμένος, ένας κοσμήτορας και ένας μαθηματικός, ένας φαρδύς και ένας
στενός, ένας γρήγορος και ένας αργός, ένας εδώ, ένας εκεί, εδώ παπάς, εκεί
παπάς, πού είναι ο παπάς.

Και το θέαμα γίνεται όλο και πιο συναρπαστικό. Στο Star βλέπουμε μια μικρού
μήκους ταινία με τίτλο «η ζωή της Αλίθια», όπου ο ρεπόρτερ κ. Καληδόνης έχει
ταξιδέψει ώς τη Βαλένθια για να αφηγηθεί σαν παραμύθι τη ζωή της Αλίθια
Ρομέρο, της συντρόφου του κ. Ξηρού. «Αθήνα-Βαλένθια, ακολουθούμε αντίστροφα τη
διαδρομή που έκανε ένα μικροκαμωμένο μελαχρινό κορίτσι πριν δέκα χρόνια». Η
μικρή Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων ή μήπως η χώρα των θαυμάτων χώνεται στην
ποδιά της διόλου μικρής Αλίκης. «Η Αλίθια αγάπησε έναν Έλληνα αγιογράφο, όπως
μικρή είχε αγαπήσει τις ζωγραφιές ενός άλλου Έλληνα του Ελ Γκρέκο», συνεχίζει
την ιστορία τής«τρομο-μικρή-πικρή-μου-αγάπη» σαπουνόπερας, ο ρεπόρτερ με τον
ανάλογα χρωματισμένο αφηγηματικό τόνο στη φωνή.

Μυστήριο, όπλα, έρωτας και αναρχία. Σαν ταινία, που χαζεύαμε στα νιάτα μας στα
θερινά σινεμά, με τον Τζιανκάρλο Τζιανίνι, αναρχικό κατά λάθος.

Στο Alter ο φακός κάνει ζουμ στο πρόσωπο των 10 ετών, ενός άλλου
τρομοκράτη, συζύγου της πρώην συζύγου του Ξηρού, που μπορεί να τον έχει πιάσει
η αστυνομία, μπορεί και να τον ακουμπάει, μπορεί και τίποτε από όλα αυτά. Η
φωτογραφία είναι σαν κι εκείνες τις αναμνηστικές από τα σχολικά χρόνια που
έχουν όλοι σχεδόν. Τι θυμούνται οι φίλοι και συμμαθητές; Καλό παιδί, ο
καλύτερος μαθητής, συμμετείχε και στις σκανταλιές. Και εκεί στο μικρό σπιτάκι
της Γαύδου, που έκανε διακοπές η πρώην σύζυγος Ξηρού με τον φωτογραφιζόμενο
Κουφοντίνα; «Κανονικοί άνθρωποι», «ήσυχοι», «σαν όλους». Άνθρωποι σαν όλους
μας οι πρωταγωνιστές, άνθρωποι της διπλανής πόρτας, γείτονες, συμπαραθεριστές.

Αίφνης η βία στη πιο σκοτεινή μορφή της, καθίσταται κοντινή, σχεδόν οικεία.
Πόσο τρομεροί είναι όλοι αυτοί οι ήρωες των γκανγκστερικών τηλε-μυθιστορημάτων
και αν είναι, τότε το κακό κρύβεται εδώ, ανάμεσά μας. «Η τρομοκρατία μάς κάνει
να αισθανόμαστε σε ποιο βαθμό η βία, είτε πρόκειται να την υποστούμε είτε να
την διευθύνουμε, προσκολλάται βαθιά στην ανθρώπινη καρδιά» γράφει στο δοκίμιό
του για την βία ο Roger Dadoun (Εκδόσεις Scripta).

Ίσως αυτή που παρακολουθούμε να είναι η τελική πράξη μιας μακράς τρομοκρατικής
υπόθεσης, ωστόσο η τηλε-φαντασμαγορία της υπογραμμίζει την υπόγεια βία ενός
διασκεδαστικού πολτού, που πάνω του επιπλέουν οι πρωταγωνιστές τηλεθεαμάτων
αναδεύοντάς τον, συμμετέχοντας στην παραγωγή του και προωθώντας νοοτροπίες που
θα τον διατηρήσουν.

Το ερώτημα δεν είναι, όπως τέθηκε σε ορισμένες στιγμές που επικρίθηκε η
μιντιακή υπερβολή, αν θα ‘πρεπε ή όχι οι δημοσιογράφοι να ενημερώνουν το
κοινό. Η απάντηση είναι προφανής και οποιοδήποτε κατασκευασμένο δίλημμα είναι
εκ του πονηρού.

Ωστόσο δεν είναι δυνατόν άνθρωποι που μετριούνται στα δάχτυλα των χεριών, να
αποτελούν σε κάθε περίσταση τους φορείς πληροφοριών και τους παραγωγούς της
εθνικής σκέψης. Πρόσωπα που σε άλλες συνθήκες δεν θα έχαιραν ουδεμίας
εκτιμήσεως για τη χαφιεδική πολιτεία τους ή για την παθιασμένη στράτευσή τους
σε κόμματα, παρά τη δημοσιογραφική τους ιδιότητα. Ακόμη και το γελοίο, όταν
συνθλίβει τη λογική είναι μορφή βίας, δυστυχώς πολύ απολαυστικής για να
υπάρξουν αντιστάσεις και γι’ αυτό πολύ αποτελεσματικής.