Δρόμοι

Μια στατιστική…

… πριν από ένα χρόνο, αποκάλυπτε πως, τα τελευταία τριάντα χρόνια, το
ποσοστό των ανθρώπων που ζουν μόνοι τους στη Βρετανία σχεδόν διπλασιάστηκε,
από 17% σε 32%. Μια άλλη στατιστική, φετινή αυτή, λέει οι άνθρωποι που ζουν σε
παραδοσιακές οικογένειες – γονείς, παιδιά, μαζί – δεν ξεπερνούν τα 6,5
εκατομμύρια. Και το Συμβούλιο Οικονομικής και Κοινωνικής Έρευνας εκτιμάει πως
μέχρι το 2010, περίπου το 40% των «νοικοκυριών» θα είναι νοικοκυριά τού ενός
ατόμου. Η μορφή της παραδοσιακής οικογένειας δεν θα αποτελεί πια το θεμέλιο
της κοινωνίας. Κάτι η άνοδος του προσδόκιμου ζωής, κάτι η αύξηση του αριθμού
των διαζυγίων, ολοένα και περισσότεροι μεσήλικοι ζουν σήμερα μόνοι τους. Αν
προσθέσουμε σε αυτούς και τους νεώτερους, τότε ο αριθμός των «μόνων στο σπίτι»
αυξάνεται σημαντικά.

Στη μοναξιά…

… αυτή, που είναι η τάση του μέλλοντος, δείχνει να προσαρμόζεται και το
εμπόριο και η διαφήμιση. Τα σούπερ μάρκετ εγκαταλείπουν τις «οικογενειακές
μερίδες» και προσανατολίζονται στις ατομικές, για τους εργένηδες. Οι
«μοναχικοί» φαίνεται να επηρεάζουν και την αγορά ακινήτων. Η ανέγερση νέων
κατοικιών βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων 77 ετών στη
Βρετανία. Η τάση δεν είναι μόνο βρετανική. Στην πορεία των τελευταίων τριάντα
χρόνων, η Αμερική έχει γίνει και αυτή μια χώρα «μοναχικών». Γιατί άραγε μια
ολόκληρη γενιά παραμένει «μόνη», χωρίς να μπορεί ή να ενδιαφέρεται να
επιβιβαστεί στο «τρένο» των μόνιμων σχέσεων; Όχι πως οι άνθρωποι αυτοί δεν
έχουν καθόλου σχέσεις. Φτάνουν όμως οι περιστασιακές; Σε πρόσφατη έρευνα του
Time/CNN, όταν ρωτήθηκαν τι τους λείπει περισσότερο από τον έγγαμο βίο, το 75%
των Αμερικανών εργένηδων είπαν η συντροφικότητα – μόλις το 4% αναφέρθηκε στο
σεξ.

Στο κύμα…

… αυτό της μοναχικότητας, η ιδέα της ελευθερίας γίνεται ελευθερία από τις
απαιτήσεις του άλλου. Για τους μοναχικούς της εποχής μας, η διατήρηση μιας
στενής σχέσης με έναν σύντροφο σημαίνει χάσιμο χρόνου από το γυμναστήριο ή από
μια επαγγελματική συντροφιά. Μέσα σε πέντε χρόνια, λέει η έρευνα του
Συμβουλίου Οικονομικής και Κοινωνικής Έρευνας, ένας στους πέντε Βρετανούς
εργένηδες θα χρησιμοποιεί το Ίντερνετ για να βρει σύντροφο. Ίσως το Διαδίκτυο
θεωρείται λιγότερο απειλητικό και λιγότερο περίπλοκο από την άμεση επαφή της
παραδοσιακής κοινωνικής συναναστροφής.

Τίποτα…

… δεν φαίνεται πια να μπορεί να υποχρεώσει τους ανθρώπους να επιστρέψουν
στην «κλειστοφοβία» ενός πληκτικού γάμου. Όμως, η νευρωτική περιφρούρηση του
προσωπικού χώρου του ατόμου δεν προμηνύει καλά πράγματα για μια κοινωνία που
υποτίθεται πως στηρίζεται στις ατομικές αξίες, επισημαίνει η δημοσιογράφος
Τζένι Μπρίστοου. Γιατί η ελευθερία που ζουν αυτά τα άτομα είναι μια ελευθερία
«φτωχή», ταμπουρωμένα στον μικρόκοσμο της γκαρσονιέρας τους, μόνα στο σπίτι.