Κοράκια…

Ε, ναι, λοιπόν! Εγώ, το βρήκα ποιητικό. Ναι! Και άκρως συγκινητικό. Το χεράκι
– χεράκι της συντρόφου στη ζωή του Σάββα Ξηρού και της μάνας του παιδιού του,
όταν τους άφησαν να πάνε να τον δουν στο νοσοκομείο όπου νοσηλεύεται. Αυτό το
χεράκι – χεράκι που οι κάμερες των καναλιών «ζουμάρανε». Και που οι «ειδήσεις»
τους το δείχνανε, και το δείχνανε, και το δείχνανε, και το ξαναδείχνανε. Σε
ραλαντί. Για να μας «ποτίσει» καλά. Και να μας «υποψιάσει». Και που ο
ρεπόρτερ, για να μας «υποψιάσει» ακόμα περισσότερο, το τόνιζε. Λέξη – λέξη.
Και που, για όσους ηλίθιους δεν το καταλάβαμε, του έριχναν και τίτλο:
«Παράξενη σχέση». Μήπως και «φαντασιωθούμε» παρτούζες τρομοκρατών ανάμεσα στα
μπαζούκας. Και «φτιαχτούμε». Και αυτών τους ανεβεί η τηλεθέασή τους – το μόνο,
υποπτεύομαι, που τους κόφτει να ανεβεί. Αυτό το χεράκι – χεράκι, που, σε
νυκτερινή εκπομπή – τηλεοπτική, πάντα – έβλεπα να «γαργαλάει» τον παρουσιαστή
της. Και να αναρωτιέται «τι να σήμαινε». Και να ρωτάει. Και να σχολιάζει. Με
μάτι που έπαιζε. Και, μετά, να γελάνε όλοι μαζί. Και η κυρία Μπακογιάννη να
ειρωνεύεται: «μια ευτυχισμένη οικογένεια». Με χαμόγελο. ΑΥΤΟ το χαμόγελο. Το
«παραδοσιακό», της οικογένειάς της.

… και κοράκια τραβεστί

Ε, λοιπόν, αυτό το χεράκι – χεράκι, εμένα, που δεν είμαι συντάκτης του
πολιτικού ή του αστυνομικού ρεπορτάζ – δυστυχώς; Ευτυχώς; – ούτε τηλεοπτικός
δημοσιογράφος – παρουσιαστής – δυστυχώς; Ευτυχώς; – με συγκίνησε. Περίεργο, ε;
Κι αλλόκοτο. Που δεν «φαντασιώθηκα» σχέσεις «παράξενες», αλλά δύο χέρια που
κρατιούνται σφιχτά για να βοηθήσει το ‘να τ’ άλλο να αντέξουν τα κοράκια.
Διότι, ναι καλή μου ΕΣΗΕΑ, κοράκια είναι αυτά που υπερίπτανται κρατώντας στο
ράμφος τους ματωμένες φωτογραφίες και κρώζοντας «ε-λευ-θε-ρο-τυ-πί-α»,
«ε-λευ-θε-ρο-τυ-πία», «ε-νη-μέ-ρω-ση», «ε-νη-μέ-ρω-ση». Ενώ άλλα κοράκια,
«τραβεστί», «ντυμένα» περιστέρια, γουργουρίζουν σοβαροφανώς: « ε, όχι και
κοράκια οι δημοσιογράφοι, ε, όχι και κοράκια οι δημοσιογράφοι». Και τα σάλια
τους να τρέχουν με τη σκέψη ότι θα είχαν στο δικό τους το ράμφος, το τραβεστί,
την ίδια φωτογραφία. Ή μια άλλη, εξίσου «ενημερωτική». Κι όσοι απομείναμε να
συγκινούμαστε με κάτι τέτοια σαν το «χεράκι – χεράκι», μόνο «χαζοπούλια» θα
μπορούσαμε να χαρακτηριστούμε. Και «μπούφοι».