Έκανε τον «λύκο»… φίλο

Η «συμφιλίωση» με την ασθένειά της, τον «λύκο», ήταν που οδήγησε τη Θάλεια Γεωργά να κάνει τον γύρο του κόσμου, καταγράφοντας τις εμπειρίες και τα συναισθήματά της σε ένα ημερολόγιο, που θα κυκλοφορήσει ως βιβλίο (εδώ, το εξώφυλλο) υπό τον τίτλο «Ο “φίλος” μου κι εγώ», από τις Εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη

«Χάρη στον “φίλο” μου γνώρισα όλο τον κόσμο και ένιωσα το μέγεθος του
ασήμαντου είναι μου. Δεν ξέρω αν είμαι τυχερή που έφτασα έως εδώ. Αν δεν είχα
την υλική δύναμη, ίσως να μην έφτανα».

Ο “φίλος” για τη Θάλεια Γεωργά, μία δραστήρια, δυναμική και ακούραστη γυναίκα,
με πολύ μεγάλη φιλανθρωπική δράση στην Αθήνα και στα Δωδεκάνησα, είναι ο
«λύκος», αυτή η δύσκολη αρρώστια στο αίμα, που εδώ και 30 χρόνια την παιδεύει
ακόμα και με εγκεφαλικά επεισόδια.

Οι γιατροί της, στην Αγγλία και στην Αμερική, της συνέστησαν να κρατά
σημειώσεις. Αυτό και έκανε. Έτσι, η ασθένειά της γίνεται κομμάτι του εαυτού
της. Η ίδια γνωρίζει καλύτερα την ψυχή της. Ταξιδεύει, με τον άνδρα της, στον
κόσμο, από τη Νέα Ζηλανδία έως τη Λατινική Αμερική. Και αποκτά μία δίψα για τη
ζωή που την αλλάζει για πάντα.

«Είναι μία λύση», εξηγεί η Θάλεια Γεωργά τους λόγους που κράτησε
ημερολόγιο, «στα καθημερινά προβλήματα. Ιδίως όταν με αυτόν τον τρόπο βλέπεις
την καθημερινή εξέλιξη μιας αρρώστιας ή διαφόρων καταστάσεων. Σιγά σιγά έγινε
ένα κομμάτι του εαυτού μου, η μοναδική παρέα μου στις δύσκολες στιγμές της
μοναξιάς μου μέσα στους τέσσερις λευκούς τοίχους του οποιουδήποτε νοσοκομείου
ή της μοναξιάς που αναγκαζόμαστε να δημιουργούμε εμείς οι απλοί θνητοί, έστω
και αν βρισκόμαστε στο κέντρο ενός πολύβουου μελισσιού».

Οι σημειώσεις και το ημερολόγιο της Θάλειας Γεωργά έγιναν ένα
εντυπωσιακό – για το είδος του – αισιόδοξο βιβλίο από τις Εκδόσεις Α.Α.
Λιβάνη, που θα κυκλοφορήσει από αύριο στα βιβλιοπωλεία, με στόχο, μεταξύ
πολλών άλλων, να ενθαρρύνει δεκάδες χιλιάδες ασθενείς να μάθουν να ζουν με τον
«φίλο», την αρρώστια τους.

«Χάρη σ’ αυτόν τον “φίλο” γνώρισα όλο τον κόσμο – αποφασίζοντας να
ταξιδεύω σε όλες τις άκρες του για να ξεπεράσω τον πόνο του – και ένιωσα το
μέγεθος του ασήμαντου είναι μου…».

«Πόσο όμως είναι δυνατόν – αναρωτιέται – να αντέξει ο άνθρωπος στις τρομερές
δονήσεις του πόνου, που τον φτάνουν έως τα τελευταία όρια της δύναμής του, και
πόσο πρέπει να πειθαρχήσει σ’ αυτόν όταν είναι μέλος μιας υγιούς, όπως λένε,
κοινωνίας; Πόσο δύσκολος είναι αυτός ο ρόλος; Και όμως, αν ξαναγεννιόμουν, θα
ήθελα πάλι να είμαι η ίδια. Με τον ίδιο “φίλο” μου, διότι χάρη σ’ αυτόν
γνώρισα τον εαυτό μου, το είναι μου, τον γύρω μου κόσμο, τους φίλους μου και
πόσοι είναι».

Στο συγκινητικό ημερολόγιό της η Θάλεια Γεωργά – «ΤΑ ΝΕΑ»
προδημοσιεύουν σήμερα αποσπάσματά του – γράφει: «Άρχισα (μέσα από τις
σημειώσεις μου) να αναλύω τους πόνους μου με ακρίβεια. Να εισχωρώ βαθιά στα
συναισθήματά μου και να παρατηρώ τα πράγματα και τον εαυτό μου από απόσταση.
Μόνο έτσι κατάφερα έως τώρα να φτάσω και να ξεπεράσω το σήμερα, να διαλύω και
να ανασυνθέτω τους φόβους μου, αυτό το τρομερό αίσθημα που σε μουδιάζει και σε
φτάνει στα όρια του πανικού. Σιγά σιγά, μέρα με τη μέρα, ένιωθα τον εαυτό μου
πιο δυνατό. Το ανέμελο κορίτσι άρχισε να γίνεται ένα πειθαρχημένο όργανο στα
χέρια μου και η τρυφερή καρδιά μου να προσπαθεί να κρυφτεί από τα ξένα
βλέμματα. Το “δεν μπορώ” έγινε “δεν θέλω” και τέλος, έπειτα από μεγάλη
προσπάθεια, άρχισα να ελευθερώνομαι μόλις έγινα “ένα” με τον “φίλο” μου. Μόλις
έπαψα να τον φοβάμαι πολύ, μόλις δέχθηκα ότι τον είχα μέσα μου να κυλάει
ελεύθερος, χωρίς περιορισμούς, και θα κυλά έως ότου χαθούμε και οι δύο».

«Νόμιζα ότι ο “φίλος” μου με έχει ξεχάσει και ότι όλα θα ησυχάσουν, μα… “Δεν
υπάρχει θεραπεία”, όπως λέει ένα γνωστός Αμερικανός γιατρός, ο δόκτορας Μπομπ.
“Ο λύκος δεν είναι μία ανωμαλία, αλλά πολλές, και πρέπει να ράψεις, όπως ο
ράφτης, στην καθεμία ειδική φορεσιά”. Και όπως περιγράφει μία άλλη ασθενής, “ο
λύκος ταλαιπωρεί ολόκληρη την οικογένεια, την βγάζει από την φυσιολογική της
κατάσταση και την προσαρμόζει στη φριχτή πραγματικότητα…”.

Μετά το ταξίδι στη Μικρά Ασία… ναυτία και πονοκέφαλος. Δεν μπορώ να σηκωθώ
από κρεβάτι ούτε για να πιω τον καφέ μου. Και μόνο που φέρνω στη σκέψη μου τη
μυρωδιά του, με πιάνει ζαλάδα. Στο στήθος, βαθιά και πίσω από την πλάτη, σαν
να με διαπερνά ηλεκτρικό ρεύμα, σαν να έχει φωτιά, και όμως δεν κάθομαι στον
ήλιο. Καίω και έχω πρόβλημα. Κάθε δέκα λεπτά πηγαινοέρχομαι στην τουαλέτα. Μου
αρχίζουν κορτιζόνη κι άλλα φάρμακα. Ίσως να κουράστηκα στο ταξίδι με το
σκάφος. Θα τηλεφωνήσω στο γιατρό μου…».

«Έρχονται στιγμές που αναρωτιέμαι αν θα τα καταφέρω μόνη»

«Πονά το κεφάλι μου. Κάτι καινούργιο τρέχει μέσα μου, το νιώθω, κι ας λένε
οι γιατροί ότι οι εξετάσεις είναι καλές. Μου έρχεται ναυτία και ξάφνου σαν να
κουνιέμαι… και πρέπει να ανοίξω τα πόδια μου για να βρω την ισορροπία μου
και να μην πέσω. Τέλειωσαν όλα. Και τώρα εδώ, πίσω. Καθώς κλείνω τα μάτια μου
και καθώς αναπνέω, ο αέρας είναι γεμάτος από το άρωμά τους πλεγμένο με
αμυγδαλόψιχα και ανθόνερο…

Πρέπει να τηλεφωνήσω στο Λονδίνο, στον γιατρό μου, να ετοιμασθώ για την έκθεση
στο Μιλάνο. Πώς τολμώ; Μα τι άλλο να κάνω; Είμαι υποχρεωμένη. Πρέπει να
προμηθευτώ από την Ιταλία εμπόρευμα (για το μαγαζί μας), αλλιώς πληρώνω ακριβά
και ανεβαίνει το κόστος, η αγορά το ζητά… Όλα είναι έτοιμα για το ταξίδι. Η
κόρη μου έχει πάει για δεκαπέντε μέρες σ’ ένα χαριτωμένο λιμανάκι με την
ξαδέλφη μου στο απέναντι νησί. Θα τους κάνει καλό. Ο άντρας μου είναι μαζί
τους, έτσι δεν έχω τύψεις ότι τους εγκαταλείπω. Έρχονται στιγμές που
αναρωτιέμαι αν θα τα καταφέρω μόνη με την καινούργια εξέλιξη της αρρώστιας
μου. Όμως προσπαθώ να διώξω τις αρνητικές σκέψεις και δεν αργώ…

Προσγειώνομαι στο Μιλάνο. Κίνηση μεγάλη… Περνώ από τον έλεγχο των
διαβατηρίων και προχωρώ για να πάρω τη βαλίτσα μου. Δύο αστυνομικοί πανύψηλοι,
με κάτι πελώρια λυκόσκυλα. Τα σκουρόχρωμα ζώα μού δείχνουν τα δόντια τους και
τραβούν τους αστυνομικούς προς εμένα. Παγώνω και μένω ακίνητη σαν στήλη
άλατος. Με μυρίζουν από επάνω έως κάτω και με ακολουθούν, όταν αποφασίζω σιγά
σιγά να κινηθώ και να κατεβάσω την αποσκευή μου που γυρίζει επάνω στην
κορδέλα. Έχω αρχίσει να δυσανασχετώ, όταν οι αστυνομικοί μού χαμογελούν για να
με καθησυχάσουν. “Μήπως έχετε φάρμακα;”, με ρωτούν. Τολμώ να ψελλίσω γαλλικά
“ναι” και ανοίγω την τσάντα μου. Μέσα βρίσκεται η ζωή μου. Το παρόν και η
ελπίδα μου για καλύτερη ποιότητα ζωής. Πριν όμως ανοίξω και τη βαλίτσα μου,
ήδη τα σκυλιά έχουν απομακρυνθεί. Ανασαίνω με ανακούφιση. Δεν είμαι αυτή που
ψάχνουν. Νομίζω, πως χρειάζομαι ένα διπλό εσπρέσο…».